Zaailing #104 – Durven kijken kunnen zien

Hoe hard ik het ook geprobeerd heb
om niet op mijn stappen terug te keren,
je achter te laten, je te verlaten,
om niet opnieuw die drempel over te stappen,
mijn ogen hard dicht te knijpen en je voorgoed te vergeten,
je bleef mijn aandacht maar opeisen.
Ik leek wel gehypnotiseerd: het bleef mijn nest
waar ik telkens weer naar keerde, maar het voelde als een kooi.

‘Stop met dromen, kleintje’, kraste je.
‘Mik toch niet zo hoog, vliegen gaat je niet lukken, hoor.
Of je het nu fijn vindt of niet,
je zit voor altijd aan me vast.’

Ook in het felle zonlicht bezorgen jouw woorden me soms nog koude rillingen
maar hun langgerekte schaduwen raken mij niet meer.
Wanneer ik je diep in je strenge ogen kijk, zie ik mezelf
weerspiegeld als dat vogeltje voor de kat.

Maar ik ben gegroeid en mijn vleugels met mij.
Mijn tijd is gekomen, de jouwe is voorbij.
Ik vlieg eropuit, adieu!

Ik zie het nu pas: wie van ons beiden
zit er eigenlijk het meeste vast?
Zie je het ook?


ZAAILINGEN is een project van schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten. Zij schrijft bij de beelden, hij tekent bij de tekst. (Of ze draaien het voor de gelegenheid eens om, zoals in dit geval, waar Jurgen ging schrijven bij een beeld dat door Kirstin werd gemaakt. Omdat echte dialoog altijd in twee richtingen gaat – ook voorbij het vertrouwde.)

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is stempel_negatief.jpg

5 gedachtes over “Zaailing #104 – Durven kijken kunnen zien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s