Als de ritmes niet meer kloppen

Vandaag is een dag waarin er niet veel lukt.
Zelfs al maakte ik een nieuwe #kaartvandeweek waar ik wel tevreden van was. Zelfs al scheen de zon stralend. Zelfs al kwam er een fijn ontwerp voor een postkaart in het kader van Internationale Vrouwendag voor een ontmoeting waaraan ik mag deelnemen (op een later tijdstip meer daarover). Zelfs al werd er een mooie lezingenreeks goedgekeurd. Zelfs al klutste ik een redelijk lekkere soep in elkaar met restjes groenten die dringend op moesten.

En toch. Het voelde een beetje amateuristisch dat op de vier keer dat ik een tarotkaart trek voor Bezield Leven dezelfde kaart er twee keer uitkomt. Twee keer heel anders, dat wel. En eigenlijk is dat ook precies hoe tarot werkt. Maar toch, de innerlijke criticus in mij kreeg even vat op de microfoon. Ik was moe en landerig. De soep was eigenlijk net te laat klaar om als lunch te dienen. Zelfs het zonlicht was er te veel aan. Het drong zeer opdringerig mijn werkkamer binnen, nog laag aan de horizon maar wel heel fel en met vrije doorgang tussen de nog kale boomkruinen van de tuin. Ik voelde me belaagd door veel te scherpe stralen waar alleen maar aan te ontsnappen viel als ik er zowat met mijn rug naartoe ging zitten.

(c) Inaya photography

Mijn innerlijke ritmes liggen overhoop. Je beseft pas hoeveel invloed hormonen op je hebben als ze even uit de pas gaan. Zeker in mijn geval, met een maancyclus van netjes 29 dagen, al meer dan dertig jaar. Behalve toen ik zwanger werd van mijn zoon ben ik in mijn hele leven welgeteld één keer stevig over tijd gegaan. Nu is dat dus twee keer – of eerder: het ziet er naar uit dat ik gewoon een maand ga overslaan. Dat is geen probleem om over te gaan panikeren, ik wijt het aan de combinatie van de te drukke maand die eraan vooraf ging en de allereerste rimpelingen van de menopauze die zich aankondigen. Ik vind dit interessant, ik wil mijn lichaam graag bewust observeren doorheen deze schommelingen en veranderingen. Maar dat lukt net iets minder goed als die schommelende hormonen voor somberte, vermoeidheid en vertwijfeling zorgen.

Ja, natuurlijk zit de toestand van de wereld er ook voor iets tussen. Ook in internationale context zijn onze ritmes verstoord. De oorlog in Oekraïne, een nieuw en zeer verontrustend klimaatrapport, de wereld die even dol lijkt te draaien als anders, of nog net dat beetje doller. Als de vertrouwde bakens die de krijtlijnen van het leven aangeven plots verstoord worden, gaat alles aan het schuiven. In ons, en om ons heen. Ik mijd het nieuws nogal, precies omdat ik weet dat daar veel rondgaat wat veel te hard binnenkomt bij mij. Maar zelfs dan weet ik op dagen als deze ook niet waar ik moet kijken om verlichting te vinden. Alvast niet in de richting van de zon.

Ik kan me niet ontdoen van het grimmige gevoel dat we het einde meemaken van de wereld zoals we die kenden. De illusies van grandeur, macht en onoverwinnelijkheid zijn er nog, op het politiek toneel zowel als op het economische. Maar het is zoals de bioscoop waar we gisteren waren, een lokale franchise van een megaconcern. Het gebouw is een zielloze holle constructie die industrieel aandoet in haar kaalheid en megalomaan in haar omvang. Geen spoor van de mensenmassa’s die ze hoopt te verwelkomen – we waren er zo goed als alleen. Ook hier het genadeloze zonlicht waaraan niet te ontsnappen viel door veel te grote glaspartijen pal op het westen.

(c) Inaya photography

De film zou met wat vertraging beginnen door een technisch probleem, werd ons gezegd door twee jonge medewerkers aan het checkpunt. Nadat we een half uur in het schemerduister met onze duimen hadden zitten draaien, ging mijn man poolshoogte nemen. De film bleek verplaatst naar een andere zaal en was intussen al meer dan een kwartier bezig. De manager verontschuldigde zich: de jobstudenten hadden de opdracht gekregen om iedereen die naar die ene film ging door te verwijzen. Alleen had geen van beide jongeren die onze tickets scanden dat gedaan. Ik wilde hem eerst iets toesnauwen over professionaliteit en dat een papier op de deur van die ene zaal hangen nu toch niet zo moeilijk zou moeten zijn, maar toen zag ik de ontreddering in zijn ogen. Tussen de regels van zijn uitleg begreep ik dat hij er die avond alleen voor stond in dat megalomane filmcomplex, met niet meer dan een handvol incompetente jobstudenten om de boel te runnen.

De oude structuren staan er nog, maar ze passen ons niet meer. De realiteit van het leven is de afgelopen jaren veranderd. Wij zijn veranderd, soms ook op manieren die we niet wilden en die we zeker niet gepland hadden. Soms voelt dat noodzakelijk. Soms voelt het zelfs goed, of uitdagend. Soms voelt het ronduit kak.

Maar dan herinner ik me dat baaldagen erbij horen. Dat niet elke dag een topdag is en dat dat mag. Met een regelmatige maancyclus heb ik wat meer grip op het komen en gaan van die dagen, maar dat lukt nu dus even niet. Allemaal goed.

(c) Inaya photography

Ik herinner me dat er een reden is waarom ik hier ben, in dit leven, en dat de dingen die ik kan doen om iets van betekenis bij te dragen klein mogen zijn, en maar ongeveertjes, precies zoals ik anderen aanraadde in die #kaartvandeweek. Ik zou er beter zelf nog eens naar kijken, denk ik zo.

Vanaf nu vind je een aantal van de video’s van Bezield Leven ook op YouTube. Je kunt je abonneren op mijn kanaal, en dan krijg je een melding als er een nieuwe beschikbaar is.

5 gedachtes over “Als de ritmes niet meer kloppen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s