Tegenwind

(c) Inaya photography

‘Leg je wandelschoenen en je regenjas maar al klaar’, schreef Jurgen aan de vooravond van een dagje onder Zaailingkompanen.

Het is een gewoonte die ontstond tijdens onze residentie in Zweden: als wij wandelen, zijn we aan het werk. We zijn gefocust, maar tegelijk zijn we nergens vrijer of meer ontspannen. Alles stroomt: de wind, het pad, onze ideeën en associaties, wijzelf, elk voor onszelf en samen.

De wereld is twee mensen klein. De innerlijke ruimte die beschikbaar wordt, is immens.

En wat was het lang geleden, op deze manier samen gaan wandelen. Bijpraten, ventileren, verbinden, de lijn tussen ons die op een of andere manier altijd openstaat weer ankeren in de bodem. Niet alleen langs digitale sporen van gedachten wisselen of contact houden met een vluchtige foto of een anekdote, maar samen door een tastbaar landschap dwalen met voetstappen in de modder.

(c) Inaya photography

Onze weken van tevoren geprikte dag, na twee lange C*-jaren waarin we wel op gezette tijden afspraken maar waarin alles onder een soort stolp van twijfel en terughoudendheid leek te hangen, een beetje zoals de wereld dat zelf ook deed, getuigde van wel heel bijzondere timing. Storm Eunice vond het net als wij het moment bij uitstek om haar opwachting te maken.

We gingen toch.

We kozen onze paden zorgvuldig: weinig hoge bomen, gunstige windrichting. Nu en dan een twijg tegen ons hoofd en bijna van de dijk afgeblazen worden, namen we erbij. We maakten grapjes over omvallende bomen en klem komen te zitten op afgelegen plekken zonder communicatiemiddel en de tagline van de wandeling werd al snel: ‘Niks saaiers dan op slag dood zijn.’

(c) Inaya photography

Wij zijn tegenwind gewoon. Net als iedereen die in deze tijd leeft en iets van betekenis wil maken, wars van hokjes en commercie, zijn we het intussen gewend om tegen krachten in te ploegen, moeizaam de ene voet voor de andere te zetten. Het feit dat je dat samen doet, maakt een ongelooflijk verschil. Al moet ik toegeven dat bijna van het pad geduwd worden, of ruggelings kunnen gaan liggen op de wind zonder om te vallen toch tot mijn meer zeldzame ervaringen behoren. En ja, soms was het even schrikken van de heftigheid die door de lucht raasde. Maar toen ik aan de oever met mijn gezicht naar de zon stond, pal in de wind, voelde ik geen vijandigheid van de natuur tegen ons. Ik voelde kracht. Warmte, zelfs.

(c) Jurgen Walschot

Het is een illusie om te denken dat we het leven tot in de puntjes kunnen sturen. We worden geboren met talenten die ons voortstuwen maar net zo goed met erfelijke kenmerken die ons dwarszitten, in een gezin dat ons vaak tegelijk draagt en tegenwerkt, in een land met een politiek en economisch klimaat waar we als individu weinig greep op hebben. De belangrijkste krachten die van buitenaf op ons inwerken, zijn vaak te groot voor ons, en dat kunnen we maar beter aanvaarden.

Maar we zijn niet machteloos. We kunnen meedeinen met de wind, zoals het metershoge riet dat bij momenten bijna plat ging liggen. Of we kunnen zoals de veel stuggere bomen slim kiezen welke takken uit onze kroon we opofferen om overeind te kunnen blijven staan. Soms worden dingen ons afgenomen. Soms waait een geschenk ons tegemoet. Soms is dat hetzelfde.

(c) Inaya photography

Het verhaal van ons leven schrijven we altijd zelf. We geven betekenis aan dingen waar een ander aan voorbij loopt, zoals wilgenkatjes, omdat ze horen bij specifieke herinneringen en mensen. Elk moment kiezen we ervoor om naar de wereld kijken zoals we altijd al deden, of om onze blik bij te stellen. Is het jammer dat het water van de oude rivierarm niets van zijn machtige weerspiegelingen kan tonen? Of is het machtig hoe de golven die de wind er overheen jaagt bijna schuimkopjes hebben?

Wandelen is een metafoor voor het leven zelf, op heel veel verschillende manieren. Daar gaan we een boek over maken. Dat idee hing al in de lucht en dat bespraken we concreet tijdens onze stormwandeling, voor zover de wind het toeliet ons verstaanbaar te maken. De rest zeiden we bij de kop thee die erop volgde, binnen in de warmte met zicht op de tuin waar de vinken en de mezen de beste struiken opzochten om te schuilen maar door de wind alle kanten op gekatapulteerd werden, als losgerukte blaadjes met vleugels.

We besloten de avond met een duo-act in Galerie Wulder, waar ons werk op handen én vleugels gedragen wordt. Buiten mocht het dak van de bioscoop waaien, ons maakte het niet uit. Wij waren thuis.

(c) André Vanlierde/KV

4 gedachtes over “Tegenwind

  1. “Soms worden dingen ons afgenomen. Soms waait een geschenk ons tegemoet. Soms is dat hetzelfde. ”
    En soms is dat altijd hetzelfde. 😉

    Benieuwd naar wat dat wandelboek wordt! Als er iets mijn ding is, is het wel wandelen – op een diep niveau… ❤

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s