Op bezoek in het verleden

Een trip naar vervlogen tijden, gekoesterd en gevreesd

 

Quondam 2018_458 klein
(c) KV

 

We waren er vorig jaar, en dit jaar was het opnieuw erg fijn: Quondam, het middeleeuwse festival op een uurtje rijden van huis. Dit keer mocht ik als fotograaf zelfs gratis binnen. Een van mijn oude beelden was prominent promo-materiaal van deze editie. Leuk!

Een dagje doorbrengen in de Middeleeuwen is grappig bevredigend. De re-enactors laten ons beter dan wat ook zien hoe menselijk die ridders en ambachtslieden eeuwen geleden eigenlijk wel waren. Ik ben niet zo’n festivaltype, maar hier ben ik wel graag.

Ik had er alleen niet op gerekend om ook een bezoekje te brengen aan mijn persoonlijke verleden.

Dit jaar waren we er op zondag, en dat bleek een stuk drukker dan de zaterdagen van de vorige keren. Het was ook erg warm, en een droge wind blies strak over het festivalterrein. Ik voelde me minder goed in mijn vel dan ik wilde.

Ik kreeg wel de kans om de wedstrijden en veldslagen van op de eerste rij te schieten.

 

Quondam 2018_133 ed cut klein
(c) KV

 

Ik had uitgegeken naar de roofvogelshow op het einde van de dag, omdat daar gewoonlijk spectaculaire foto’s te maken zijn, maar ik kreeg hem jammer genoeg niet te zien. Toen ik ondanks lastige omstandigheden een paar deftige foto’s probeerde te maken van het slottornooi in de late namiddag, blies de wind alle kleine strodeeltjes en paardenlucht mijn kant op en voor ik het wist, had ik te maken met een goeie ouwe astma-aanval.

(Ik ben mega-allergisch aan paarden. In de open lucht valt het doorgaans heel goed mee. Maar nu viel het zwaar tegen.)

Mijn gezondheid is de laatste tijd (lees: een jaar of twee) zo goed dat ik minder zorgvuldig was geworden met noodmedicatie voor precies een gelegenheid als deze. Zodra het duidelijk werd dat ik in de problemen zat en dat het er niet naar uitzag dat dit snel weer zou overwaaien, hadden we geen andere keuze dan het terrein voortijdig te verlaten, plaats te nemen in de (lange) rij voor de pendelbus die ons terugbracht naar de parking, en naar huis te rijden.

Het was zo lang geleden sinds mijn laatste kwaaie astma-aanval dat ik bijna vergeten was hoe eng en stresserend het kan zijn om naar adem te snakken. Het is waarschijnlijk moeilijk voor te stellen voor wie het nog nooit heeft meegemaakt, maar ik kan het het best als volgt omschrijven: stel je voor dat je op je rug ligt, en iemand komt bovenop je liggen. Het gewicht drukt zwaarder en zwaarder. Het voelt zelfs alsof iemand actief je borst indrukt. Elke inademing is een massieve inspanning tegen deze neerwaartse druk. Het is zwaar, en moeilijk, en hoe harder je weerwerk biedt, hoe erger het wordt.

Dat is ongeveer hoe het voelt. Alleen lig je niet neer, en ligt er niemand bovenop je. Je zit gewoon aan tafel, of je staat te wachten, en elke teug zuurstof die je in je longen probeert te krijgen is een gevecht tegen iets wat ze ingedrukt houdt. Als je pech hebt, voelt alles daar vanbinnen ook nog eens geïrriteerd en ga je ervan hoesten. Dat maakt het nóg erger. Slijmvorming hoort er ook bij – en je raadt het natuurlijk: met je longen vol slijm komt er nog minder lucht binnen… Paniek is niet veraf.

 

Quondam 2018_483 ed cut klein
(c) KV

 

Ik had geluk.

Als een astma-aanval escaleert, kun je eindigen op de spoedafdeling. Zo ver is het die middag niet gekomen, want ik had hier intussen genoeg ervaring mee om te weten dat de enige manier om deze beproeving te doorstaan was proberen te ontspannen en proberen om zo normaal mogelijk adem te halen, zelfs als normaal op dat moment nergens te bespeuren was.
Toen we van het terrein af waren en de constante belegering van wind, stro en paardenallergenen enigszins afnam, kon ik voelen dat mijn adem zachtjesaan een beetje wilde beteren. Ik had het zelfs minder moeilijk rechtstaand op de warme, drukke pendelbus dan in de buurt van de paarden.

Mijn man reed naar huis, en thuis was er de verlossende medicatie die de spiraal terstond een halt toeriep.
Ik bedankte mijn lichaam dat het niet al te extreem geoverreageerd had. Maar ik was wél geschrokken.

Het was lang geleden dat ik het nog zo kwaad had gehad, en dat mijn lichaam zo met mij op hol geslagen was.

