Werelden die uitgebloeid zijn

Sommige dingen kun je niet forceren

Ik zie hoe mijn man, tot aan zijn borst in het water, rozenblaadjes uit het zwembad vist, afgewaaid van de uitgebloeide rozen in de tuin van mijn ouders hier in Frankrijk. Hij wil ze op de kant gooien, met een beweging die doet denken aan hoe je een bal gooit: gericht, met kracht. De rozenblaadjes raken niet verder dan de boordstenen. Zonder enig momentum, en zonder de vaart die je na een dergelijke krachtige beweging wel zou verwachten van een ander gelanceerd voorwerp, botsen ze tegen een onzichtbare muur van weerstand en vallen bijna loodrecht naar beneden.

Rozenblaadjes zijn geen voorwerpen met massa en gewicht. Je kunt ze niet met kracht van je af stoten of ergens heen lanceren. Je kunt ze wel op je handpalm leggen en wegblazen, of op een andere zachte, trage manier op weg sturen. Dan werkt hun gewichtloze kwetsbaarheid samen met datgene wat in staat is hen te dragen, zoals de wind.

(c) Inaya photography

Veel van wat de wereld bezighoudt ligt deze dagen in lijn met de metafoor die mijn man onbedoeld creëerde met zijn schoonmaakpoging. En dan heb ik het niet over sportieve topprestaties, over welke miljardair het verst kan pissen vanuit zijn volstrekt nutteloze ruimtetuig en zelfs niet over de manier waarop klimaatverstoring steeds duidelijker en overal ter wereld haar tanden begint te tonen.

Het zit ‘m in de meest gevoelige details, de subtiele dagelijkse dingen die zich aandienen op zoveel verschillende manieren, in onszelf en in de levens van de mensen in onze nabije omgeving. Bij uitstek die dingen zijn niet te forceren, hoe graag we dat ook zouden willen.

Meer dan ooit heb ik het gevoel dat de wereld waarin ik tot nu toe leefde, uiteengespat is tot een versplinterde, onzekere versie van zichzelf. We spelen deze zomer met z’n allen dat we op vakantie gaan, op restaurant, naar het museum of naar het theater, de vrolijke foto’s op sociale media liegen er niet om. En een deel van die vrolijkheid is heel oprecht, dat betwijfel ik niet.
Maar ze neemt de gapende onzekerheid over de toekomst niet weg. We doen alleen even alsof ze er niet is. Intussen staat de wereld letterlijk en figuurlijk in brand, of onder water.

We experimenteren, als samenleving en persoonlijk, met formules voor angst en controle, met manieren om te sussen en te rebelleren. We vinden de noties van goed en kwaad, eigenbelang en samenleving opnieuw uit en niemand is het erover eens wat die begrippen nu precies betekenen. Elke nieuwe barst die ontstaat in het oppervlak dat ons ooit min of meer gezamenlijk droeg, heeft vlijmscherpe randen waaraan we ons kwetsen.

(c) Inaya photography

Ook bij mijn ouders in Fauch, waar ik altijd een beetje thuiskom, laat de verbrokkeling zich voelen. Als gezin stellen we het gelukkig prima, we zijn blij elkaar terug te zien en er doen zich geen zwaardere meningsverschillen voor dan of de mop wel écht grappig was en wie vandaag de was ophangt of met zware gieters sleurt.
Maar Fauch was ook altijd de uitbundige vrolijkheid van de oude vriendengroep waarover ik schreef in een eerdere blog, toen het leven hier à la campagne nog leek op de betere Franse komedie. En die groep valt onherroepelijk uit elkaar.

Oorzaak: oude spanningen, nieuwe ergernissen, onbegrip en de foute woorden op het foute moment. Een gepolariseerde houding tegenover vaccinatie zorgt er nu voor dat de wateren tussen mensen die ons allemaal op andere manieren dierbaar zijn onderling steeds dieper worden – mogelijk onoverbrugbaar. Ook als de maatregelen in Frankrijk voldoende opgeheven waren om een feestelijk samenzijn toe te staan (wat meer dan een sterk staaltje wishful thinking is), zag ik het deze zomer niet gebeuren. Het contrast met het pre-C*-tijdperk is groot.

(c) Inaya photography

Het lome vakantieritme dat vanzelf ontstaat door de combinatie van hitte, ontspanning en gebrek aan deadlines is dit jaar wel weer aanwezig, en het doet deugd. Ik had de vormeloosheid van deze weken nodig, om ruimte te krijgen in mijn hoofd. Dit is mijn resetmoment, waarin alles wat voorafging bezinkt en er een nieuw beeld mag bovenkomen waarmee ik een volgende cyclus van de seizoenen in kan. Ik ben dankbaar voor de kans die ik hier krijg om helemaal in die vormeloosheid te duiken.

Maar overal, in alles, ruist melancholie op de achtergrond. Zowel mijn ouders als hun viervoeters worden meer dan een dagje ouder. Ik zie hoe de tijd knaagt aan het huis waar ze wonen, aan hun robuustheid, hun plannen voor de toekomst. De bonte verzameling foto’s aan de muur in de zomerkeuken kleurt alle mogelijke gradaties van verschoten, de herinneringen die ze tonen zijn vergeeld tot vaalbleke, opgekrulde versies van zichzelf, als herfstbladeren.

(c) Inaya photography

Ook aan de tijd van een eindeloze stroom zomerbezoekers van alle leeftijden is een einde gekomen. Voorbij zijn de jaren waarin alle beschikbare bedden, divan-lits en zelfs luchtmatrassen in gebruik waren, dat het zwembad nooit echt rustig genoeg was om ongestoord te dobberen en dat maaltijden steevast aan de grootst mogelijke tafel moesten.

Ook robuustheid en uitbundigheid zijn in wezen licht als rozenblaadjes. Je kunt ze niet tot bloei dwingen met wilskracht. Je hebt te aanvaarden dat ze soms beter af zijn zwervend op de wind, omdat dat is wat er nu eenmaal gebeurt met werelden die uitgebloeid zijn.

Ik laat ze gaan. Ik koester de kwetsbaarheid van wat er nu is, de vergeelde foto’s van alles wat er al mocht zijn. Uit elke herfst wordt een nieuwe lente geboren, en het geeft niet dat wij ons nu niet kunnen voorstellen hoe die er zal uitzien.

(c) Inaya photography

4 gedachtes over “Werelden die uitgebloeid zijn

  1. Ik slaak een diepe zucht. Je hebt me even meegenomen naar deze streek die jou zo lief is, waar zoveel herinneringen liggen. Wat een nostalgie, weemoed, maar ook zo mooi om te lezen hoe je kunt loslaten en berusten, en het nu koestert. Zo mooi geschreven weer… Ik sluit me bij Jacob aan: dank je wel!

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s