Verwerking als eenrichtingsverkeer

Het is de laatste tijd redelijk stil hier. Dat komt door iets ongemakkelijks. Ik heb deze blog altijd gebruikt als een vorm van luidop nadenken en delen van waar ik mee bezig was: een inkijkje in vaak heel persoonlijke processen die dan telkens ook weer universeel bleken want herkenbaar voor veel mensen, een echo van hun eigen gevoelens en gedachten. Woorden geven daaraan en zo … Lees verder Verwerking als eenrichtingsverkeer

Dierbaar

De kleine dingen. Daar zitten de grote momenten van het leven in verscholen. De fietsspullen van je man te drogen hangen en beseffen dat je ze na het opplooien niet op een stapeltje zult leggen voor hem om in de kast te steken, maar dat je ze zelf in de kast zult leggen. Want hij is vanmiddag vertrokken voor een paar dagen, met collega’s en … Lees verder Dierbaar

Door de barsten schijnt het licht

De afgelopen maanden hadden iets van een geboortekanaal. Geen idee waar de druk vandaan kwam die in golven op mij inwerkte, maar heftig was het wel. Heftig, en duister. Met stemmingswisselingen, momenten van grote schoonheid en kracht, dagen van totale emotionele uitputting zonder bodem. De wereld die onophoudelijk bleef schuiven, veranderen, inbeuken. Vragen bij alles, inclusief mezelf. Nee, ik was niet opeens in een depressie … Lees verder Door de barsten schijnt het licht

Vleugels

Het is eventjes heel stil geweest. Niet in mijn hoofd of in mijn leven, verre van. Daar was het juist een beetje té tumultueus, de afgelopen maand. Het is me nog niet vaak overkomen dat de woorden daardoor gaan zwijgen. Maar kijk, het kan dus. De afgelopen maand was er een van pieken en dalen. Van momenten van grote creatieve flow en momenten van massale … Lees verder Vleugels

Intiem

wij weten onszelf onverdedigbaar en toch kennen we de bergende hand die groter is, de onvermijdelijke getijden de schaduwen die langzaam krimpen de zon streelt en zweept en het ijs is nog niet eens gesmolten maar onze harten zijn dat wel we ontmoeten elkaar op het snijvlak ons nest is de gedeelde weg, de tocht van droom naar droom en de diepzee met haar lokroep … Lees verder Intiem

Tegenwind

‘Leg je wandelschoenen en je regenjas maar al klaar’, schreef Jurgen aan de vooravond van een dagje onder Zaailingkompanen. Het is een gewoonte die ontstond tijdens onze residentie in Zweden: als wij wandelen, zijn we aan het werk. We zijn gefocust, maar tegelijk zijn we nergens vrijer of meer ontspannen. Alles stroomt: de wind, het pad, onze ideeën en associaties, wijzelf, elk voor onszelf en … Lees verder Tegenwind

Waar januari echt voor dient

Of waarom het nieuwe jaar pas in februari begint We hebben de kaap van de winter gerond. De sneeuwklokjes en de eerste krokussen komen piepen, de botten van de prunus voor het keukenraam zijn gaan zwellen. De ochtenden zijn al een tijdje niet meer pikdonker. Normaal gezien is dit het moment waarop ik het lastig krijg, met de eindmeet in zicht en mijn lichtreserves uitgeput … Lees verder Waar januari echt voor dient

Een leefbare toekomst

Elke ochtend als ik mijn zoon op zijn fiets zie stappen, hesje aan, fietslicht aan, boekentas met fluo eromheen, fluitend door weer en wind, denk ik: wat word je groot. Wat ben ik trots op je. Tegelijk houd ik ook altijd weer mijn moederhart vast. Omwille van zotte en gehaaste automobilisten in de eerste plaats, maar daaronder liggend knaagt altijd de vraag: wat zal jij meedragen van deze donkere, intense, angstige dagen? Hoe zal jij de rest van je leven tegemoet gaan? Hoe diep zal de angstige indruk van de donkere C*-jaren op jou zijn? En zal jij ooit nog tijden kennen die enigszins kunnen tippen aan de zorgeloosheid waarin wij, jouw ouders, mochten opgroeien? Lees verder Een leefbare toekomst