Als de meester roept

Quondam_346 ed cut
(c) KV – Quondam 2017

Afgelopen weekend waren we voor de tweede keer een dagje op Quondam, een charmant middeleeuws festival. Re-enactors, een slagveld, tornooien, roofvogels, ambachten en kunsten…
Er was genoeg volk om het gezellig te maken, maar niets van de eindeloze massa’s die mij in pretparken of muziekfestivals steevast de adem benemen.

Het festival is erg goed georganiseerd, en ecologisch verantwoord. Ik hou vooral van de manier waarop drank er geserveerd wordt: in aardenwerken bekers. Je betaalt een waarborg, maar evengoed neem je na afloop de beker mee naar huis — wat wij dan ook met plezier doen.
Nergens een streep afval te zien — alleen de geur van gras en van stoofpot, brood of vlees dat boven een van de middeleeuwse kookvuurtjes hangt te sudderen.

(c) KV – Quondam 2017

Ambachtslui van over heel Europa maken van de gelegenheid gebruik om hun vakmanschap te komen demonstreren en hun producten te verkopen. Sommige zijn voornamelijk gericht op re-enactors (hoe mooi ik ze ook vind, ik zie mezelf niet snel 200 euro neertellen voor een handgemaakte jurk in middeleeuwse stijl, en ik hou van leer, maar ik heb geen armbeschermer nodig die me boogschuttersgewijs van pols tot elleboog inriemt  — in kyudo word je trouwens geacht met blote arm te schieten). Sommige handelaars verkopen jammer genoeg ook toeristische brol, maar tussen die twee extremen ligt nog een wereld van nuance, en lekker eten. Er was zelfs een badtobbe warm gestookt op kolen!

(c) KV – Quondam 2016

Aan sommige standen kunnen kinderen workshops volgen of een demonstratie krijgen: tin gieten, boogschieten, kalligrafie… het kan allemaal.

Wij zijn een goeie match, dit festival en ik. En mijn familie amuseert zich ook.

Quondam_261
(c) KV – Een huurling op doortocht biedt mijn zoon Sobran zijn zwaard en zijn diensten aan – Quondam 2016

Vorig jaar slaagde ik erin om wat fijne foto’s te maken, maar bij de tornooien en de roofvogelshow waren de resultaten zonder een deftige telelens op zijn best middelmatig.

Dit jaar, met de zoemlens in de aanslag, heb ik me geweldig geamuseerd.

Quondam_101 cut 3.jpg
(c) KV – Tornooi: boogschieten Quondam 2017

Quondam_227 ed cut
(c) KV – Chili arend alias blauwe buizerd – Quondam 2017

Er was de opwinding om te proberen de ridders en vogels in volle vlucht te vangen – iets tussen een adrenalinerush en kalme concentratie, en de vreugde om te beseffen dat het me dit keer effectief aan het lukken was…

Maar er was ook, zeker achteraf bekeken, de droefheid om zulke magnifieke dieren te zien vliegen met de touwtjes aan hun poten waarmee ze onmiddellijk na de show weer vastgemaakt zouden worden aan hun stok.

Quondam_344 ed cut.jpg
(c) KV – Zeearend – Quondam 2017

En die schitterende ridders verdienden beslist respect voor hun kunde en hun uithoudingsvermogen — de temperaturen liepen die eerste zonnige zomermiddag makkelijk op tot 27° C, en die kerels (en meiden!) droegen driedubbele lagen beschermkleding van het soort dat iemand ook ’s winters makkelijk warm houdt.

Maar ik kon het niet helpen om me af te vragen: wat deden zij eigenlijk, behalve iets wat al lang voorbij was proberen te herbeleven, zonder een dwingende vonk van status of noodzaak? Want hoe hard ze ook van hun hobby genoten, op geen enkele manier hingen hun leven of levensonderhoud er vanaf.

(c) KV – Quondam 2017

 

Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dit niet als kritiek. Een lieve vriendin van mij is re-enactor, en ik weet hoe ze ervan houdt om met stoffen te werken, gebruikmakend van middeleeuwse ontwerpen en ambachtelijke technieken. Ze is niet op de vlucht voor de werkelijkheid, ze geniet gewoon van haar aandeel is een groot toneelstuk dat een paar dagen lang doorgaat. En ik begrijp de aantrekkingskracht ervan, vanuit meer dan één perspectief.

En toch.

Een middeleeuws festival bezoeken is als een middag lang een droom bewonen. We stellen ons voor hoe de ridders na afloop van het tornooi hun gebroken lansen herstellen — niet hoe ze hun smartphones checken.

Quondam_420 ed cut.jpg
(c) KV – Quondam 2017

En in ons hart vliegt elke vogel vrij het luchtruim tegemoet, om nooit meer terug te keren als een meester hem roept.

Quondam_295 ed.jpg
(c) KV – Quondam

Als dat eens kon.

Advertenties