Een vogel die aan de horizon verdwijnt

Ik stond aan het bed van mijn oma toen ze stierf. De oma waarover ik hier eerder al schreef, de zachte, gevoelige, angstige vrouw bij wie ik opgroeide, die zich nooit verder buiten het huis waagde dan de tuin en die over mij zei: “Ik begrijp dat kind.” Ik was zeventien toen ik in onze woonkamer aan het voeteinde van haar bed stond en er … Lees verder Een vogel die aan de horizon verdwijnt

Tijd om de standaard te verlagen

Een opiniestuk dat ik een tijdje geleden inzond naar De Standaard en dat de krant uiteindelijk nét niet haalde. Daarom publiceer ik het alsnog hier. Het is, met het oog op de opiniepagina’s, iets scherper van opzet dan mijn andere stukken. Meestal probeer ik zachter te zijn. Sorry als het iemand choqueert. Wij leven in een samenleving van uitmuntendheid. We verleggen al meer dan een … Lees verder Tijd om de standaard te verlagen

Wat we kunnen

Als twintigjarige leefde ik een paar weken in een Mormoons gezin in Seattle. Ik ging zelfs met ze mee naar the Temple, waar ik braaf in mijn beste jurk luisterde naar de preken tijdens de zondagsdienst en naderhand in een kleiner groepje even braaf luisterde naar wat een voorganger de aanwezigen met veel enthousiasme voorkauwde. Ik herinner me met name de uitspraak ‘Think positive thoughts’. … Lees verder Wat we kunnen