Spoken verjagen

“E., ga je mee? We gaan de spoken verjagen!”
Aan het woord mijn vriendin, tegen haar dertienjarige dochter.
“Ik kom!” klinkt het van boven. In een wip komt E. de trap af geroffeld en staat ze klaar.

Chasing ghosts (c) Inaya pohotgraphy

Ik glimlach een beetje ongemakkelijk. We gaan helemaal geen spoken verjagen. Wat we gaan doen, is een huis uitroken. Smudging, zoals dat heet, een praktijk die is overgewaaid naar dit continent van bij de Noord-Amerikaanse Indianen. Witte salie ruikt heerlijk, kruidig en een beetje zoet. Het is een zuiveringskruid bij uitstek. In spirituele kringen wordt het gebruikt om een ruimte voor te bereiden op een samenkomst of ritueel en vaak wordt er ook nog eens nadien mee gezuiverd. Ik gebruik het bij elke Seizoenskring die ik thuis organiseer. Daarnaast is smudging ook een subtiele maar krachtige helper in het losmaken van oude energieën en dingen die te lang zijn blijven ‘plakken’.

Het huis in kwestie is juist naast de deur. De grootmoeder van mijn vriendin is overleden en haar gezin is stappen aan het zetten om het pand te kopen. Mijn vriendin en haar dochter hebben sterke banden met de vrouwen die in het huis hebben gewoond en het is al meer dan twee generaties familiebezit, maar er ‘hangt’ veel.
Oude pijn. Verzwegen miserie. Angsten en twijfels en waanzin en allerlei dingen die zich hebben opgehoopt in de kieren en spleten, achter het behang, in het energetische weefsel van de woning. Het is tijd dat daar wat verlichting in gebracht wordt.

Ik kon het voelen toen ik er de eerste keer binnenstapte. Erger dan de rokerslucht die in de gordijnen was gekropen of de visuele troosteloosheid van een afgeleefd interieur overviel me de zwaarte die er hing. Een energetische echo van alles wat daar ooit gevoeld was, in stilte gedragen, verbeten, geleden. Sommige sporen van pijn waren recent, andere heel oud.

Choral ghost (c) Inaya photography

Ik steek de witte salie buiten al aan en blijf er een tijdje mee op het terras staan. Daar is niet zoveel om los te maken, weer en wind hebben vanzelf al hun werk gedaan. In de keuken, de gang en de woonkamer is er meer werk. We nemen onze tijd. Ik had niet verwacht dat mijn vriendin en haar dochter er de hele tijd bij zouden zijn, maar het is fijn om hun gezelschap te hebben. Hun spontane conversatie slaat de brug tussen het verleden en vandaag.

In de woonkamer kan ik het niet helpen: mijn aandacht gaat meteen naar het stuk versteende koraal dat eenzaam op de vensterbank is achtergebleven.
“Wil je het hebben?” vraagt mijn vriendin. “Neem maar mee.”
Ik knik. “Graag.” Ik schrijf aan een boek over de diepzee en de afgelopen jaren is mijn liefde voor fossielen, botten en andere bewaarde levensvormen sterk gegroeid. Het is een krachtig stuk koraal, beschadigd maar betoverend. Dit voelt juist.


‘Energie’ is een problematisch woord. Menige wetenschapper zal zuchten als hij het gebruikt hoort in spirituele zin, en ik snap waarom. Maar ik heb niets beters.

Eigenlijk is wat ik probeer te beschrijven in al zijn subtiliteit bijna fysiek tastbaar. Als je in de lente in de bosgrond gaat graven, op zoek naar het verleden, bestaat de eerste laag uit bladval van vorig jaar. Daaronder liggen bladeren die al half verrot zijn. Nog dieper is al wat ooit leefde vergaan tot een plakkerig soort humus. Zo werkt het precies voor energieën en herinneringen. Hoe dieper je gaat, hoe vormelozer ze worden, maar ze blijven deel uitmaken van de bodem, de energie van de plek.

Heel vaak zijn de energieën van de generaties die ons vooraf gingen oververzadigd met onverwerkte emoties. Onze voorouders hebben zoveel pijn verbeten waarover niet gepraat kon worden, hebben zo hard geleerd om zichzelf weg te cijferen, hebben zoveel verlangens gehad waar schaamte overheen gegoten werd… We mogen echt wel spreken van heel zware grond.

Een aantal van die kwesties vonden op een bepaald moment vrede en een oplossing. Vaak zijn die te verbinden met de familieleden die we extra koesteren, om een onduidelijke maar diep doorleefde reden. Maar afhankelijk van de persoon en de situatie bleven een heleboel zaken onopgelost. En dan vóél je dat. Om mij een heel straffe vergelijking te permitteren: ga eens rondlopen op een gewezen slagveld of in een concentratiekamp. Weinig mensen die zullen beweren dat ze niets oppikken van wat daar tot op vandaag nog hangt.