Ik ben er nog niet achter wat het precies betekent – als het überhaupt iets betekent. Misschien moet ik er gewoon mee leren leven dat mijn lijf niet helemaal werkt zoals het hoort en dat ik bepaalde omstandigheden moet vermijden waarin het zich nog slechter voelt dan anders. En als ik daar toch wil zijn, moet ik mijn voorzorgen nemen…

Maar misschien is er toch wel iets te leren uit een bezoekje aan het verleden. Want we hebben de neiging om wat we kennen te herhalen, fysiek, emotioneel en spiritueel. En dan mag het niet verbazen dat we in precies dezelfde situaties belanden.

Wat is het, vraag ik me af, dat ik mag beginnen loslaten, en waar snakken naar adem een pertinente metafoor voor is? Perfectionisme? Plicht? De nood mijzelf te bewijzen? Een andere wet waarnaar ik om een of andere reden oordeel dat ik moet leven?

Ik hoop er nog achter te komen.
Ik hoop dat ik de volgende keer dat ik een bezoek breng aan het verleden een ander pad kan bewandelen, richting toekomst.

 

Quondam_195 ed cut2 klein
(c) KV
Advertenties

Samen op weg

Er is iets uitzonderlijks aan deze huwelijksreis-die-er-geen-is. Of zo voelt deze Italiëtrip van ons althans voor mij. Misschien heeft elke goede reis die je onderneemt met een open geest en goesting in avontuur wel deze bijzondere, lichtjes bedwelmende smaak – ik zou het niet weten.

Ik weet alleen dat geen twee dagen dezelfde waren, en elke dag bracht zowel onverwachte schoonheid als teleurstelling. Soms waren de extremen adembenemend, dan vloeide het ene weer gracieus over in het andere.

Italië 5_173
(c) KV – Avondzon in Labro

We hadden lange, vermoeiende ritten en luie namiddagen. We zwommen in luxezwembaden en verdronken in ons eigen zweet. We keken ademloos naar de prachtigste uitzichten en vluchtten uit de lelijkste buitenwijken. We hebben meer vlees op ons bord gekregen dan we doorgaans eten op een maand, maar we aten ook heerlijk, huisbereid, biologisch én vegetarisch.

We sliepen op een bergtop waar de stilte overweldigend was, en in een luidruchtig dorp waar de kerkklok elk kwartier van de dag en de nacht sloeg. We dineerden als koningen, en lunchten op een plek waar het eten verdachte gelijkenissen vertoonde met de plastic tafelversiering.

We nipten van heerlijke, belachelijk goedkope likeur en zochten vergeefs naar betaalbare diesel.

Eén gastvrouw had een griezelige voorliefde voor oranje (muren, bedsprei, elk ornament in elke kamer, tot de keuken toe!), anderen leefde in een authentiek, gerestaureerd middeleeuws dorp.

We hadden nachten dat ventilators en open ramen de hitte niet konden temperen, en nachten dat we tegen elkaar aan kropen omwille van de kou.

We gingen naar de toppen van de bergen en de diepten van grotten. We zagen antieke ruïnes die beter bewaard waren dan moderne aardbevingsgebieden.

We lunchten met een ijsje in een duur ski-resort, en picknickten met vers brood, groenten, kaas van de streek en een fles wijn op het overwoekerde terras naast onze slaapkamer.

We vonden een snoezig dood vleermuisje in de tuin en een zeer levende schorpioen in onze wasbak.

Italië 4_041
(c) KV – Ruïnes van Alba Fucens

Voor Christophe en mij als koppel was het ook een ervaring.

We verdeelden de urenlange autoritten en maakten samen de onvermijdelijke keuzes die je onderweg moet maken. We waren het eens over logement en kibbelden over routes en het gebruik van wegenkaarten. We maakten flauwe grappen en hadden diepe, intieme en kwetsbare gesprekken. We werden boos over misverstanden en waren heel gelukkig om samen te zijn.

We hebben nog drie dagen te gaan en trekken vanaf morgen noordwaarts, met stops in Ravenna, Oostenrijk en Duitsland. Mentaal bereiden we ons voor op het einde van deze fantastische trip.

Maar die andere reis van ons is nog niet bepaald ten einde. We hebben weer eens vastgesteld dat we, zowel op de weg als in het leven, fantastische reisgezellen zijn.

Ik kijk uit naar nog veel langer samen op weg.

Italië 1_017
(c) KV

Een dagje verwondering

Hoe de ekster je luid klepperend begroet bij het uitstappen en de kauwen een welkomstballet dansen boven de treinsporen.

(c) KV – Kauwenballet

Hoe je bij koffie en een croissant niet weet waar je het eerst naar moet kijken.

(c) KV – Antwerpen Centraal Station

Hoe wereldberoemde kunstwerken héél klein blijken te zijn.

(c) KV – Jan Van Eyck – Heilige Barbara

Hoe engelen blijkbaar kunnen lezen.

(c) KV – Carolus Boromeus kerk

Hoe de stilte neerdaalt het moment dat je door de poort stapt en gewijd terrein betreedt.

(c) KV – Begijnhof Antwerpen, een oase van vrede in het midden van de stad

Hoe je bedankt wordt met bloemen, warmere woorden, en meer waardering dan je dacht dat je verdiende voor iets waarvan je niet eens wist dat het een impact had gehad.

