Herfsten

(c) Inaya photography

Mijn lichaam is gaan herfsten. Ik wil er een werkwoord van maken, van dit seizoen. Naarmate de kleuren minder uitbundig worden en het diepe grijs het overneemt, verandert er iets bij mij. Ik beweeg me wat trager, heb minder zin om fysiek actief te zijn, ben sneller moe. Ik beweeg mee met de kilte en het donker.

Dat is best prettig. Als je jezelf dat kunt toestaan, natuurlijk. Dat we die vraag überhaupt moeten stellen, zegt genoeg over onze ingesteldheid en de levenskwaliteit die er vaak bij hoort. De ritmes van de natuur zijn geen luxeartikel, het respecteren ervan is iets wat we echt nodig hebben, al beseffen we dat in onze moderne wereld van 24/7 licht en activiteit vaak niet meer.

(c) Inaya photoghraphy

De behoefte om ons lichaam af te stellen op de ritmes van de natuur is niet alleen psychologisch, maar heel erg fysiek. Een boswandeling doet niet zozeer deugd omdat je hoofd dan even stopt met malen, je hoofd stopt met malen precies omdat je andere zintuigen, op een weldadige manier geprikkeld door de natuur om je heen, meer ruimte krijgen.

Er zijn wel meer mooie, diepe praktijken waar we weer werkwoorden van moeten maken. Zo kwam ik al een paar keer het woord ‘schemeren’ tegen: in de schemering zitten en te kijken naar het trage vervagen van het licht, tot het helemaal donker is. Een heel mooi artikel daarover lees je hier.

(c) Inaya photography

Herfsten en schemeren leren ons allebei hetzelfde: het loont niet om altijd maar door te draven, op weg naar een horizon van steeds meer en steeds sneller. In sommige omstandigheden moet het trager. Als het gaat over auto’s in bochten vinden we dat gezond verstand, waarom dan niet als het over onze natuurlijke ritmes gaat?

Ik ga dus herfsten. De dingen doen die ik wil (of moet) doen, jawel, maar op een iets rustiger tempo. Wat sneller stoppen. Een extra kop thee zetten. Een afspraak minder prikken, een deadline verleggen. Kaarsen aansteken en het gezellig maken in de schemering, of nog beter: het duister. De vergankelijkheid van alles, die altijd aanwezig is maar nu nét dat beetje meer voelbaar is, welkom heten als het feest dat het is.

(c) Inaya photography

4 gedachtes over “Herfsten

  1. En dan kan ik natuurlijk niet achterblijven hè? Inderdaad Kirstin, wat een heerlijke toevoeging. Juist deze tijd van de dag, en deze periode van het jaar waarin het licht verstilt… ik ga er meer en meer van houden

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s