Over mij

Snijvlakken en weerspiegelingen

Een (niet zó?) gewone jeugd…
2018 Windportret_027 (2) ed cut klein
(c) KV

Een wisselkind.
Zo noemden ze in lang vervlogen tijden het elfenkind dat bij gewone mensen in de wieg werd gelegd ter compensatie van de diefstal van hun eigen mensenbaby. En zo voelde ik mij ook wel een beetje. Of een weeskind, geadopteerd door liefhebbende ouders maar nooit echt thuis.
Ik begreep indertijd niet waar dat gevoel vandaan kwam (en mijn arme ouders nog minder) maar vandaag snap ik het beter: ik ben een wandelaar tussen werelden. Als je niet weet wat dat is: geeft niet. Noem mij dan maar schrijfster, of dromer van woorden. Mijn thuis is het netwerk van wegen tussen de weefsels van de werkelijkheid.

Mijn jeugd was gelukkig, maar mijn voeten raakten nauwelijks de grond. En dat mag je letterlijk nemen: ik heb jaren op de tippen van mijn tenen gelopen, als een halve balletdanser. Met dansen had dat niets te maken want ik was een eersteklas hark en verafschuwde rokjes. Een boekenkind was ik, een verhalenkind, een zwervend (en zwevend) kind. Ik glipte van de ene wereld in de andere, leerde dat er hele universa bestonden binnenin mijzelf en daarbuiten en ontdekte plaatsen waar ik veel liever ronddwaalde dan in de echte wereld. Zo gauw ik een pen kon vasthouden, ging ik sommige daarvan ook opschrijven en tekenen.

Over schrijver zijn

Hoe word je schrijver, vragen mensen mij soms. Zo, dus. Als woorden jouw manier zijn om gestalte te geven aan wat je ziet, hoort en voelt. Als je dat heerlijk vindt, en ongelukkig wordt als je het niet doet.
En als je lang genoeg ploetert en doorgaat en valt en recht krabbelt en niet opgeeft, raakt je werk op een goeie dag ook uitgegeven.

Schrijven is een eenzame roeping en ik ben geen groepsbeest. Maar goed omringd ben ik wel, en altijd geweest. Als kind door een liefhebbende familie, als volwassen vrouw door een fijn gezin. Als Wandelaar koester ik een aantal vrienden die er snel bij zijn om me op het droge te helpen als ik afdwaal. Als schrijver en ambachtsman (of is het -vrouw?) waardeer ik mijn collega’s en ben ik dankbaar om die paar bijzondere figuren die tevens vrienden zijn, klankborden, toetsstenen, proeflezers en in één geval ook vaste compagnon de route.
We lichten elkaar bij op onze tocht.

Over zaaien en uitbroeden

Met het ouder worden heb ik geleerd dat sommige dingen steeds makkelijker gaan en andere moeilijker.

Schrijven, mensen graag zien, dingen relativeren en durven vertrouwen op het universum worden makkelijker. Prietpraat en machtswellust verdragen en aanzien hoe de mensheid als een meute hersenloze consumenten het ecosysteem van de planeet vernietigt, worden moeilijker.

Ik ben gefascineerd door snijvlakken en weerspiegelingen: tussen ‘ik’ en ‘de ander’, tussen werkelijkheid en fantasie, tussen kindertijd en volwassenheid. Ik schrijf fictie (boeken) en non-fictie (blogs, artikels) voor kinderen en volwassenen. Ik zaai Zaalingen en broed dromen uit. Ik luister naar de boodschappen in de natuur. Ik leer anderen hoe ze beter kunnen leren luisteren naar de schrijfstem in hun hoofd en het lied in hun hart. Omdat de wereld een mooiere plek wordt als we elk op onze eigen manier een gelukkiger versie van onszelf mogen zijn.

Ik zoek altijd naar de diepere lagen, want dat is waar het hart van het universum klopt.

Windportret_007 zw ed2 klein
(c) KV
Kort

Kirstine Coleta Albert Vanlierde
° 8 november 1977, Gent
studeerde Germaanse Talen, Universiteit Gent
woont in Hamme (Oost-Vlaanderen)
getrouwd, twee plus-zonen, één eigen zoon
werkt als schrijver, redacteur, journalist, lesgever

Publicaties:
* Als een Spiegel (2004)
* Geheugen van Steen (2005)
* Sequoia (2010)
* Yuma (2012)
* STROOM (2018)

Buizerd met Eng tekst def.jpg
Uit Zaailing #8, Waar de wind doorheen mag (c) Jurgen Walschot & Kirstin Vanlierde
Advertenties