ZAAILING #95 – Wat uitbreekt

Wat uitbreekt Kracht die in de diepte broeit, hou je niet binnen. Je kunt haar verleiden tot zwijgen, haar bedelven onder gewichtigheid en steeds zwaardere argumenten, er een heel seizoen overheen gieten, vol uitzichtloze dagen waarin niets nog lacht of leeft. Je kunt haar toebijten dat geduld rijmt op deugd en haar zeggen dat ze zich nuttiger maakt als ze zichzelf maar helemaal begraaft. Soms … Lees verder ZAAILING #95 – Wat uitbreekt

Helder hoofd, helder hart

En ik die dacht dat 2021 rustig zou beginnen… Rond midwinter was ik in winterslaapmodus. Moe, loom, tevreden met mijn plek op de sofa onder een dekentje, terwijl de echtgenoot en de zoon, allebei twee volle weken op pauze voor de kerstvakantie, daar synchroon met mij elk hun eigen vorm van vonden: spelend, lezend, hangend, lanterfantend… De avondmaaltijd koken was het actieve toppunt van de … Lees verder Helder hoofd, helder hart

Tijd om de standaard te verlagen

Een opiniestuk dat ik een tijdje geleden inzond naar De Standaard en dat de krant uiteindelijk nét niet haalde. Daarom publiceer ik het alsnog hier. Het is, met het oog op de opiniepagina’s, iets scherper van opzet dan mijn andere stukken. Meestal probeer ik zachter te zijn. Sorry als het iemand choqueert. Wij leven in een samenleving van uitmuntendheid. We verleggen al meer dan een … Lees verder Tijd om de standaard te verlagen

ZAAILING #90 – Puhpowee

A Paper / A DayDag 21 Paddenstoelentijd en de kracht van het onbenoembare – in onze taal dan toch Over waar deze Zaailing zijn voedingsbodem vond… Jurgen gaat gestaag door met het APAD-project, en post elke dag een nieuwe tekening online. Veel van wat hij doet, is geïnspireerd op het moment, of het seizoen, en dat is in het geval van deze prent niet anders. … Lees verder ZAAILING #90 – Puhpowee

Alles komt goed

Godverdomme, er is zoveel te schrijven over het C**-virus en hoe we daarmee omgaan dat mijn hoofd veel weg heeft van een grabbelton vol snippers. Elke dag brengt een gevoel, een inzicht, een nuancering, een verbijstering. Ik stuiter van het microscopische naar het macroscopische niveau en terug. Ik probeer alles tegelijk te kaderen en te bevatten en tot op zekere hoogte lukt dat maar het … Lees verder Alles komt goed

Er is loslaten, en… loslaten

Ik heb dit jaar heel veel tijd doorgebracht op ons terras, overschaduwd door de takken van drie dicht naast elkaar groeiende eiken. Dat terras bevindt zich op de eerste verdieping en dat wil zeggen dat we letterlijk in de takken zitten. Heerlijk vind ik dat. Dit jaar kondigde zich aan als een heel rijk eikeljaar. In de lente hingen de bomen vol, écht vol: handenvol … Lees verder Er is loslaten, en… loslaten