Contratenor

@ Maja's_048 ed.jpg

Pinksteren is: vrijmoedig durven spreken over je geloof, lees ik via een link van een Facebookconnectie. Het beeld raakt me. Niet omdat ik een diepe verbondenheid voel met het katholicisme (quod non), en nog minder omdat ik het wil hebben over wat Jezus al dan niet voor mij betekent, of iets van die strekking.

Maar je vervuld weten van datgene wat jou bezielt, wat je voelt belangrijk en juist te zijn, en daar vanuit liefde en vertrouwen over durven spreken met anderen, ondanks angst voor onbegrip of veroordeling, daar kan ik me wél heel goed iets bij voorstellen.

 

Het afgelopen jaar stond voor mij meermaals in het teken van ‘naar buiten komen’, niet (meer) verbergen wat voor mij van groot belang is, waar ik mee bezig ben en waar ik in zekere zin voor sta. Dat gebeurde vaak subtiel, megafoons komen er niet aan te pas. En het proces is verre van voltooid, ik heb zelfs het gevoel dat het nu pas goed begonnen is.

Een belangrijke component van wat er ‘naar buiten’ wil komen, is spiritualiteit – de belangrijkste zelfs, vermoed ik. Het is een verbondenheid met iets hogers, iets subtielers, dan het alledaagse reilen en zeilen. Het helpt me begrijpen, voelen en loslaten. Ik ga anderen niet bestormen met een godsbeeld, een overtuiging, een bekering. Mijn pad is het mijne, en dat blijft zo.

Maar al te vaak heb ik wél gezwegen, op momenten dat dat eigenlijk niet nodig was. Omdat materialisme en wetenschappelijk realisme in onze samenleving de tenoren zijn waar iedereen maar wat graag voor lijkt te applaudisseren, en omdat je nogal wat onbegrip en spot riskeert als je uitkomt voor het feit dat jij eerder luistert naar een warme alt, of een contratenor. Die zijn zó uit de mode, onpraktisch of ronduit belachelijk… Over het lied dat ze zingen, kan dan al niet meer van gedachten gewisseld worden. Op zulke momenten lijkt zwijgen en in die stilte beschermen wat je dierbaar is de verstandigste keuze.

Maar dat is niet zo. Dus neem ik me voor, op deze voor het Christendom erg symbolische dag, om door te gaan op het pad dat ik ben ingeslagen. Ik blijf ernaar streven om mensen te benaderen vanuit liefde en begrip, eerder dan vanuit argwaan en eigenbelang. En ik beloof mezelf dat ik, als het gesprek op een of andere manier die richting uit gaat, eerlijk zal zeggen wat de contratenor in mijn hoofd en hart mij toevertrouwt – wat die schreeuwerige tenor op het podium ondertussen ook mag staan beweren.

@ Maja's_050 ed.jpg

Advertenties

Blijheidsmicrobe

Voorjaar_203 ed cut

Misschien komt het omdat we de zon zo lang hebben moeten missen. Misschien omdat ik elk jaar duidelijker aanvoel hoe levensbelangrijk groen is voor mijn fysieke en geestelijke gezondheid.
In ieder geval: ik ben de laatste weken op een vreemde manier gelukkig.

En dat ondanks verbouwingen met alle chaos en stof die erbij horen, de onzekerheid rond het al dan niet verschijnen van een boek die op sommige dagen als een molensteen rond mijn nek hangt, en gevloerd worden door een beginnende pneumonie. Het moet dus wel een krachtige blijheidsmicrobe zijn.

Het leven is cyclisch. Getijden, seizoenen en ritmes walsen langzaam hun dans, ze draaien rond, ze worden zichtbaar en weer onzichtbaar. Ze trekken zich terug vanbinnen en ze stormen in volle glorie naar buiten. Als een ademhaling.

Het is beslist geen toeval dat ik nu dieper wil ademhalen, blijer wil leven en zin heb om open te bloeien. Als ik om me heen kijk in de groene oase die mijn tuin is, doet alles het me voor.

Margrietjes_038.JPG