Rijpend

(c) Inaya photography

Er is iets aandoenlijks aan de trosjes lijsterbes die rijpen op mijn terras. Een maand geleden waren ze even groen als de bladeren, en tegen het najaar zullen ze een warm, diep oranjerood zijn. Nu zitten ze dus ergens daar tussenin, zacht oranje met nog sporen van groen. En om een of andere reden word ik daar heel erg gelukkig van.

Er is een schoonheid in rijpen. In nog niet rijp zijn, maar wel bezig met groeien, gloeien, warm en heel worden.

Sinds ik ben gestopt met fulltime lesgeven, heb ik het al te knellende keurslijf van het schoolritme grotendeels afgelegd en ben ik meer met de seizoenen mee gaan stromen. Dat is heilzaam en dat ligt mij heel goed. Maar de afgelopen tijd kreeg ik het gevoel niet afgeschud dat ik plannen zou moeten hebben voor de andere helft van het jaar. We waren immers toch nog maar halfweg? De lijsterbes zat mooi op schema, maar waar ging mijn rijpingsproces eigenlijk heen?

(c) Inaya photography

Maar die plannen waren er absoluut niet, mijn geest voelde helemaal blank. Natuurlijk héb ik wel een aantal dingen op mijn agenda staan, zoals twee boeken schrijven (met veel goesting en plezier overigens), maar ik heb het over een diepere planning, een gevoel van richting, een manier om ‘naar de wereld’ te gaan, vanuit mijn veilige schrijvers- en kunstenaarscocon die tijdens het afgelopen jaar zo’n warme voedingsbodem heeft gekregen.

Ik kreeg deze week een fijn beeld aangereikt in verband met precies dit: female flow en planning. Als je een jaar volgens de seizoenen bekijkt, zou je kunnen zeggen dat de eerste twee (lente-zomer) meer naar buiten gerichte actiekracht hebben. De latere twee (herfst-winter) keren naar binnen. Naar binnen keren is in spirituele termen een ‘vrouwelijke’ energie (yin), terwijl naar buiten gaan en dingen presteren eerder een ‘mannelijk’ energiestempel draagt (yang).
(Daar hangt geen enkel seksegerelateerd waarde-oordeel aan vast. We hebben allemaal de beide energieën in ons, en we hebben ze ook allebei nodig. Het kan gewoon helpen om beter te voelen wat er op welk moment het meest efficiënt is om dingen gedaan te krijgen.)

(c) Inaya photography

Je kunt dus denken in termen van: in de lente brainstorm je (of zet je dingen in gang), in de zomer voer je ze uit, in de herfst evalueer je en in de winter rust je. Maar eigenlijk, zei de wijze vrouw van wie ik het beeld aangereikt kreeg, is de zomer je eindpunt. Denk aan een verre reis die je gaat maken: je begint met nadenken en beslissingen nemen over je bestemming in de herfst, je boekt de reis in de winter, in de lente krijg je steeds meer zin in alle dingen die je daar kunt gaan doen naarmate ze dichterbij komen en je geeft het verloop van je reis steeds meer concrete invulling, en in de zomer is het moment aangebroken om het ‘echt’ in de materie te beleven. Die ervaring kan boven verwachting meevallen, maar sommige aspecten kunnen ook tegenvallen, dat heeft gewoon te maken met het leven zoals dat werkt.

Als je nu de planning van je volgende jaar op professioneel vlak ook eens zo bekijkt, dan kan het wel eens een stuk makkelijker gaan. Je begint met je vrouwelijke stuk: het naar binnen keren om te kalibreren wat je niet wil en wat je dan wél zou willen, je neemt de basisbeslissingen daaromtrent en je zet de eerste lijnen uit. In de winter zet je de eerste concrete stappen die die beslissing consolideren. Dan kun je die in de lente, waarin de energie van daadkracht en groei weer aantrekt, echt gaan uitwerken en kom in je in de zomer bij je ‘bestemming’.

Dat idee was echt het cadeau van mijn week. Het liet alles verschuiven van perspectief.

(c) Inaya photography

Want ik héb op dit moment ook werkelijk het gevoel dat ik aan het einde van iets sta, dat er werkelijk een leermoment, een fase, afgesloten wordt. Wat voor bokkensprongen de samenleving en een kiem genaamd C** dit najaar ook mogen uithalen, innerlijk rond ik op dit moment een zeer intens jaar af waarin ik (van binnen) immens gegroeid ben en (naar buiten toe) met mijn pen en mijn meer visuele werk ook steeds meer of op een andere manier mensen bereik.

Wat het afgelopen jaar mij innerlijk heeft gebracht, sluit sterk aan bij het beeld dat ik vorige zomer had, van de weelderige jardin clos. Die plek is in zekere zin ook echt ontstaan, alvast binnen in mij. Het gebeurde niet bewust, en de toestand van de wereld heeft er zeker toe bijgedragen, maar het is wel gebeurd. En het heeft geleid tot een enorm productief voorjaar dat doorliep tot in de zomer. En precies omdat ik het gevoel had dat er iets bereikt was, geraakte ik totaal niet toe aan een ‘actieplan’ voor het najaar.

Ik zie het plots ook weerspiegeld in de natuur: hoe vol alles staat, voller kan niet. Sommige planten zijn hun hoogtepunt zelfs alweer voorbij. Ik zie het ook in mijn zoon, klaar met de lagere school, boordevol en heerlijk verzadigd van kindertijd en nu klaar voor iets waarvan hij zich nog niet kan voorstellen hoe het er gaat uitzien. En dat is helemaal prima. Nu is niet het seizoen om dat al te weten.

Dit kunnen benoemen en bekijken in de grotere context van een cyclus die anders loopt dan ik hem mij voorgesteld had, betekent dat alles op zijn plek valt.
Ik kan mezelf nu even mentale vakantie geven, een lichtheid en openheid van geest toelaten waarbinnen nieuwe beelden en richtingen mogen ontstaan. Die kan ik dan later, in het najaar, tegen het licht houden en gebruiken als krijtlijnen voor de rest van het jaar. Dat voelt goed, dat voelt juist.

En de lijsterbessen, die hoeven nog niet geplukt te worden. Ze mogen eerst nog wat rijpen.

(c) Inaya photography

4 gedachtes over “Rijpend

  1. Lijsterbessen op je terras en dus in een pot, neem ik aan.
    De zomer is je eindbestemming, hoe prachtig heb jij dat weten te omschrijven, en eveneens even uit de doeken gedaan. Schitterend!
    Heb er weten van te genieten, steeds een verademing.

    Fijne zondag Kirstin.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dankjewel. ♥️
      En inderdaad, de lijsterbes staat in een pot. Het zijn de wilde uitschieters van een ent op stok die het beduidend minder goed deed, en de wilde stengels hebben het naar hun zin, ze groeien niet erg hoog maar ze dragen elk jaar meer vrucht.
      In de tuin zelf hebben we er nog een, in volle grond. Die doet het ook prima, maar die heb ik niet elke dag vol in beeld. Ik moet eens gaan kijken hoe de bessen het daar doen…

      Geliked door 1 persoon

      1. Graag gedaan 😉

        Mooi om weten dat ook deze vruchtdragende plant kan gedijen in een pot. Geeft een mooie kans om ook andere lekkerbekken op het terras te lokken, dan alleen maar vele soorten mezen en roodborstjes.

        Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s