Vleugels

Glasraam (c) Kirstin Vanlierde

Het is eventjes heel stil geweest. Niet in mijn hoofd of in mijn leven, verre van. Daar was het juist een beetje té tumultueus, de afgelopen maand. Het is me nog niet vaak overkomen dat de woorden daardoor gaan zwijgen. Maar kijk, het kan dus.

De afgelopen maand was er een van pieken en dalen. Van momenten van grote creatieve flow en momenten van massale overload. Sommige dagen ging alles vanzelf en voelde het leven fijn. Andere lukte er (bijna) niks en zag ik alles donker.

Ik ben dat soort schommelingen in mijn humeur niet gewend, en zeker niet met de intensiteit van de afgelopen weken. Tegelijk maak ik mij er geen zorgen om, in de zin dat ik er vrij zeker van ben dat dit vooral reacties zijn van mijn lichaam en mijn on(der)bewuste op de super intensieve en instabiele toestand van het wereldwijde web waarin we leven. Het is niet abnormaal om je bizar te voelen in een abnormale wereld.

De innerlijke wildernis (c) Kirstin Vanlierde

Maar prettig of comfortabel is het niet. Ik beschouw de periode waar ik uit kom dan ook als één grote leerschool in aanvaarden en surfen op de golf die zich op dat moment aandient. Aanvaarden ook dat ik duidelijk niet bij machte ben te voorspellen welke golf het zal zijn, en dat ik ook daar geen oordeel over hoef te hebben. Ik vermoed ook dat deze dynamiek nog niet echt achter de rug is, ik krijg de komende tijd ongetwijfeld nog meer kansen om mijn vaardigheden in aanvaarden en surfen aan te scherpen.

En intussen zwijgen de woorden. Of toch de woorden die ik met de wereld deel. Ik ben wél aan het schrijven, met focus zelfs, aan het derde boek in de Mendel-reeks. En ik ben collages aan het maken, vaak ook met eigen foto’s. Het is een weg waarvan ik nog steeds niet weet waar hij heen leidt. Maar hij is heel erg fijn om te bewandelen, en hij wordt sterker.

Het ontluiken van het lentegroen is heel erg welkom. Ik geniet van de kleuren, de teerheid van het groen. Ik juich de zich oprichtende varentongen toe en hoop zelf ook stilaan wat meer te kunnen ontrollen uit mijn al te benauwde knoop. Want in de lente krijgt alles op een of andere manier weer vleugels.

Vleugels (c) Kirstin Vanlierde

2 gedachtes over “Vleugels

  1. Lieve Kirstin… jij geeft hier woorden aan beelden uit een van mijn dromen vannacht. Hoge en woeste golven (op zee), waarop mensen (en 1 hond, jawel 😉 ) in alle vertrouwen aan het surfen waren. En ik stond binnen in mijn veilige huis, ver weg van de onstuimige energie daarbuiten, en voelde alleen maar angst, en verbazing – dat er mensen (en 1 hond) waren die durfden te surfen op díe golven. Ik ben je heel dankbaar dat je nu toch (weer even) de woorden weet te vinden voor hetzelfde gevoel wat ik ook ervaar, maar waar ik slechts nachtmerrie-achtige beelden voor heb. Het voelt als een geruststelling wat je schrijft – het is niet abnormaal om je bizar te voelen in een abnormale wereld. Een leerschool in aanvaarden… poe. Aanvaarden… hoe doe je dat? Liefs

    Geliked door 2 people

  2. Whaw Kirstin, je collages worden steeds indrukwekkender… Ik kijk ernaar uit er eens een paar ‘in ’t echt’ te zien!
    En ja, deze wereld voelt vervreemdend aan, ik denk omdat we dingen achterlaten – misschien/waarschijnlijk voorgoed – die we in ons leven als vanzelfsprekend ervaarden. En tegelijk is juist dát nodig om het ‘nieuwe vanzelfsprekende’ te kunnen verwelkomen.
    Ik kijk vanzelfsprekend uit naar het derde deel van Mendel! (De Mendels blijven een prominente plaats hebben in Robur, ze verdienen dat.) 😉 ❤

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s