Hardnekkig als klimop

Over vreemde vogels, verboden melodietjes en wat niet uit te roeien valt

(c) Inaya photography

Heb je je ooit afgevraagd waar de naam van deze blog vandaag komt?

Het viel me een tijd geleden in dat ‘Hardnekkige Melodietjes’ misschien toch wel een beetje een bizarre titel is voor het soort teksten ik hier gewoonlijk schrijf. Maar ik blijf gehecht aan de naam, net als aan de ‘lieve woordjes’ van mijn e-mailadres. Twee keer een verkleinwoord, trouwens. Twee keer niet bewust bedoeld. Diep vanbinnen ben ik duidelijk een klein meisje met een peperkoeken hartje (verkleinwoorden nummer drie en vier).

Dus waar komen de ‘Hardnekkige Melodietjes’ dan vandaag? Ik ben geen mens dat uren zit na te denken en hele vellen vol brainstormt op zoek naar de beste, meest catchy titel. De meeste van mijn titels, ook van boeken, zijn super intuïtief en vallen mij op een bepaald moment in. Dat was voor deze blog niet anders.

Ik weet wél nog waar de associatie vandaan kwam. Ik had juist een vertaling gemaakt voor een lied dat we misschien gingen instuderen met de muziekgroep waarvan ik deel van uitmaak, meer bepaald In Extremis, van de Franse zanger Francis Cabrel. Het heeft een catchy ritme en een toffe melodie, en ik vond (en vind) de tekst briljant.

Ik hou al jaren van Cabrel. Liefhebbers van het Franse chanson vinden hem soms wat vreemd. Zijn muzikale taal is eerder bluesy, zijn teksten zijn niet van het hoog poëtische gehalte als die van Brel of Brassens. Maar hij heeft een eigen stijl, professioneel en bescheiden tegelijk, een muzikant met een hart en een oprecht sociaal engagement. Hij geeft in zijn werk vaak woorden aan de zwakkeren, de gevoeligen, de kleine mensen. Vaak probeert hij zijn publiek een geweten te schoppen, soms op een beklijvende, soms op een cynische manier. In Extremis is zo’n cynisch nummer, qua tekst om te beginnen, en nog eens extra omdat die bijtende tekst zo clasht met het vrolijke ritme.

Samen met Pat, de andere tekstschrijver en woordkunstenaar van de groep, hebben we mijn vertaling uit de grondverf gehaald en opgepoetst. Ik vind Vreemde vogels nog altijd een tekst die er mag zijn.
En de ‘hardnekkige melodietjes’? Die staan er niet letterlijk in, maar toch bijna. ‘Taai’, heet het hier. Tenace, in het Frans, wat wel degelijk ‘hardnekkig’ betekent. Toen deze blog voor het eerst online ging, zat de tekst van dat lied nog volop in mijn hoofd. En de rest gebeurde vanzelf.

De oorspronkelijke tekst vind je hier: https://www.azlyrics.com/lyrics/franciscabrel/inextremis.html
En dit is het lied, met de vertaling eronder:

Vreemde vogels

Francis Cabrel, vertaling K. Vanlierde & P. Vanderhaeghe

Je ziet nog wel eens vreemde vogels
maar veel gebeurt dat nu niet meer
Muziek in bonte kleuren
maar ook overlast, meneer
Er kwamen steeds meer klachten:
al die rassen, niet normaal
Wat ze zongen was exotisch
en niet eens in onze taal

Als ze langs de ramen vlogen
voelden wij ons aangestaard
“Wie weet verstaan ze wat wij zeggen,
maar hun gefluit is niet veel waard”
Ja, we moesten wel beslissen
iets te doen aan dat complot
Ongedierte dat verdelg je,
dat is hun lot

Je zag er in de struiken vluchten
of ze gingen ondergronds
Maar na de grote schoonmaak
is het weer rustig onder ons
Die we bij de opruim spaarden
de minst schadelijke soort
die houden we in kooitjes
en ze zwijgen als vermoord

We leerden hen ook onze taal
en dus verstaan zij nu perfect
Wat er door beschaafde mensen
op de televisie wordt gekwekt
Zeg tegen die naïeve zielen
in hun alternatieve wijk
met sympathie voor vreemde vogels:
leer toch meegaan met je tijd

Terwijl bewakers van de stilte
dagelijks hun ronde doen
klinken verboden melodietjes
een soort kwetsbaar gezoem
Dat trilt onder onze voeten
als een stil maar taai verwijt
Het zegt ons van waar we komen
en het vertelt ons wie wij zijn

Het zegt ons van waar we komen
en het vertelt ons wie wij zijn


Vreemde vogels heeft het uiteindelijk niet tot in ons vaste repertoire geschopt, sommige nummers liggen je als groep nu eenmaal gewoon beter dan andere. Maar ik blijf het koesteren. Alles wat Cabrel zingt en wat ik vertaalde, klopt nog steeds. En wat er echt toe doet, is niet uit te roeien.
Dus: als er ooit nog eens een gelegenheid zou komen om het op te voeren: count me in!
(c) Inaya photography

3 gedachtes over “Hardnekkig als klimop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s