Een oefening in overgave

(c) Inaya photography

Soms wil je dingen wat te snel. Dan voel je het potentieel van wat er wil zijn en wil je het zo snel mogelijk ‘echt’ maken. Dan geef je het niet genoeg tijd om te rijpen, om zich langzaam te ontvouwen, op het tempo dat het beste bij de aard ervan past.

Ik heb mezelf altijd sterk gemaakt dat ik zoveel mogelijk mee beweeg met de natuurlijke en intuïtieve ritmes die ik voel en dat dat wil zeggen dat ik ook niks probeer te forceren. Vaak lukt het mij ook. Maar soms werkt het toch ook weer even niet. Of geeft het leven mij de boodschap: ho, vertragen, jij. Niet zo snel.

Mijn creatief jaar was krachtig uit de startblokken geschoten en ik zag een rechte lijn voor me, productief en sterk, van het ene project naar het andere. Toen ging het ene na het andere plots aan het haperen. Even pauze, even bedenktijd, even ziek zijn (niet ik), even helemaal iets anders. Weg rechte lijn, weg vaart.

Het verraste mij (een beetje maar), toen aanvaardde ik het. Het leven heeft de dingen zoveel beter begrepen dan wij. De dageraad laat zich niet opjagen.

(c) Inaya photography

Het is net zoals in het huis van mijn beste vriendin, die volop bezig is met inpakken voor de verhuis van haar gezin naar Finland. Ze leven daar eigenlijk al een half jaar, maar nu hebben ze een woonst en moeten alle spullen uit het (intussen ook verkochte) huis in België overkomen.

We aten lunch en dronken thee tussen de dozen en de half uitgeladen kasten. Alle energie van onze vriendschap was er, zoals altijd. Alle energie van de plek ook. De dingen zelf bevonden zich in een overgangsfase, een transit van hier naar Finland, van één vorm van huiselijkheid naar een andere. ‘Daar’ was nog niet gerealiseerd, ‘hier’ was nog niet helemaal weg. Maar alle energie die het leven bijeen houdt, was uitbundig aanwezig.

Je kunt de dingen voor je zien zoals je denkt dat ze zich zullen gaan ontvouwen, en daar vervolgens naartoe werken. Ik doe dat, maar ik heb in de loop van de jaren geleerd dat het heel vaak zo niet werkt. Het kompas van ons verlangen is eerder een diep gevoel dan een beeld of een concrete vorm.

Mijn vriendin weet nog niet hoe haar huis er écht zal gaan uitzien, al voelt ze wel de mogelijkheden. Ik weet nog niet hoe mijn boeken en projecten écht zullen uitdraaien, al voel ik hun kracht en hun goesting om er te komen. Al wat we kunnen, is varen op die stroom, blind, in vertrouwen.

Elke dag is een nieuwe oefening in overgave. En vertrouwen dat de zon opkomt.

(c) Inaya photography

Een gedachte over “Een oefening in overgave

  1. Ah… wat een heerlijk blog weer. Zo is het. Je kunt niets forceren. Zoals je wellicht weet ben ik mij op dit moment bij tijd en wijle aan het verdiepen in Human Design. Voor mij voelt veel als herkenning, zoals de huidige periode bijvoorbeeld. In Human Design start het nieuwe jaar op 22 januari, en de periode tussen kerst en deze datum is een periode nog van ‘dying’… van oude dingen loslaten en afronden. Géén periode dus van ‘jouw’ rechte, productieve lijn… Goed dat jij je hebt overgegeven aan de energie zoals die IS. Ik leer het ook steeds meer (en vind het fascinerend hoe ik daarin dus ‘gesteund’ wordt als ik meer lees over Human Design)

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s