De helende aanraking van het duister

Duisternis, noem me broeder
zodat ik niet bang ben voor wat ik zoek
.

(c) Inaya photography

De auteur van deze prachtige uitspraak is onbekend. Ik las ze voor het eerst in een boek over Jungiaanse psychologie waarin de nadruk lag op de ‘schaduw’: het stuk van onze psyche waarin we alle dingen opbergen die we onwenselijk vinden van onszelf. Onze angsten, onze meest geheime verlangens, onze schaamte, onze woede… alle emoties en gedragingen waar we als kind door onze omgeving voor veroordeeld werden, of waar we onszelf nu om een of andere reden om veroordelen. Dingen die we vinden dat we niet mógen willen, voelen, denken… En hoe meer van die dingen je hebt, hoe zwaarder je spreekwoordelijke rugzak gaat wegen.

Je schaduw kun je niet kwijtraken. De rugzak maakt in dit geval deel uit van jou, je kunt hem niet achterlaten of weggooien. Je kunt hem wél openmaken, en kijken wat er allemaal in zit.

(c) Inaya photography

De meesten van ons vinden dat heel eng. We doen dat niet graag, onze angsten en schaamtes in de ogen kijken. Maar het is heel erg nuttig en belangrijk werk, soms zelfs van levensbelang. Want wat we verdringen, wordt sterker. Ja, in het on(der)bewuste, maar daar is het juist nog veel gevaarlijker. Want onze schaduw heeft onvermijdelijk de neiging om ons gedrag mee te gaan sturen. En vanuit ons on(der)bewustzijn gebeurt dat zónder dat we dat beseffen. Je schaduw in de ogen kijken is niet altijd prettig, maar het is een stuk constructiever om op zijn minst te weten waar je uitdagingen liggen.

We associëren de schaduw met het duister, en dat heeft voor velen een negatieve bijklank. Toch is juist het duister ook een plaats van koestering, van creatie, van genezing, van magie. Het nachtelijke bed, de baarmoeder, de grot waarin rituelen werden gehouden… Ik moet eraan denken als ik op het keerpunt tussen het lichte seizoen en het duistere een prachtige schaal cadeau krijg, gemaakt door mijn beste vriendin. Het motief langs de rand doet denken aan een slang, een bergketen, of de staart van een draak. En ik weet: dit is een schaal voor ritueel genezend werk. Alleen… ik had nog nooit genezend werk verricht. Of toch niet bewust.

Pas op met wat je vraagt, zegt een spirituele wijsheid met een knipoog, want je zou het wel eens kunnen krijgen. En inderdaad: de afgelopen dagen was ik totaal onverwacht in de weer met een helend ritueel voor een vriend, van op afstand. Het ontstond spontaan en het ging moeiteloos, alsof ik dit al jaren doe. En dat is in feite ook zo. Meer dan jaren, zelfs. Levens.

(c) Inaya photography

Ooit vertelde een vriendin mij dit Zen-verhaal.

Je staat aan de ingang van het labyrint. Je weet dat je naar binnen moet. Je kunt niet zien waar je heen gaat, maar je weet dat je naar het centrum moet en daar, in de kern, in het duister, wacht het monster.
In je handen heb je de draad. Je houvast, je verbinding met de buitenwereld. Je houdt hem stevig vast wanneer je het labyrint in loopt.
Stap voor stap ga je dieper het verborgen domein in. Hoe verder je komt, hoe banger je wordt van wat er in het centrum op je wacht. Maar je loopt door. Een paar bochten voor je het midden bereikt, staat de draad strak. Je kunt niet meer verder, tenzij je hem loslaat.
Je bent bang.
Je laat los.

Je rondt de laatste bochten, in het duister, alleen, zonder houvast. Elke stap is zwaarder dan de vorige. Je stapt de laatste hoek om. Je weet dat je nu oog in oog zult staan met het monster.
Maar er is geen monster in het centrum, op de plaats waar je het verwacht. In plaats daarvan zie je op de grond een klein wezentje zitten, een kind-godje. Het kijkt op naar jou en het heeft jouw gezicht. Het heeft tranen in de oogjes, steekt de armpjes naar je uit en vraagt:
‘Waarom heb je mij zo lang alleen gelaten?’

(c) Inaya photography

Met de herfstequinox ronden we vandaag de kaap van de heldere dagen. Vanaf nu wordt het elke dag weer een beetje langer duister. Laten we daar niet bang voor zijn. Laten we het duister tegemoet treden als een omhelzing, een helende aanraking, een warme schoot. Want er huizen geen monsters in de schaduwen. We vinden er alleen onszelf.

7 gedachtes over “De helende aanraking van het duister

  1. Rot op, echt. Oh man wat creepy dit weer… Sorry, haha, maar dit is dus echt het thema van mij waar ik de laatste weken mee bezig ben. Startte een nieuwe cursus “voor mijn klanten” maar kwam er na 15 minuten achter dat het vooral voor mij is. En ik houd mezelf tegen om die draad los te laten, bang voor het monster. Terwijl ik weet dat deze stap nodig is voor ik kan loslaten en groeien. Dus dankjewel, Kirstin.

    Geliked door 1 persoon

    1. Blij van dienst te kunnen zijn met het juiste op het juiste moment, Samantha… Ik vermoed dat het letterlijk en figuurlijk in de lucht hangt, deze dagen. Originele opener van je reactie trouwens, ik dacht even: wát? 😀
      Maar alle gekheid op een stokje: we zijn er allemaal geweest, bij die angst. En zelfs als we hem al een paar keer overwonnen hebben, de stap gezet hebben en gemerkt hebben dat er geen monsters schuilen maar dat er vooral veel zachtheid, verdriet en pijn in het duister wachten om getroost te worden, zelfs dan blijft het elke keer weer beangstigend. Omdat het zo kwetsbaar is. Omdat we bang zijn dat we niet aan zullen kunnen wat we gaan vinden. (Geruststelling: onze geest geeft ons nooit meer te verwerken dan we aan kúnnen, maar maak dat die angst maar wijs die haar hakken in het zand zet…)
      Dus veel succes, en het geeft niet dat je bang bent. Ga eens bij jezelf na welke stapjes je kunt zetten om je veilig te voelen bij het loslaten. Want dan gaat de rest vanzelf.
      Hartelijke groet!

      Geliked door 2 people

      1. Die geruststelling is het precies. Ik heb veel verwerkt al, maar merk dat ik nu als het ware vastzit. Mijn leven stroomt niet. Er is een blokkade. En ik weet dondersgoed waar die zit, maar die struisvogelpolitiek van me heeft jarenlang goede dienst gedaan, haha. Het deurtje gaat echt wel open en achteraf, leert de ervaring, is het altijd goed. Het komt altijd op het juiste moment. Ik ben er klaar voor. Bovendien: zonder angst geen moed. En zonder moed geen groei. Dus ik ga er gewoon voor.

        Geliked door 2 people

      2. Veel succes op je moedige pad!
        En ik heb het gevoel dat je niet de enige bent, ik heb in mijn omgeving en bij mezelf ook al een aantal heel sterke voorbeelden van plots groei en confrontatie van blokkades gemerkt de laatste tijd. Je mag jezelf in goed gezelschap weten, we zijn allemaal een stukje van deze enorme puzzel aan het oplossen. Liefs!

        Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s