De cirkel is rond

(c) Inaya photography

Ik sta deze week voor het laatst aan de schoolpoort.

Mijn zoon is twaalf en de lagere school zit erop. Ik betwijfel of hij mijn aanwezigheid na schooltijd volgend jaar nog zal appreciëren. En zelfs als dat zo zou zijn, het middelbaar ligt een eindje verder dan het schooltje dat hij nu, na negen jaar, vaarwel zegt. Ik sta hier echt voor het laatst.

Ik kijk naar de rode klinkers van de weg naar de fietsenstalling die ik zo vaak onder mijn voeten heb gezien. Ik ken ze in alle seizoenen, glanzend van de regen of zo kurkdroog dat ze bijna grijs lijken. Ik herinner ze mij als decor voor de bedrijvigheid ’s ochtends en voor het verveeld wachten tot de schoolbel eindelijk zou luiden aan het einde van een schooldag. Ik zie ze weer voor me terwijl het gehuil van mijn peuter, die ik aan de goede zorgen van een heel lieve juf heb toevertrouwd, achter mijn rug nog doorklinkt tot ik bijna weer op straat sta.

Negen jaar. Twee derden van mijn leven, mama, stipt hij vorige week zelf nogal bijdehand aan.

Maja Jantar, dinner with abSENT (c) Inaya photography

De cirkel is rond, zeggen we in de volksmond. Natuurlijk is een cirkel rond, denk ik een beetje geërgerd als de uitdrukking me te binnen schiet. Als hij niet rond was, was het een ovaal. Of een vierkant. Of een parallellogram.

Maar natuurlijk klopt het wel. De cirkel is een krachtig symbool. Wie de hele omtrek van een cirkel volgt, staat op zeker ogenblik weer op zijn beginpunt.

(c) Inaya photography

De cirkel is een vorm ook die in de natuur voorkomt. We vinden hem terug in de harten van bloemen, in de doorsnede van bomen (jaarringen)… De cirkel die we maken als we de vier windstreken markeren, de dans van de seizoenen, en niet in het minst de vorm van de zon en de maan, de hemellichamen die al sinds het ontstaan van de mensheid onze ritmes besturen en begeleiden: lang voor we wisten dat de aarde een bol is, stond de cirkel al symbool voor tijd en heelheid.

De cirkel is misschien bij uitstek verbonden geraakt met de wijsheid van het cyclische. Een cirkel rond maken betekent dus niet alleen een proces afsluiten, maar net zo goed aan het begin staan van iets nieuws.

Ik voel aan alles dat we een cyclus hebben afgerond. Overal om mij heen zie ik mensen andere beslissingen nemen, verhuizen, veranderen van werk, een job opgeven of een nieuw project beginnen. Je kunt het wijten aan het feit dat het einde van de C*-tunnel in zicht is (hout vasthouden dat dat klopt) en dat het afgelopen anderhalf jaar nogal wat heeft gedaan met veel mensen. Dan is het soms wel tijd voor wat verandering. Maar er is meer aan de hand. Het gaat dieper.

Maja Jantar, dinner with abSENT (c) Inaya photography

Sommige veranderingen zijn welomlijnd en duidelijk, zoals die in het leven van mijn zoon. Andere zijn vager, minder tastbaar, maar zeer aanwezig. Soms weten we pas dat we aan iets nieuws begonnen zijn als het punt waarop we de kaap van het oude rondden al een tijdje gepasseerd is. Ik kan ze voelen, de verschuiving, hoe het oude land achter de rotsen verdwijnt en nieuwe horizonten willen aantreden.

Niet per toeval (nou ja, wel per toeval maar het voelt dus heel erg betekenisvol) begin ik juist nu aan een nieuw dagboek. Ik heb al eerder geschreven over hoe de afbeelding die ik op dat nieuwe schrift kleef achteraf op een of andere manier altijd profetisch blijkt te zijn voor de periode die erin beschreven staat. Ik kies die afbeeldingen altijd intuïtief – ze moeten redelijk recent zijn, passen bij de kleur van het omslag en ‘juist’ voelen.

Het schrift waarin ik in januari 2020 begon en dat nu vol is, kreeg Jurgens afbeelding van de wegwijzer-fontein uit De wortels van de wereld om het omslag. Hij had ze niet zo lang daarvoor gemaakt en ik vond ze prachtig, een andere reden was er niet. Maar als ik er nu naar kijk, denk ik: ziedaar C*. Een totaal verlaten stad, een abstract-vrouwelijke figuur die iets in het rond sproeit (noemde Jeroen Olyslaegers Corona in het begin niet ‘de gekroonde leermeesteres’?) en in het verhaal ook een soort portaal naar een andere wereld, een universum dat opengaat.

(c) Inaya photography

Begin maart vorig jaar, kort voor we in lockdown gingen, noteerde ik in dat dagboek dat ik een enorme behoefte voelde ‘om diep bij mezelf te zijn, in rust en kracht, in mijn huis als een soort alchemisch koninkrijkje los van de rest van de wereld, en van daaruit impact te hebben’. Ik begreep die behoefte niet zo goed, want ik wilde eigenlijk juist meer en actiever met mijn werk naar buiten komen. Maar alles in mij schreeuwde: keer naar binnen!
‘Ik wil mij nog meer dan vroeger verbonden weten met het ‘merg’ van de dingen, de wortels, het weefsel van het leven.’

Laat dat zo’n beetje de samenvatting zijn van mijn persoonlijke anderhalf jaar lockdown.

Maja Jantar, dinner with abSENT (c) Inaya photography

Dus nu staan we hier. Nieuwe cyclus, nieuw dagboek, Volle Maan, zomerzonnewende, het einde van een schooljaar, het einde van een kindertijd, het einde van een tijdperk.

We dragen de toekomst al in ons. Ze is nog te groot om haar te kunnen vatten of bij naam te noemen, maar ze is er, de horizon achter de kaap, de nieuwe dageraad. Het begin van een nieuwe cirkel – om rond te maken.

(c) Inaya photography

Een gedachte over “De cirkel is rond

  1. Whaw, echt, is het zover? Sobran naar ’t middelbaar? Ja, da’s écht een mijlpaal, hé, voor ouders en kind! Proficiat! ❤

    En mooie mijmering over 'de cirkel is rond'… Geeft altijd een heel voldaan gevoel, vind ik zelf, als je zo'n ervaring hebt. Zo'n 'het is dan toch gelukt'-gevoel. 🙂

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s