Door de barsten schijnt het licht

De afgelopen maanden hadden iets van een geboortekanaal.
Geen idee waar de druk vandaan kwam die in golven op mij inwerkte, maar heftig was het wel. Heftig, en duister. Met stemmingswisselingen, momenten van grote schoonheid en kracht, dagen van totale emotionele uitputting zonder bodem. De wereld die onophoudelijk bleef schuiven, veranderen, inbeuken. Vragen bij alles, inclusief mezelf.

(c) Inaya photography

Nee, ik was niet opeens in een depressie gesukkeld. En zeker niet alles wat ik op mijn bord kreeg, kwam met een saus van hopeloosheid er overheen. Ik heb de afgelopen maanden ook goed geschreven en mooie dingen gemaakt. Ik heb de lente zien ontwaken. En ik wist dat ik niet de enige was. Als ik rondkeek in mijn omgeving, zag ik nog mensen, meestal de meest intuïtieve, gevoelige zoekers, die aan het worstelen waren om boven te blijven in een maalstroom van steeds maar veranderende wateren bij stormtij. Dat er een einde aan zou komen, was ook duidelijk. Geen enkele storm blijft maar razen. Maar pittig was het wel. En het dúúrde.

Een dergelijk proces vraagt, behalve moed om het vol te houden, vooral vertrouwen. Je innerlijke licht blijven aansteken, als een kaarsje, ook als het de volgende dag weer uitgewaaid is in wat voelt als aanhoudende tocht. Eén voet voor de andere zetten en vertrouwen dat er altijd weer een pad zal zijn, ook al zie je verder geen hand voor ogen. De kleine momenten van schoonheid en luwte koesteren. Zorgen voor jezelf op elke manier die je ter beschikking hebt.

En toen was het plots voorbij. Alsof iemand een schakelaar had omgegooid.

(c) Inaya photography

De afgelopen twee weken had ik een overvol programma met verplichtingen van diverse aard waartegen ik, in het woelige water dat eraan vooraf ging, eigenlijk behoorlijk had opgezien. Ik moest onder meer ettelijke keren de baan op, voor lange afstanden, voor lezingen en ontmoetingen, ik moest mijn veilige holletje verlaten voor de wereld van files, luidruchtige scholen en onbekende plaatsen. Het voelde als een marathon en ik had al geen adem om te beginnen.

Maar precies op dat moment veranderde er dus iets. Het had niet meteen met de lezingen en activiteiten zelf te maken, want het begon al wat vroeger. Maar het werd me wel snel duidelijk dat die veel te volle twee weken behalve vermoeiend ook voedend waren. En dat was nieuw.

Het was de eerste keer in twee jaar dat ik naar buiten kwam met het verhaal van De serres van Mendel en De wortels van de wereld, en al bij het nakijken en herwerken van de Powerpoint voelde ik: dit wordt een lichtjes ander verhaal dan ik vroeger vertelde over deze boeken. Een beetje minder over het verhaal, veel meer over betovering van zowel de natuurlijke wereld als de vriendschap waarin ze geworteld zijn. Ik ga geen boek proberen te slijten, ik ga de deur naar een wereld opentrekken, en die wereld is zowel echt als magisch.

Een wereld waarin…

… de gelijkenissen tussen alles in de natuur zowel wiskundig, wetenschappelijk als betoverend zijn

… de meest wonderlijke dingen niet eens bedacht hoeven te worden

… de vriendschap tussen de personages in het boek naadloos overloopt in die tussen de makers ervan

… het web van onderlinge verbondenheden eindeloos en magisch is.

De lezingen waren allemaal aparte klasbezoeken, wat zorgde voor een intieme sfeer en heel veel ruimte tot interactie. De kinderen mochten vragen stellen, en ik betrok ze actief. (‘Wie weet wat een serre is?’ ‘Valt je iets op aan deze foto?’ ‘Zou jij dat durven, zomaar op een wildvreemde jongen af stappen?’) Ik had stenen, botten, fossielen en andere natuurlijke voorwerpen bij om te tonen en te laten voelen. We doken in de wereld van de serres op vier verschillende manieren, afwisselend en tegelijk. En van bij de eerste klas voelde ik: dit werkt. Anderhalf uur lang werd er gekeken, geluisterd en actief meegewerkt. De interesse en het enthousiasme van zowel de kinderen als de leerkrachten was groot. Op het einde van de dag had ik keelpijn van het praten en was ik doodmoe van het traject over en weer, maar waar ik tegenop had gezien als een marathon werd een krachtbron.

