Zwerven, zweven en landen

Het is dus zomer en ik ging op reis. Een lange, bloedhete reis met bijna evenveel etappes als er dagen waren. Een rijke reis, het soort dat je een voorrecht mag noemen op veel vlakken. Ik heb veel gezien. Ik heb veel ervaren, ik heb veel geleerd.

Ik wil er graag over schrijven, maar de woorden laten nog even op zich wachten. Dat heeft onder meer te maken met de hitte, die diep in elke porie van mijn lijf gekropen is. Leven in temperaturen die je niet gewend bent, werpt je terug op de fysieke facetten van het bestaan. Bij momenten voelde het bijna als ziek zijn: een buitenproportioneel deel van mijn aandacht werd plots opgeëist door puur lichamelijke gewaarwordingen.

Het heeft ook te maken met de waas die altijd over mijn geest neerdaalt als ik op vakantie ga. Hoeveel goede voornemens ik ook heb over schrijven of andere creatieve ondernemingen, eens op de zomerse vakantiebestemming zak ik binnen de kortste keren weg in wat Anne Morrow Lindbergh deck-chair apathy noemt. Ik schreef er twee jaar geleden ook al eens dit blogje over.

(c) Christophe Fierens

Het stoort me niet, ik beschouw het als het zomerse equivalent van winterslaap voor mijn geest. Ik dommel tot op zekere hoogte mentaal in en aanvaard dat ik weinig of niks gedaan ga krijgen van wat me in het gewone leven in een handomdraai lukt. Ik voed me met geuren, kleuren, ervaringen, gewaarwordingen en nieuwe plekken. Ik laat los en laad op. En hoe vormeloos het ook is op het moment zelf, ik weet dat ik alles was ik nectargewijs opzuig tijdens die weken later zal kunnen omzetten naar creatieve energie en mentale focus.

Ik ondervond wel dat ik veel beter was geworden in in-het-nu-zijn en in aanvaarden-van-wat-er-zich-aandient. Misschien was het de ervaring die ik opgedaan had op onze Italiëtrip een paar jaar terug, maar ik ging deze intensieve roadtrip tegemoet met de ingesteldheid dat je maar beter kunt aanvaarden wat er op je pad komt, omdat het dan sneller voorbijgaat als het tegenvalt en veel dieper deugd doet als het goed zit.

We hadden zoals verwacht heel mooie én best lastige momenten, en ik kon die mindset zonder moeite vasthouden. Nergens ontaardde ongemak in snijdende frustratie, kwaadheid of teleurstelling. Ik nam de dingen zoals ze kwamen en maakte er het beste van. Ik voelde me daar heel rustig bij en het viel zelfs mijn man op. 😉 Hij is van nature beter in dat soort zen dan ik, en samen vormden we nu een goed ondersteunend weefsel voor onze dertienjarige zoon, die zich misschien ook gedeeltelijk daardoor op een knappe manier door deze toch wel erg intensieve onderneming werkte.

(c) Christophe Fierens

Nu zijn we weer geland in ons nest en ik tast voorzichtig de omgeving af. Ik ben subtiel veranderd door onze trip, en ik merk dat ik de tijd wil nemen om kleine aanpassingen te doen in ons huis. Geen grote ingrepen, gewoon hier en daar een hoekje opruimen of iets op een andere manier structureren zodat de energie van de ruimte wat beter past bij mijn nieuwe vorm. Ik geef mezelf er de maand augustus voor. Met de komst van het najaar en het nieuwe schooljaar wil ik een nieuw soort helderheid om me heen gecreëerd hebben.

Het is ook een oefening in loslaten. Van hoe ik me ook in de zomer zou moeten profileren als schrijfster, kunstenaar, spiritueel mens. Van verwachtingen over deze blog en mijn dialoog met de wereld (de afgelopen maanden was die heel beperkt). Van zogenaamde professionele targets of promotiepraatjes of activiteit op sociale media. Het kwam er allemaal niet van, het loste op in de zomerwind en dat was zoals het mocht zijn.

(c) Inaya photography

Ik hield op mijn Instagram- en Facebookprofiel wel een verbaal summier maar beeldend rijk reisdagboekje bij. (Fotograferen blijft me lukken als alle andere creatieve kanalen zich tijdelijk sluiten, waarschijnlijk omdat het voor mij een vorm van mindfulness is, en een manier om nog dieper in het moment te zijn.) Mijn spirituele pagina Bezield Leven viel helemaal droog, op de #kaartvoordeweek na, die ik ook op zuiderse terrassen en in hotelkamers bleef trekken en fotograferen.

En nu ga ik dus een maand van opruimen en herschikken in, in mijn innerlijke wereld en mijn directe omgeving. Natuurlijk is mijn agenda niet helemaal blanco (er staat bijvoorbeeld deze hele fijne voorleesontmoeting in, heel binnenkort), en ik hoop ook weer wat meer te schrijven, maar ik ga verder toch proberen die ruimte zoveel mogelijk open te houden. Ik kan de rust, de ijking en het orde scheppen goed gebruiken.
Ik wil een schone lei, want ik heb het gevoel dat er een stroomversnelling op mij afkomt in het najaar. Misschien omdat er een nieuw boek op stapel staat, maar niet alleen daarom.

Ik voel iets trekken, iets naamloos, iets dieps en krachtigs. Toen ik de gieren zag zweven in de Picos de Europa vorige week, wist ik het beter dan ooit. De eerste keer dat ik Gier ontmoette, voelde ik het figuurlijke verlangen om te leren zweven zoals hij. Ik had een diepe innerlijke herkenning van wat hij uitstraalde, en dat was het teken dat ik er zelf ook klaar voor was. Nu zag ik hem in het gezelschap van zijn verwanten, helemaal wild en vrij in de natuurlijke omgeving van een gebergte dat mijn hart betoverd heeft, en was er geen verlangen meer, alleen herkenning.

(c) Inaya photography

Mijn vleugels zijn gegroeid. De moeiteloosheid waarmee Gier zweeft, is nu ook de mijne.
Ik ben klaar voor het werk waarvoor ik gekomen ben.
Nu alleen eerst nog even die keukenkast uitruimen.

Een gedachte over “Zwerven, zweven en landen

  1. Ik heb je foto’s gezien (op Facebook), maar niet altijd gereageerd. Wel gevoeld wat je hier nu schrijft. Een soort ‘diepe deugd’, moeiteloosheid, ondanks die warmte. Je brengt jouw ervaringen hier weer prachtig onder woorden… 💚

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s