De oceaan van Mare

Licht in het duister van de diepzee

Verwacht eind oktober

Van De serres van Mendel zei een wijze, spirituele vrouw met sterke voelsprieten ooit: ‘Dit is een kosmisch boek.’ Het is het mooiste compliment dat ik ooit kreeg, en zo voelt het ook echt.

Maar het is zeker niet alleen mijn verdienste. Ik merkte het niet tijdens het schrijven, maar des te meer toen ik eruit begon voor te lezen voor publiek: hier was iets bijzonders aan de hand. Meer dan bij welk eerder boek dan ook, had ik het gevoel dat er méér in Mendel zat dan ik erin gestopt had of dan Jurgen Walschot en ik samen hadden laten ontkiemen. Er was een ‘laag’ die plots kwam meepraten, een wijze, bezielende energie van verwondering en verbondenheid die soms bijna tastbaar aanwezig werd in de kamer. Plots herinnerde ik me hoe dit boek een titel had vóór er een verhaal was, alsof ik van bij de aanvang was benaderd door iets dat er al wás, en dat met mij en Jurgen wilde samenwerken om geboren te worden.

Jurgen en ik staken hart en ziel in Mendel, en we zijn er nog altijd heel trots op. Het heeft onze manier van werken, onze vriendschap en ons begrip van hoe een creatief proces zich kan ontplooien voor altijd veranderd.

De Wortels van de wereld kwam op een gelijkaardige manier tot stand: een bewuste co-creatie tussen schrijver en illustrator van zowel verhaal, opbouw als beelden. Maar tijdens het schrijven van dat boek had ik – in volle C*-tijd – bij momenten wél bewust voeling met die andere laag die mee de diepgang van het boek bepaalde. Ik wist dat ze er was. En als ik twijfelde over hoe iets er precies moest staan, ging ik daar soms even aftoetsen. Schrijvers staan altijd ten dienste van het verhaal, maar bij sommige projecten is dat veel krachtiger voelbaar dan andere.

En nu, drie jaar na Mendel en twee jaar na Wortels is er De oceaan van Mare.

Uit: De oceaan van Mare (c) Jurgen Walschot

Dit is wat er op de flaptekst staat:

In gedachten hoort hij het Mendel weer zeggen: ‘Je zou dieper willen.’
Ja.
Het is zelfs geen besluit, het is een feit. Robin controleert de toestand van zijn flessen. Dan peutert hij de knoop los waarmee het touw is vastgemaakt aan zijn riem. Zodra het loslaat, lijkt het niet meer dan een heel lang, smal lintje kelp dat wiegend in de stroming van hem wegdrijft.
Robin blijft het niet nakijken. Hij richt zijn blik naar beneden, naar de blauwe gloed die op hem wacht, en duikt. Dieper.

In het enorme serrecomplex waar de werelden bewaard worden, weeft de jonge Robin de verbindingen die de planten nodig hebben om te herstellen van een zware plaag. Zijn beste vriendin Reya helpt waar ze kan. Maar wanneer de serres worden opgeschrikt door schokken en onregelmatige trillingen, wijst alles in de richting van de Poseidonkoepel. De antwoorden zijn te vinden op de bodem van de oceaan. Maar hoe kom je daar als je doodsbang bent van water?


Uit: De oceaan van Mare (c) Jurgen Walschot

Het boek zit in een ander jasje dan zijn twee voorgangers en heeft daardoor een heel eigen karakter. Het is los te lezen van de voorgaande delen, maar natuurlijk ook helemaal verbonden met alles wat voorafging, zowel in het proces van co-creatie als qua inhoud.

De oceaan van Mare neemt je mee op een ontroerende duik naar de diepte, waar niet alleen mysterie en duister wachten, maar ook licht en schoonheid, en het ontstaan van het leven zelf.

De subtiele kracht die andermaal meewerkte aan het ontstaan van dit boek, gloeit op als licht in het duister van de diepzee.

Ik kan niet wachten tot eind oktober, om het in mijn handen te hebben.

3 gedachtes over “De oceaan van Mare

  1. Dat volg ik zo goed, hé, Kirstin… “Plots herinnerde ik me hoe dit boek een titel had vóór er een verhaal was, alsof ik van bij de aanvang was benaderd door iets dat er al wás, en dat met mij en Jurgen wilde samenwerken om geboren te worden.” En dat het daarna bewuster werd (voor jullie dan met “De wortels van de wereld”)…
    Dat heb ik ook meegemaakt met het ontstaan van Robur op Den Eik. Prachtig, hoe wij co-creëren met wat in de kosmos als blauwdruk aanwezig is, en klaar om geboren te worden in het licht en de materie van deze wereld… Voor mij is dat de diepere laag van ‘Go with the flow’, en een logisch gevolg van het gegeven dat alles één is.
    Zo dankbaar, hé, als je daar uitdrukking aan mag geven… ❤

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s