Blij met het grijs

Het is grijs en nat en ik ben daar blij om. Meer zelfs, toen ik vanmorgen uit het raam keek, dacht ik: eindelijk.

(c) Inaya photography

Ik hou van de grijze herfst. Vind ik het dan leuker dat het overdag aardedonker is in mijn woonkamer dan dat de warme zomerzon naar binnen schijnt? Nee, zover zou ik niet gaan, net zoals ik koude regen ook niet meteen leuker vind dan een warm briesje. In puur absolute termen voelt mijn lichaam zich ook wel comfortabeler in omstandigheden die we zomers noemen. Maar niets is ooit te begrijpen in absolute termen, alles maakt deel uit van een grotere context. En in de bredere boog van het jaar gezien ben ik oprecht blij dat deze veel te lang gerokken, veel te warme indian summer eindelijk voorbij is. Grijze nattigheid voelt misschien niet zo comfortabel, maar het is wel juist in deze contreien, in deze tijd van het jaar. Het zou zelfs nog een stuk kouder mogen zijn.

Ik weet dat veel mensen zuchten over het gebrek aan licht en warmte in de winter en ik had dat vroeger ook wel. Nu veel minder, precies omdat ik de aard en het ritme van het donkere seizoen beter respecteer en het ritme van mijn lichaam erop afstel. Of beter gezegd: ik push mezelf niet door het duister zoals ik mezelf voortbeweeg door het licht. Ander seizoen, andere omstandigheden, andere manier van leven. Punt.

(c) Inaya photography

Dat het aanslepende, veel te warme najaar veel mensen juist blij maakte, zorgde bij mij voor een immens gevoel van vervreemding. Het was zoiets als staan juichen bij een overstroming, of een aanhoudende droogte. Op een breder ecologisch vlak was er niets goeds aan dit weer. Het is niet oké dat planten en struiken die nu in winterslaap zouden moeten gaan plots weer bloeien. Heel oktober voelde als een lange, lange dag waar de avond maar niet wilde vallen. En na verloop van tijd hebben we dat nódig dat de avond valt, net zoals we slaap nodig hebben.

Daar hebben we niet zoveel kaas van gegeten in deze samenleving: van rusten, van terugschroeven, van blij zijn met minder. Maar het zal toch moeten. Want dat altijd maar blijven doorduwen, ongeacht de omstandigheden, is een van de grootste bronnen van vermoeidheid en uitputting in onze samenleving. En je kunt dan nog doen alsof het altijd dag blijft, op een bepaald moment haalt je slaaptekort je in.

Ik ben jarig begin november, en ik herinner me mijn teleurstelling als kind en jongere dat er met mijn verjaardag zelden mooie herfstfoto’s te maken vielen, want tegen dat moment waren alle kleuren weg en alle kruinen kaal. Nu zijn we twee weken verder en de eiken in mijn tuin zijn nog altijd meer groen dan geel. Dat bedoel ik met een veel, veel te lange dag. Ik weet dat we de komende tijd alleen maar meer zullen moeten wennen aan telkens maar verregaandere veranderingen, en ik ben nog niet zover dat ik dat met vreugde en vertrouwen tegemoet zie. Dus geniet ik vandaag van het grijs, van de regen, van de vallende bladeren, van de kruinen die op veel plekken nu toch al kaal zijn. Het regenlicht geeft de kleuren die er nog zijn ook iets extra intens, ze gaan dieper gloeien op een manier die minder vanzelfsprekend is dan het knallende vuurwerk waar de zon voor zorgt.

Ik ken dit licht. Ik koester het. Het geeft mij het gevoel dat ik deze wereld toch nog enigszins herken.

(c) Inaya photography

Een gedachte over “Blij met het grijs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s