Zaailing #108 – De monding van de maan

Een cirkelgedicht in twee richtingen We rijzen op uit donker water en aan de monding van de maan stromen we berustend over. Wat ons verankert, is onvast: witte gaten in donkere hemels smeltend in stralen, hongerig van mond. Hoe anders zijn wij soms, rafelend op de getijden, hoe moeilijk verstaanbaar voor elkaar. Wij kennen elkaar wassend en krimpend, boren naar de bodem en leggen ons … Lees verder Zaailing #108 – De monding van de maan

Laat de monsters waar ze thuishoren

Je kunt niet schrijven over verliefdheid als je middenin een crush zit, zeggen ze. Net zoals je niet kunt schrijven over dronkenschap als je een stuk in je kraag hebt. De woorden om de ervaring weer te geven, komen pas achteraf, als de emotie bekoeld is en de ervaring verwerkt, als je hoofd genoeg helderheid heeft om de juiste woorden te vinden. Dat klopt echt … Lees verder Laat de monsters waar ze thuishoren

Zaailing #107 – Eerst is er alleen maar blauw

Voorpublicatie Robin staat op het kiezelstrand in de grootste en meest uitgestrekte koepel van het hele serrecomplex. Voor hem strekt zich de zee uit. Hij trilt van kop tot teen en hij heeft zijn ogen stijf dicht. Dit zou niet zo moeilijk mogen zijn. Hij ademt diep in en uit. En nog een keer. En nog eens. Hij blijft trillen maar opent zijn ogen. Eerst … Lees verder Zaailing #107 – Eerst is er alleen maar blauw

Zaailing #106 – Het verhaal dat jou schrijft

Ze zeggen dat je kunt verdrinken in verhalen. Ik stel me liever voor dat je je erin laat zakken als in een warm, nachtblauw bad, een poel met rotsige randen die je aan het zicht onttrekken en keien, zacht van het wier, die wegrollen onder je voeten bij elke stap dieper. Zilver op indigo glinstert het maanlicht op het water. De poel is van inkt … Lees verder Zaailing #106 – Het verhaal dat jou schrijft

Door de barsten schijnt het licht

De afgelopen maanden hadden iets van een geboortekanaal. Geen idee waar de druk vandaan kwam die in golven op mij inwerkte, maar heftig was het wel. Heftig, en duister. Met stemmingswisselingen, momenten van grote schoonheid en kracht, dagen van totale emotionele uitputting zonder bodem. De wereld die onophoudelijk bleef schuiven, veranderen, inbeuken. Vragen bij alles, inclusief mezelf. Nee, ik was niet opeens in een depressie … Lees verder Door de barsten schijnt het licht

Zaailing #105 – We zijn het allemaal geweest

We hebben het allemaal gedaan, in zoveel verschillende poses naar onszelf gestaard; de spiegels ontweken om in breekbaarheid verbindingen te slaan We hebben gesproken met elke stem die we hadden, erop vertrouwd dat minstens een ervan ons zou vatten als we het zelf niet konden en elke echo kwam met een licht verschillend silhouet We hebben het allemaal gedaan – het uitgeputte ineenzinken, het hoopvolle … Lees verder Zaailing #105 – We zijn het allemaal geweest

Zaailing #104 – Durven kijken kunnen zien

Hoe hard ik het ook geprobeerd heb om niet op mijn stappen terug te keren, je achter te laten, je te verlaten, om niet opnieuw die drempel over te stappen, mijn ogen hard dicht te knijpen en je voorgoed te vergeten, je bleef mijn aandacht maar opeisen. Ik leek wel gehypnotiseerd: het bleef mijn nest waar ik telkens weer naar keerde, maar het voelde als … Lees verder Zaailing #104 – Durven kijken kunnen zien

Astrid & wij

Boekvoorstelling ‘Leve Astrid’ (Barbara Rottiers) Gesprek met Jurgen Walschot en mezelf over onze magische weken in Zweden dinsdag 8 maart 11 u Europees Huis van deAuteurs – Koninklijke Prinsstraat 87 – BrusselInschrijven kan hier. Astrid Lindgren heeft mijn leven veranderd. Als kind verloor ik mijn hart aan Ronja de roversdochter. Als volwassen lezer ontdekte ik de kracht van de feministe die Lindgren was. Als schrijfster … Lees verder Astrid & wij

Tegenwind

‘Leg je wandelschoenen en je regenjas maar al klaar’, schreef Jurgen aan de vooravond van een dagje onder Zaailingkompanen. Het is een gewoonte die ontstond tijdens onze residentie in Zweden: als wij wandelen, zijn we aan het werk. We zijn gefocust, maar tegelijk zijn we nergens vrijer of meer ontspannen. Alles stroomt: de wind, het pad, onze ideeën en associaties, wijzelf, elk voor onszelf en … Lees verder Tegenwind

ZAAILING #103 – Zichtbaar

Als de schemering intreedt, trekt hij zijn wandelschoenen aan en verlaat zijn hol, net als de nachtdieren. De ondergaande zon buigt richting einder en hij volgt haar, in de vage hoop dat ze hem over de streep kan trekken die hemel en heuvelglooiing scheidt. Is dat waarom mensen een hond nemen, als excuus voor dit soort wandelingen? Hij heeft alleen een onrust die ontwaakt met … Lees verder ZAAILING #103 – Zichtbaar