Waar we -geen- recht op hebben

Ze overvalt me weer, de emotionele vermoeidheid naar aanleiding van een paar C**-artikels en bijbehorende gesprekken, op sociale media, thuis en in mijn eigen hoofd. De wereld is zo’n mallemolen, met de steeds krampachtiger houding ten opzichte van besmetting en ziekte, gecontrasteerd door de onredelijke angst over vaccins. Daartussenin schiet steeds hardere taal over ‘asociale’ jongeren met scherp en leidt de gefundeerde wanhoop van al … Lees verder Waar we -geen- recht op hebben

Waar we écht bang voor zijn

De mensheid als kind dat zijn slachtofferschap nooit ontgroeide De C**-maatregelen hakken er bij velen steeds dieper in. Het verzet ertegen groeit, de onverzettelijkheid van de wetgevers ook. De wanhoop van de sommigen valt op een koude steen bij de morele superioriteit van anderen. We horen termen vallen die we vroeger alleen associeerden met bananenrepublieken en autoritaire staten. Iedereen heeft het gevoel het gelijk aan … Lees verder Waar we écht bang voor zijn

“Ze denken alleen maar aan zichzelf”

Ik lees het de laatste tijd steeds vaker. Over jongeren die elkaar in het geniep ontmoeten. Over shoppers in al te drukke winkelstraten. Over families die na een lang eenzaam najaar één avond samen willen vieren. Over mensen die afspreken met wat volgens de regels één persoon teveel is. Over mensen die bang zijn voor vaccins. Over zelfstandigen die hun levenswerk in rook zien opgaan … Lees verder “Ze denken alleen maar aan zichzelf”

Een vogel die aan de horizon verdwijnt

Ik stond aan het bed van mijn oma toen ze stierf. De oma waarover ik hier eerder al schreef, de zachte, gevoelige, angstige vrouw bij wie ik opgroeide, die zich nooit verder buiten het huis waagde dan de tuin en die over mij zei: “Ik begrijp dat kind.” Ik was zeventien toen ik in onze woonkamer aan het voeteinde van haar bed stond en er … Lees verder Een vogel die aan de horizon verdwijnt

Tijd om de standaard te verlagen

Een opiniestuk dat ik een tijdje geleden inzond naar De Standaard en dat de krant uiteindelijk nét niet haalde. Daarom publiceer ik het alsnog hier. Het is, met het oog op de opiniepagina’s, iets scherper van opzet dan mijn andere stukken. Meestal probeer ik zachter te zijn. Sorry als het iemand choqueert. Wij leven in een samenleving van uitmuntendheid. We verleggen al meer dan een … Lees verder Tijd om de standaard te verlagen

Slechte verliezers

Het najaar is aangebroken. Ik hoop op nijdige regenvlagen en koudegolven, op grondvorst en andere signalen dat het het seizoen dit keer menens is. Maar met klimaatverandering in het achterhoofd weet ik dat ik die verwachtingen niet te scherp mag stellen. De eiken in onze tuin beginnen nu pas echt te verkleuren, ik zie nog heel veel groen. Ter vergelijking: als je twintig jaar geleden … Lees verder Slechte verliezers

De dood wint altijd – net als het leven

Er is een bekende acteur overleden, een grote meneer, die ooit in een iconische scène als ridder een potje schaakte met de dood. ‘De dood heeft gewonnen’, zei iemand op Facebook. ‘De dood wint altijd’, antwoordde iemand anders. Het trof me als een opmerking met oogkleppen, want de laatste tijd zie ik dat niet meer zo. Ik weet het, we houden er niet van om … Lees verder De dood wint altijd – net als het leven