Dierbaar

De kleine dingen. Daar zitten de grote momenten van het leven in verscholen.
De fietsspullen van je man te drogen hangen en beseffen dat je ze na het opplooien niet op een stapeltje zult leggen voor hem om in de kast te steken, maar dat je ze zelf in de kast zult leggen. Want hij is vanmiddag vertrokken voor een paar dagen, met collega’s en voor het werk, een eerder zeldzame gebeurtenis.

‘Je gaat me missen’, glimlachte hij bij het ontbijt. ‘Er zal afwas gedaan moeten worden.’ (Traditioneel zijn taak nadat ik gekookt heb.) Hij had iets van een klein jongetje, zenuwachtig om te vertrekken.

Drie dagen is veel te kort om iemand zwaar te missen, lachte ik. Maar de voorbereidingen van zijn korte afwezigheid legden wél heel duidelijk bloot hoe diep onze levens in de loop der jaren met elkaar verweven zijn geraakt, in de kleinste dingen en op de meest subtiele manieren. Ja, ik zal de komende dagen de afwas doen, en dat is geen probleem. Maar hoe zou het voelen als ik dat voor de rest van mijn leven zou moeten doen, omdat hij er plots niet meer was? Die gedachte opent de deur naar een gapende leegte, een wereld waarin het leven plots niet meer klopt. De bedrading van verbondenheid en liefde komt bloot te liggen als we ze missen, of dreigen te verliezen.

Er zit bijzonder veel weemoed in die gedachte, maar ook een niet te evenaren schoonheid. Je kunt niet van iemand houden zonder die kwetsbaarheid, die zekerheid dat er op het einde van de rit, liefst zo laat mogelijk, de pijn van het afgescheiden zijn zal komen. We kunnen dat vrezen, we kunnen onszelf afsluiten van liefde omdat we die pijn er niet bij willen nemen. Dat zou een schromelijke vergissing zijn. Precies de kwetsbaarheid en de tijdelijkheid, het onoverkomelijke eindige van de dingen, maakt alles wat er is, zolang het er mag zijn, alleen maar dieper gekoesterd.

Niets van dat alles hoefde ik uit te leggen aan mijn zoon. Onze soms nogal onverschillig ogende puber rende naar de deur toen ik riep dat papa op het punt stond te vertrekken, sloeg zijn armen om hem heen en gaf hem de dikste knuffel in lange tijd.

Het is goed dat we er nu en dan eens aan herinnerd worden hoe kwetsbaar en tijdelijk de dingen zijn. En hoe dierbaar.

3 gedachtes over “Dierbaar

  1. Ik vind het niet erg om al ruim tien jaar alleen te zijn, maar wat jij beschrijft heb ik tot nu toe twee keer meegemaakt in mijn leven. Jouw verhaal maakte mij week… Blijf dat vooral koesteren… ❤

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s