Waar januari echt voor dient

Of waarom het nieuwe jaar pas in februari begint

(c) Inaya photography

We hebben de kaap van de winter gerond. De sneeuwklokjes en de eerste krokussen komen piepen, de botten van de prunus voor het keukenraam zijn gaan zwellen. De ochtenden zijn al een tijdje niet meer pikdonker.

Normaal gezien is dit het moment waarop ik het lastig krijg, met de eindmeet in zicht en mijn lichtreserves uitgeput na een lange, donkere winter maar de tijd van zomerjurkjes nog ver weg. Februari, maart en zelfs april kunnen maanden zijn waar ik me met tegenzin doorheen sleep.

Maar dit jaar voelt het anders. Ik heb geen lichttekort. In plaats van mij bij elke grijze dag acuut bewust te zijn van hoe hard ik snak naar meer licht en warmte, voel ik nu vooral een soort aanvaarding dat het prima is zoals het is. Integendeel, met elke minuut dat de dagen lengen voel ik ook écht dat er nu meer licht is. Dat is me nooit eerder overkomen.

(c) Inaya photography

Ik weet niet of het voor iedereen zo zou werken, maar wat voor mijzelf het verschil gemaakt heeft dit jaar weet ik wel. Ik ben nog nooit zo diep het duister van de winter ingegaan als nu. Aanvaardend, als een positief gegeven. Winter 2020 was duister door de lockdown-opgelegde eenzaamheid en de angst die als een loodzware presse-papier op de samenleving drukte. De winter van 2021 was dat voor mij niet. Maar ik krulde me wel helemaal op in het donker als een kind in de baarmoeder. Het duister is warm, als we dat toelaten. Het is een alchemische plaats van creatie, een magische plek, de oersoep waaruit alles mag groeien en stollen.

Door de twaalf rooknachten ritueel waar te nemen en daarbij heel diep te gaan in het afsluiten van het voorbije jaar, kreeg de feestperiode iets bijzonders. Wie mij toen ontmoette, kon mij een beetje wazig vinden, ik was op het diepste punt echt maar half aanwezig. Maar ik landde naderhand keurig op mijn pootjes met een aantal ideeën en verlangens voor het nieuwe jaar, zaadjes die al heel snel gingen ontkiemen en meer vaart kregen.

Met Lichtmis en de komst van het nieuwe-maansjaar begin februari werd het me ook duidelijk waar januari eigenlijk echt voor dient, als we dat toelaten: niet de eerste maand van het nieuwe jaar, propvol goede voornemens en de dynamiek van een nieuwe start, maar eigenlijk de ultieme afsluiter van het vorige jaar. Het is de rit naar huis ná het feestje, waarna je in bed kruipt. Het is het staartje, de afronding waarin alles tot rust komt en neergelegd wordt. De nieuwe cyclus begint pas met Lichtmis/Imbolc, een maand later. Geen wonder dat ik tegen februari altijd op mijn tandvlees zat, denk ik nu. Als je de rit naar huis na het feestje verwart met de start van een nieuwe dag en denkt dat het vanaf dan allemaal weer actief moet, djeezes, wat een energielek.

(c) Inaya photography

Dit alles kadert in de evolutie die ik het afgelopen jaar heb gemaakt, en waarin ‘female flow’ centraal stond: het samenwerken met de vrouwelijke ritmes in de natuur en in mijzelf, wat ervoor zorgt dat ik met meer gemak efficiënt en productief kan zijn op de momenten dat het daar de tijd voor is, en op andere momenten ook dieper kan herbronnen. Als je bewust in contact staat met het eb en vloed in jezelf kun je gerichter gebruikmaken van een dynamiek die van nature al aanwezig is, en ga je niet met alle geweld naar de open zee willen roeien als het vloed is.

Deze winter was dus heel bijzonder voor mij, echt een diep terugtrekken. Dat betekende niet dat ik niets deed (veel geschreven, veel beelden gemaakt, veel in de galerie geholpen), maar het betekende wel dat er niets moest in de manier waarop ik het deed, dat ik mezelf niet verder duwde dan ik kon of wilde, dat het niet het moment was om ambitieuze plannen concreet te maken en de wereld in te persen. Het was rusttijd, rijptijd, zaadjeszaaitijd.

En nu ontkiemt het ene na het andere. Met het groeien van het licht groeit ook mijn goesting om van alles te gaan doen en aan te pakken, en het lukt zoveel makkelijker. Ik geniet ervan, op een stille manier, maar met volle teugen.

Elk jaar is natuurlijk telkens weer een beetje anders. Omdat de omstandigheden anders zijn, omdat we zelf veranderd zijn. Ik ben benieuwd hoe ik er over twaalf maanden tegenaan zal kijken. Maar wat ik nu voel, heeft toch behoorlijk veel weg van meevaren met de stroom, in plaats van er dapper en dodelijk vermoeid tegenin te roeien. En dat zal ik niet meer vergeten.

Wie niet vecht tegen het duister, hoeft ook niet te graven naar het licht. Dat komt vanzelf.

(c) Inaya photography

5 gedachtes over “Waar januari echt voor dient

  1. Wat heerlijk om te lezen! Hoe jij de afgelopen maand(en) heb ervaren, en hoe jouw woorden de mijne ook zouden kunnen zijn. Ik ben niet zo diep gegaan als jij, maar kreeg wel de uitnodiging om januari nu eens te ervaren zoals het (bedoeld) is: niets te ‘moeten’. Het was een openbaring en een ervaring die wat mij betreft tot mijn nieuwe ritme gaat horen. Dank je wel, lieve Kirstin, voor het zo raak onder woorden brengen van een gevoel, een energie, een ZIJN…❤️

    Geliked door 1 persoon

  2. “Het duister is warm, als we dat toelaten. Wie niet vecht tegen het duister, hoeft ook niet te graven naar het licht. Dat komt vanzelf.” Voilà, de essentie bij elkaar gezet. 😉 Dank, Kirstin, voor het delen, ’t is bijzonder inspirerend en bemoedigend. Wat een gigantische stappen zet jij de laatste jaren, hé… ❤

    Geliked door 1 persoon

    1. Oei, dat werd te snel gepost… Wat ik dus wilde schrijven:

      Ja, echt wel… Maar het voelt niet als ‘werk’ of een opgave, het is een soort matuur ontplooien en ik ben dankbaar voor alle kracht en alle momentum die er bijna vanzelf mee samen lijken te hangen.

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s