Een leefbare toekomst

Elke ochtend als ik mijn zoon op zijn fiets zie stappen, hesje aan, fietslicht aan, boekentas met fluo eromheen, fluitend door weer en wind, denk ik: wat word je groot. Wat ben ik trots op je. Tegelijk houd ik ook altijd weer mijn moederhart vast. Omwille van zotte en gehaaste automobilisten in de eerste plaats, maar daaronder liggend knaagt altijd de vraag: wat zal jij meedragen van deze donkere, intense, angstige dagen? Hoe zal jij de rest van je leven tegemoet gaan? Hoe diep zal de angstige indruk van de donkere C*-jaren op jou zijn? En zal jij ooit nog tijden kennen die enigszins kunnen tippen aan de zorgeloosheid waarin wij, jouw ouders, mochten opgroeien? Lees verder Een leefbare toekomst

Zaailing #99 – De sfinx

Met de rijrichting mee is de meest effectieve manierom iets achter te laten. Je vraagt je af waar zijvan droomt. De sfinx zwijgt. Hoogstens glimlacht ze,een mondhoek die de stilte verder ongemoeid laat. Langs haar heen stroomt een verhaal maar de essentieis niet scherp te krijgen. Stond er een kind op het perronwaar zij vertrok? Lag er nog een man tussen de lakenstoen ze zacht … Lees verder Zaailing #99 – De sfinx

De blauwe pillen zijn op

Ik ben weer thuis, maar het voelt nog niet helemaal zo. Iets in mij is gefragmenteerd, ontworteld. Veel heeft te maken met de woelige toestand van de wereld. Ik snak naar de rust van mijn werkkamer, van een soort lockdownachtig isolement zelfs. Ik heb geen boodschap aan de overload aan activiteiten, vragen en aanbiedingen die mijn kant op komen. De vaardigheid om nee te zeggen … Lees verder De blauwe pillen zijn op

Helder hoofd, helder hart

En ik die dacht dat 2021 rustig zou beginnen… Rond midwinter was ik in winterslaapmodus. Moe, loom, tevreden met mijn plek op de sofa onder een dekentje, terwijl de echtgenoot en de zoon, allebei twee volle weken op pauze voor de kerstvakantie, daar synchroon met mij elk hun eigen vorm van vonden: spelend, lezend, hangend, lanterfantend… De avondmaaltijd koken was het actieve toppunt van de … Lees verder Helder hoofd, helder hart

Pluisjes in een web

Mijn generatie is kwetsbaar, besef ik, nu meer dan ooit. Wij zijn de kinderen van de mei ’68-ers, opgevoed door ouders die het toppunt hebben meegemaakt van een samenleving die haar oude ketenen afgooide. The sky was the limit, en flower-power vrijheid-blijheid. Alles mocht, alles kon. Wij zijn opgevoed met de idee dat jongens niet beter zijn dan meisjes, en dat je alles mag of … Lees verder Pluisjes in een web