De courtisane

Ze is intelligent en ze heeft pretlichtjes in de ogen. Ze is perfect gekapt, smaakvol gemaquilleerd, tot in de puntjes gelikt en gelakt.
De courtisane, noem ik haar in gedachten. Al dertig jaar discreet op de achtergrond, onderhouden door de man die haar meeneemt naar New York en Venetië zonder dat zijn vrouw daarvan weet. Ze betrekt een stijlvol appartement met zicht op zee op een boogscheut van een chique Franse badplaats. Ze etaleert zijn gulheid en zorgt goed voor zichzelf omdat ze daarmee ook hem pleziert.

IMG_3916.JPG
(c) André Vanlierde

Ik heb het niet zo voor haar verhalen over waar je net over de grens met Italië de beste merkhandtassen kunt vinden voor veel minder geld, net zoals ik weinig voeling heb met het soort allure dat van haar af dampt als stralingswarmte. Maar ik mag haar wel. Ze is een sterke vrouw, die niet alleen de rijkdom maar ook de littekens die het leven haar heeft bedeeld met waardigheid draagt. Ze heeft kinderen en kleinkinderen, ze heeft zorgen. Haar humor is aanstekelijk en haar vriendelijkheid niet gespeeld. Ze steekt haar muntsigaret op, bewondert het uitzicht en knuffelt de hond, die haar driftig kwispelend begroet – “Comme tu es gentil, toi!”

Net als alle courtisanes is ze niet te onderschatten. Ze is een vrouw van de wereld die weet hoe ze zich onzichtbaar kan maken, en tegelijk zichtbaar voor wie naar haar op zoek is. Ze ziet veel  en ze denkt er het hare van.

Soms spreekt ze die gedachten ook uit. Dat je die massa’s schooiers die in drommen de grens over komen, daar in Italië waar de handtassen zo goedkoop zijn, zeker geen geld moet geven. Dat ze hier niets te zoeken hebben. Dat het zo niet verder kan, dat ze ons onder de voet lopen. Dat ze voor hun land moeten vechten zoals wij honderd jaar geleden hebben gedaan voor het onze, in plaats van te vluchten en ons te komen lastigvallen. Dat ze ze allemaal moesten afvoeren.

De vriendelijkheid verandert in ijs, de charme in beton.

Elke lawine begint met een steentje.
Zo worden er uiteindelijk misdaden tegen de menselijkheid gepleegd, denk ik. Met medeweten, sterker: met goedkeuring. Zo beginnen ze.

Advertenties