Waar we -geen- recht op hebben

Ze overvalt me weer, de emotionele vermoeidheid naar aanleiding van een paar C**-artikels en bijbehorende gesprekken, op sociale media, thuis en in mijn eigen hoofd. De wereld is zo’n mallemolen, met de steeds krampachtiger houding ten opzichte van besmetting en ziekte, gecontrasteerd door de onredelijke angst over vaccins. Daartussenin schiet steeds hardere taal over ‘asociale’ jongeren met scherp en leidt de gefundeerde wanhoop van al … Lees verder Waar we -geen- recht op hebben

Helder hoofd, helder hart

En ik die dacht dat 2021 rustig zou beginnen… Rond midwinter was ik in winterslaapmodus. Moe, loom, tevreden met mijn plek op de sofa onder een dekentje, terwijl de echtgenoot en de zoon, allebei twee volle weken op pauze voor de kerstvakantie, daar synchroon met mij elk hun eigen vorm van vonden: spelend, lezend, hangend, lanterfantend… De avondmaaltijd koken was het actieve toppunt van de … Lees verder Helder hoofd, helder hart

Een bubbel, een virus, een droom

Het zou ons sieren om wakker te worden Veertien jaar geleden verscheen An incovenient truth, de film waarin Al Gore de vinger legt op de diepe, zere plek van klimaatopwarming en menselijke overconsumptie. De ongemakkelijke waarheid die hij ons toen voorschotelde, is niet veranderd – waarheden gebaseerd op natuurwetten en harde feiten hebben niet snel de neiging dat te doen. De smeltende ijskappen, het methaan … Lees verder Een bubbel, een virus, een droom

Waar we écht bang voor zijn

De mensheid als kind dat zijn slachtofferschap nooit ontgroeide De C**-maatregelen hakken er bij velen steeds dieper in. Het verzet ertegen groeit, de onverzettelijkheid van de wetgevers ook. De wanhoop van de sommigen valt op een koude steen bij de morele superioriteit van anderen. We horen termen vallen die we vroeger alleen associeerden met bananenrepublieken en autoritaire staten. Iedereen heeft het gevoel het gelijk aan … Lees verder Waar we écht bang voor zijn

“Ze denken alleen maar aan zichzelf”

Ik lees het de laatste tijd steeds vaker. Over jongeren die elkaar in het geniep ontmoeten. Over shoppers in al te drukke winkelstraten. Over families die na een lang eenzaam najaar één avond samen willen vieren. Over mensen die afspreken met wat volgens de regels één persoon teveel is. Over mensen die bang zijn voor vaccins. Over zelfstandigen die hun levenswerk in rook zien opgaan … Lees verder “Ze denken alleen maar aan zichzelf”

Tijd om de standaard te verlagen

Een opiniestuk dat ik een tijdje geleden inzond naar De Standaard en dat de krant uiteindelijk nét niet haalde. Daarom publiceer ik het alsnog hier. Het is, met het oog op de opiniepagina’s, iets scherper van opzet dan mijn andere stukken. Meestal probeer ik zachter te zijn. Sorry als het iemand choqueert. Wij leven in een samenleving van uitmuntendheid. We verleggen al meer dan een … Lees verder Tijd om de standaard te verlagen

Waar we voor leven

Een pleidooi voor organische, artistieke ongehoorzaamheid Als we geen ego hadden, zouden we als mensen onze plaats in het grote web van leven innemen zonder daar bij stil te staan, net zoals alle andere wezens op aarde. We zouden onze diepere bedoeling leven, in plaats van ons vertwijfeld af te vragen wat ze is – en vaak vruchteloos te blijven zoeken bij gebrek aan kompas. … Lees verder Waar we voor leven

Slechte verliezers

Het najaar is aangebroken. Ik hoop op nijdige regenvlagen en koudegolven, op grondvorst en andere signalen dat het het seizoen dit keer menens is. Maar met klimaatverandering in het achterhoofd weet ik dat ik die verwachtingen niet te scherp mag stellen. De eiken in onze tuin beginnen nu pas echt te verkleuren, ik zie nog heel veel groen. Ter vergelijking: als je twintig jaar geleden … Lees verder Slechte verliezers

Alles komt goed

Godverdomme, er is zoveel te schrijven over het C**-virus en hoe we daarmee omgaan dat mijn hoofd veel weg heeft van een grabbelton vol snippers. Elke dag brengt een gevoel, een inzicht, een nuancering, een verbijstering. Ik stuiter van het microscopische naar het macroscopische niveau en terug. Ik probeer alles tegelijk te kaderen en te bevatten en tot op zekere hoogte lukt dat maar het … Lees verder Alles komt goed

Meer dan één waarheid, meer dan één antwoord

De kloof die ik moet leren verdragen De kauwen gaan slapen in de boomkruinen aan de overkant van het veld achter ons huis. Elke avond bij zonsopgang en zonsondergang zorgen ze voor een uitbundig collectief concertje: honderden zangerig gakkende stemmen die elkaar goedemorgen of welterusten wensen. Ik heb ze ’s ochtends nog niet vaak zien vertrekken, de eerste ochtendschemer is nog wat te vroeg. Maar … Lees verder Meer dan één waarheid, meer dan één antwoord