‘Sommige angsten zitten zo diep dat ze deel uitmaken van je lichaam zelf’, knikt Mendel. ‘Maar dat betekent niet dat je er niets mee kunt doen.’

(c) Inaya photography

Persoonlijke familiegeschiedenissen zijn zelden oorlogsmisdaden. Maar ze kunnen even diep gaan, en even hard blijven plakken. Daar wil je geen nieuwe dingen in zaaien, niet zomaar een kleurtje op de muur sauzen en erin gaan wonen of werken. Mijn vriendin en haar dochter voelden maar al te goed wat er allemaal nog rondhing in hun voorouderlijk huis. Het verschilde van kamer tot kamer, en op sommige plekken wilden ze nauwelijks komen.
Dus gingen we zuiveren.

Achteraf bekeken was het het perfecte moment: de herfstequinox, het kantelpunt van de seizoenen, het moment waarop alles wat zich het afgelopen jaar heeft opgebouwd aan kritische evaluatie onderworpen wordt. Is het rijp om te oogsten, zodat het kan worden gebruikt? Of is het klaar met wat het moest doen en mag het afgeworpen worden, als oud blad, om te worden gerecycleerd tot voeding voor de volgende generatie?

Alles in de natuur is cyclisch. Alles. Ieder van ons is opgebouwd uit de fysieke, emotionele en energetische moleculen van de generaties die ons zijn voorgegaan en die ons hebben opgevoed. Ze zitten in ons bloed en in ons lijf. DNA muteert door traumatische gebeurtenissen en die mutaties worden als erfenis doorgegeven aan de volgende generaties. Op elk moment van elke dag weven we die draad verder. We maken keuzes. We geven, bewust of onbewust, delen ervan door. Of we proberen te begrijpen wat ons stuurt en dat actief te veranderen, zodat we een nieuw verhaal kunnen schrijven voor degenen die na ons komen. Maar dat is minder makkelijk dan het lijkt.

Chasing ghosts (c) Inaya photography

Een herkenbaar voorbeeld, dicht bij huis. Mijn zoon zet zijn eerste stapjes in het middelbaar onderwijs en die aanpassing is behoorlijk. Ik merk hoe mijn eigen familie-DNA aan mij trekt. Waar ligt het gezonde evenwicht tussen opvolgen en loslaten? Wanneer ben ik overbezorgd en belachelijk controlerend, wanneer ben ik te laks en mist mijn kind omkadering?

Geconfronteerd met de situatie in de praktijk merk ik hoe sterk dat familieweefsel in mijn bloed wel is. Hoe spontaan het zich in gang zet, hoe dwingend het mijn respons op diverse situaties stuurt. Die respons is beslist niet altijd de juiste. Maar zelfs als mijn hoofd dat begrijpt, heeft de rest van mij dat op een of andere manier niet door. Sommige patronen – inderdaad, Mendel – zitten zo diep dat ze deel uitmaken van je lichaam zelf.

Durven groeien is het enige wat we kunnen doen, vermoed ik. Het onbekende in – want wat is groei anders? Voorbij de makkelijke antwoorden en de oude patronen. Voorbij de houding dat we alles maar voor lief nemen omdat we het altijd zo gekend hebben. Voorbij de makkelijkheidsoplossing van een grauwe spons vol verschaald zeepsop over het verleden onder het mom van verwerking.

Als we een nieuwe wereld willen creëren, voor onszelf en voor de kinderen die na ons komen, dan is het tijd om de spoken te verjagen. Liefdevol. Met begrip. Met witte salie, open ramen, gegiechel, koestering voor alles wat er was en erkenning voor alles wat pijnlijk was en nu voorbij mag zijn.

Het is tijd om de spoken te verjagen en, in de ruimte die vrijkomt als zij oplossen als uiteenspattend zeepbellen, als wazige wolkjes in de herfstlucht, onszelf heruit te vinden.

Chasing ghosts (c) Inaya photography

Een gedachte over “Spoken verjagen

  1. Wat een fijn blog weer Kirstin. Jij weet als geen ander woorden tot iets tastbaars, bijna fysieks, om te vormen. Zoals je de bodem gebruikt als metafoor voor energie… mooi 💚 Fijn ook hoe je met dit ritueel je vriendin (en haar dochter) en alle voorouders hebt kunnen helpen met loslaten. Op een mooi moment in de cyclus van het jaar ook nog.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s