De heimwee van het dier in mij

(c) Inaya photography

Het licht zit mij dwars. Dat doet het eigenlijk al een maand, en het wordt alleen maar erger.
Het is te fel, te bleek, te scherp. Het wordt niet tegengehouden door bladerdek want dat is er nog niet.

Waarom valt het mij nu zo hard op? Dit gevoel had ik nog nooit in maart.
Natuurlijk niet. Normaal gezien is het de hele maand maart grijs en regenachtig. Maartse buien, we hebben er zelfs een uitdrukking voor.

Het is al een paar jaar voelbaar, en elk jaar wordt mijn onbehagen groter. Dit jaar schuurt alles in de natuur recht tegen mijn diepste ritmes in. Het dier dat mijn lichaam is, herkent dit seizoen niet. Maart was altijd de maand die ongemakkelijk ingeklemd zat tussen de grijze winter die februari vaak nog was en de grillen die april na een paar mooie dagen bijna pesterig in petto had, tot sneeuw toe. Maart was een maand van regen. Het heeft deze hele maand maart nog niet geregend, een paar miezerige, ijzige druppels niet te na gesproken, en het KMI voorspelt meer zon en wind en droogte voor de komende week.

Het klimaat zoals ik het kende als kind, is verdwenen. Geen maartse buien dit jaar. Wel droogte, snijdende wind uit een onverwachte windrichting, open hemels die er in dit veel te felle licht op zijn best een bleek soort blauw uitzien. Kale boomtakken die grijs lijken, even grijs als het stof dat op wolkt van de kurkdroge, kale akkers met hun door overbemesting helemaal kapot gemaakte grond.
Ik heb in maart nog nooit mijn potplanten buiten water moeten geven omdat ze anders verdrogen waar ze staan. Nu raakt de regenton zienderogen leeg.

(c) Inaya photograpy

Op sociale media zie ik juichende berichten passeren over de zon en de bloesems maar ik kan dit jaar niet genieten van de lente. Daarvoor zie ik te veel van de wereld zoals ik haar kende tussen mijn vingers verbrokkelen. En het heeft niets met de oorlog te maken die nu zoveel mensen bezighoudt. Ik wil die oorlog niet minimaliseren en het menselijk leed dat ermee gepaard gaat zeker niet. We gaan door heftige tijden en ze raken velen van ons rechtstreeks en persoonlijk. Maar die diepere, grotere dynamiek, die al zo lang aan het aanzwellen is, die gaat niet weg.

Met elk jubelend lentebericht word ik verdrietiger. Voelen jullie het echt niet, denk ik, valt het dan niemand op?
Ik heb geen zin om mezelf te kronen tot kanarie in de koolmijn, maar mijn voelsprieten staan op scherp en alles in mij schreeuwt.

Net als er dieren zijn die in allerijl vluchten uit een bepaalde streek nog voor de eerste zwakke trillingen van een aardbeving of vulkaanuitbarsting zich laten voelen, terwijl de mensen er niet-begrijpend op staan te kijken, net zo komt mijn lichaam in opstand tegen wat het nu voelt. Het slaat alarm. Het wil weg, naar veilige grond, naar omstandigheden die het herkent.

Die zijn er niet. Die zijn er waarschijnlijk nooit meer.

(c) Inaya photography

Mijn zoon van dertien weet niet beter en hij lijkt er voorlopig niet zoveel last van te hebben. Maar mijn man en ik stonden vanmorgen allebei aan het raam te kijken naar onze half verdroogde, half bevroren tuin en we deelden hetzelfde gevoel van ontheemding.

Er is geen vroeger om naar terug te vluchten, er komt alleen meer van hetzelfde, en erger. En nog meer daarvan in de toekomst. Het verdriet dat daarmee gepaard gaat, heeft geen naam, tenzij misschien heimwee.
Het zit diep in mijn lijf. Ik draag het mee, ik eer het.

In ons, en om ons heen, verandert de wereld zwijgend en razendsnel van gezicht.
En ik vraag me af hoe lang wij er nog in passen.

(c) Inaya photography

4 gedachtes over “De heimwee van het dier in mij

  1. Ik las zojuist een artikel over droogte en lege waterreservoirs in Spanje en Portugal. En dat aan het begin van de lente, waar reservoirs vol zouden moeten zijn om de zomer door te kunnen komen.
    Bizar hè, zo passief als gereageerd wordt op het steeds heftiger en dichterbij komende onheil…

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik vrees dat het pure ontkenning en struisvogelangst is… En dat maakt mij nog ongeruster.
      Op psychologisch vlak zie je het vaak: mensen gaan pas iets veranderen aan hun (zelf) destructief gedrag als ze keihard tegen de muur geknald zijn (ziekte, burn-out, scheiding, het verlies van een dierbare…) Het is alsof de pijn zo erg moet zijn om eindelijk de angst van het doorbreken van een vertrouwd patroon in de schaduw te stellen. Maar als we wachten tot we dit écht voelen, is het zo verschrikkelijk te laat…

      Geliked door 1 persoon

      1. Dat heb je goed beschreven Kirstin. Ik kwam ergens nog twee redenen voor apathie/passiviteit tegen. Voor veel mensen is het te groot om te bevatten. Zij kunnen het slechts in kleine hapjes tot zich nemen zodra het heel dichtbij komt. En er is een groep die een rotsvast vertrouwen heeft in een technische oplossing, zodat het leven door kan gaan alsof er (bijna) niets aan de hand is. Die laatste groep beseft zich blijkbaar niet dat de geschiedenis bewijst dat technische oplossingen altijd leiden tot minstens zo grote nieuwe problemen…

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s