Dat lag niet alleen aan de appreciatie die ik kreeg. Ik merkte dat niet alleen mijn verhaal een beetje veranderd was, ik was dat zelf ook, net als de wereld waarin we ons allemaal bewogen. Het voelde zo vreemd om te vertellen over een ontmoeting op de Boekenbeus aan kinderen die er zelf nooit een meegemaakt hadden en dat in die vorm ook nooit meer zullen doen. Maar er was ook een honger naar deze vorm van verhalen beleven die ik niet kende van vroeger.

Opeens herinnerde ik mij dat ik aan de vooravond van de C*-uitbraak en de allereerste lockdown in België het bijzonder sterke gevoel had dat ik me naar binnen wilde keren, kluizenaar wilde zijn, de wereld wilde laten voor wat die was. En ik kreeg de boodschap dat het niet altijd hoefde om naar ‘buiten’ te gaan met je energie om een verschil te maken in de wereld. Soms is wat we brengen veel krachtiger omdat het komt vanop een plek van grote diepte, vanbinnen. Dan is naar binnen keren geen beweging van de wereld weg, maar juist er naartoe.

Ik had geen weerstand tegen dat concept, maar ik begreep het toen alleen in theorie. De wereld dwong mij vervolgens tot twee jaren van zeer kluizenaarachtig leven. Ik leerde dat enorm appreciëren, en ik weet dat ik een stukje daarvan ook ga blijven toepassen. Maar het was pas afgelopen week dat ik in de praktijk ondervond hoe de innerlijke ruimte die zich zo diep heeft uitgebreid een bijzonder krachtig verschil maakt als ik de wereld nu tegemoet treed.

Veranderen, groeien, evolueren… Het betekent ook loslaten. Van oude stukjes identiteit, van oude patronen, van oude manieren om dingen te doen. Van dingen waar je aan gehecht bent, soms ook.

Ik zal niet beweren dat ik geen steek van spijt voelde toen de schijf versteend hout die ik mee had als deel van mijn reizende verzameling vorige week brak in de handen van een kind. Maar ik weet, met dank aan Leonard Cohen, dat het precies door de barsten is dat het licht naar binnen komt. Ook bloemknoppen en vruchten moeten openbarsten om over te gaan naar de volgende stap van hun natuurlijke proces. Geboortekanalen zijn geen comfortabele plekken en geboortes zijn zelden pijnloos.

Wat het nog betekenisvoller maakt, is het feit dat visuele fragmenten van precies deze schijf verwerkt zitten in de beelden die Jurgen maakte van de grot in De wortels van de wereld, en dat ze brak tijdens de lezing die ik achteraf gezien de meest impactvolle wil noemen in het doorbreken van mijn eigen oude patronen rond lezingen en waardering van buitenaf.

Het is alsof alles in mij en rondom mij zegt: dit hoofdstuk is klaar. De manier waarop je tot nu toe hebt gewerkt – en vaak ronduit geploeterd – is voorbij. Wie je nu bent, heb je te danken aan alles wat vooraf kwam. In die zin zal je die ervaringen, herinneringen en gekoesterde elementen ook nooit kunnen verliezen, ze zijn voor altijd deel van jou. Maar nu heb je je hoofd, je hart en je handen nodig voor het volgende deel van dit avontuur. Hou je vast, we gaan een versnelling hoger.

boom aan de Lac du Bancalié, schilderijtje van Jurgen, foto van mij – nietsvermoedend los van elkaar gemaakt ergens rond 2014

En de magische verbondenheden, die de kern vormen van alles, weven hun webben onverminderd door.

Blending worlds (c) Kirstin Vanlierde

Een gedachte over “Door de barsten schijnt het licht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s