(c) KV – Bedankboeket

Antwerpen, je blijft me verbazen.

Als de meester roept

Quondam_346 ed cut
(c) KV – Quondam 2017

Afgelopen weekend waren we voor de tweede keer een dagje op Quondam, een charmant middeleeuws festival. Re-enactors, een slagveld, tornooien, roofvogels, ambachten en kunsten…
Er was genoeg volk om het gezellig te maken, maar niets van de eindeloze massa’s die mij in pretparken of muziekfestivals steevast de adem benemen.

Het festival is erg goed georganiseerd, en ecologisch verantwoord. Ik hou vooral van de manier waarop drank er geserveerd wordt: in aardenwerken bekers. Je betaalt een waarborg, maar evengoed neem je na afloop de beker mee naar huis — wat wij dan ook met plezier doen.
Nergens een streep afval te zien — alleen de geur van gras en van stoofpot, brood of vlees dat boven een van de middeleeuwse kookvuurtjes hangt te sudderen.

(c) KV – Quondam 2017

Ambachtslui van over heel Europa maken van de gelegenheid gebruik om hun vakmanschap te komen demonstreren en hun producten te verkopen. Sommige zijn voornamelijk gericht op re-enactors (hoe mooi ik ze ook vind, ik zie mezelf niet snel 200 euro neertellen voor een handgemaakte jurk in middeleeuwse stijl, en ik hou van leer, maar ik heb geen armbeschermer nodig die me boogschuttersgewijs van pols tot elleboog inriemt  — in kyudo word je trouwens geacht met blote arm te schieten). Sommige handelaars verkopen jammer genoeg ook toeristische brol, maar tussen die twee extremen ligt nog een wereld van nuance, en lekker eten. Er was zelfs een badtobbe warm gestookt op kolen!

(c) KV – Quondam 2016

Aan sommige standen kunnen kinderen workshops volgen of een demonstratie krijgen: tin gieten, boogschieten, kalligrafie… het kan allemaal.

Wij zijn een goeie match, dit festival en ik. En mijn familie amuseert zich ook.

Quondam_261
(c) KV – Een huurling op doortocht biedt mijn zoon Sobran zijn zwaard en zijn diensten aan – Quondam 2016

Vorig jaar slaagde ik erin om wat fijne foto’s te maken, maar bij de tornooien en de roofvogelshow waren de resultaten zonder een deftige telelens op zijn best middelmatig.

Dit jaar, met de zoemlens in de aanslag, heb ik me geweldig geamuseerd.

Quondam_101 cut 3.jpg
(c) KV – Tornooi: boogschieten Quondam 2017

Quondam_227 ed cut
(c) KV – Chili arend alias blauwe buizerd – Quondam 2017

Er was de opwinding om te proberen de ridders en vogels in volle vlucht te vangen – iets tussen een adrenalinerush en kalme concentratie, en de vreugde om te beseffen dat het me dit keer effectief aan het lukken was…

Maar er was ook, zeker achteraf bekeken, de droefheid om zulke magnifieke dieren te zien vliegen met de touwtjes aan hun poten waarmee ze onmiddellijk na de show weer vastgemaakt zouden worden aan hun stok.

Quondam_344 ed cut.jpg
(c) KV – Zeearend – Quondam 2017

En die schitterende ridders verdienden beslist respect voor hun kunde en hun uithoudingsvermogen — de temperaturen liepen die eerste zonnige zomermiddag makkelijk op tot 27° C, en die kerels (en meiden!) droegen driedubbele lagen beschermkleding van het soort dat iemand ook ’s winters makkelijk warm houdt.

Maar ik kon het niet helpen om me af te vragen: wat deden zij eigenlijk, behalve iets wat al lang voorbij was proberen te herbeleven, zonder een dwingende vonk van status of noodzaak? Want hoe hard ze ook van hun hobby genoten, op geen enkele manier hingen hun leven of levensonderhoud er vanaf.

(c) KV – Quondam 2017

 

Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dit niet als kritiek. Een lieve vriendin van mij is re-enactor, en ik weet hoe ze ervan houdt om met stoffen te werken, gebruikmakend van middeleeuwse ontwerpen en ambachtelijke technieken. Ze is niet op de vlucht voor de werkelijkheid, ze geniet gewoon van haar aandeel is een groot toneelstuk dat een paar dagen lang doorgaat. En ik begrijp de aantrekkingskracht ervan, vanuit meer dan één perspectief.

En toch.

Een middeleeuws festival bezoeken is als een middag lang een droom bewonen. We stellen ons voor hoe de ridders na afloop van het tornooi hun gebroken lansen herstellen — niet hoe ze hun smartphones checken.

Quondam_420 ed cut.jpg
(c) KV – Quondam 2017

En in ons hart vliegt elke vogel vrij het luchtruim tegemoet, om nooit meer terug te keren als een meester hem roept.

Quondam_295 ed.jpg
(c) KV – Quondam

Als dat eens kon.