Lichtbrug

Kan licht je laten oversteken van één plek naar een andere?

(c) Inaya photography

Met een kopje verse ochtendkoffie zit ik naar de herfstzon te kijken. Er is iets onbeschrijflijk moois aan het licht, zoals het alleen in dit seizoen van het jaar kan zijn: én warm, én fel, én vochtig, én groen. Gisteren nog vroeg een spiritueel gevoelige vriendin of er mij iets was opgevallen aan het zonlicht, dat volgens haar subtiel veranderd was en feller dan anders. Ik was haar het antwoord schuldig gebleven, maar nu heb ik plots het gevoel dat ik word gebaad in iets wat bijna niet van deze wereld is. Ik ga bij het raam staan.

Stop, zegt het licht. Stop met rennen. Wees alleen in dit moment. Met alles wat je voelt, alles wat je draagt, alles waar je je zorgen over maakt of vragen over stelt. Het mag allemaal, en in dit moment is het, gewichtloos, probleemloos, gewoon aanwezig. En jij ook. Je bent niet alleen. Je krijgt hulp. Je mag deze weg gaan, stap voor stap, en je zult omringd zijn.

Ik ga weer aan tafel zitten en schenk nog een kopje koffie. Ik spreek een berichtje in voor mijn hartsvriendin in het buitenland, dezelfde die het kopje maakte waaruit ik nu drink, over wat mij allemaal bezighoudt, hoe ik voel dat ik mezelf aan het vergalopperen was en dat ik heel bewust rust moet toelaten. Ik nip van de koffie en kijk naar het licht.


Het leven lijkt op sommige moment wel één grote oversteekstrook. Bij elke stap die ik neem, moet ik én naar links én naar rechts kijken om ervoor te zorgen dat ik niet omver gereden word door voertuigen die ik even tevoren niet zag aankomen.

Op deze foto, die een collega van de academie van Lede tijdens de teambuilding maakte op een echte oversteekplaats, was het gelukkig iets rustiger.

Mijn zoon is begonnen in het middelbaar onderwijs en mijn ouders gaan voor het eerst door een periode van zorgbehoevendheid. Zowel mijn moeder- als dochter-zijn verandert daardoor subtiel maar onherroepelijk. Om mij heen wentelen concepten als vaarwel zeggen en vasthouden, ondersteunen en loslaten. Ze verdwijnen en verschijnen weer, telkens in andere gedaantes, als dansers op een draaimolen in dubbele Venetiaanse maskers, elke helft tegelijk spiegelbeeld en tegenpool van de andere.

(c) Inaya photography

Als de wereld om je heen verandert zoals de onze het afgelopen anderhalf jaar heeft gedaan, en bovendien ook je relaties met de mensen die je het meest nabij zijn, zorgt dat onvermijdelijk voor iets van innerlijke druk, een spanningsveld als in een huis waarvan de funderingen zijn gaan schuiven. In het kielzog daarvan komen allerlei emoties naar boven. Echo’s van oud verdriet dat eigenlijk al lang verwerkt is. Oprispingen van ergernis en onzekerheid.

Innerlijk werk is een ui met heel veel rokken, je kunt altijd nog een laagje dieper afpellen. Dat zeg ik zelf vaak tegen mensen. De laag die zich nu onverwacht in mij naar het licht heeft gewerkt, heeft een diepgang die mij zelf verrast. Hier is geen sturen aan, ik moet surfen op de golven zoals ze zich aandienen.

Te midden van dit soort persoonlijke turbulentie was mijn werk altijd mijn ankerpunt. Schrijven is begrijpen, ook voor mij. Een manier om verbondenheid te creëren, met anderen en tegelijk ook met mijzelf. En de woorden zijn er nog, de teksten die willen geschreven worden laten het weten wanneer het hun tijd is. Aan dat proces hoef ik niet te twijfelen. Maar tegelijk voel ik hoe moeiteloos het beeldend werk stroomt en hoe het bijna ongemerkt een steeds belangrijkere plaats inneemt in mijn projecten en mijn tijdsbesteding. Ik geniet ervan op een manier die mij niet vertrouwd is. Nog een baken, met andere woorden, dat subtiel aan het schuiven is gegaan.

(c) Inaya photography

Maar is alles niet op een of andere manier een vorm van oversteken? Van kind naar jongen, van volwassene naar ouderling? Van angstig naar zelfverzekerd, van onervaren naar matuur, met een paar littekens erbij misschien? De dag steekt onophoudelijk over naar de nacht. De zomer is intussen zover overgestoken richting winter dat we het herfst noemen. De enigen die de illusie van onveranderlijkheid in stand proberen te houden, zijn wij zelf.


Mijn kopje is leeg en het licht dat door de eikenbladeren priemt, is veranderd van kleur en van intensiteit. Mijn vriendin stuurt een hartverwarmend bericht terug dat mij heel emotioneel maakt. Het licht wordt vloeibaar.

Ik herinner me hoe de botten die ik afkookte meer dan een dag nodig hadden om weer helemaal uit te drogen. Hoe sterk we ons ook houden, het leven dringt door tot diep in ons lichaam. Het sijpelt in ons merg en bepaalt ons, verandert ons.

En wat is het leven anders dan oversteken, elke keer opnieuw, van dit moment naar het volgende?
Het licht heeft altijd gelijk.

(c) Inaya photography

5 gedachtes over “Lichtbrug

  1. Het zonlicht lijkt inderdaad intenser te worden. Het nodigt meer en meer uit te doen wat jij deed: stil te staan en te luisteren. Of te kijken, met je hart. Wat er dan gebeurt… kun jij als geen ander ontroerend mooi beschrijven, Kirstin. Liefs uit het noorden 💛

    Geliked door 1 persoon

  2. Lieve Kirsten, wat heb je dit weer prachtig verwoord. Ik neem niet de tijd om al je melodietjes te lezen. Maar deze raakt me weer, vooral in de omgeving waar ik nu vertoef, de prachtige ongerepte natuur van Finland in mijn favoriete seizoen met prachtige herfstkleuren.
    Je raakt me telkens weer.
    Liefs Els

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s