Bezonken

Weemoed om een wereld die voorbij is
& een Zaaling op locatie


Een paar dagen ergens anders zijn, het is pure luxe in deze tijden. Ik was me dan ook heel erg bewust van het voorrecht om de afgelopen week samen met Jurgen en zijn gezin door te brengen op de oever van de Semois. We bevonden ons op een paar honderd meter van de Franse grens. Je kon te voet een smokkeloperatie beginnen als je wilde, er was geen mens te zien.
We huurden twee aparte chalets en er kwam een hoop kunst- en vliegwerk aan te pas, maar samen gewandeld hebben we wél. En ook net zoals in betere tijden, die vandaag bij momenten onbereikbaar ver weg lijken, een Zaailing op locatie gemaakt (zie lager).

(c) Inaya photography


Deze streek doet iets met mij. Ik heb er intense kinderherinneringen aan. Mijn dooppeter en mijn tante huurden jarenlang een huisje in Alle s/Semois, en daar was ook plaats voor ons. We hebben er verjaardagen gevierd, herfstwandelingen en zomertochten gemaakt.

De heuvels rond de Semois zijn uitdagend: vanaf de rand van de relatief brede riviervallei gaat het snel steil omhoog. Ik herinner me dat de wandelingen voor ons als kinderen niet altijd evident waren. Zeker niet voor mij, ik was veel ziek en chronisch buiten adem. Maar ik ben er zeker van dat dit is waar ik mijn liefde voor bossen, rotsen en de natuur écht heb gevonden.



Ik merkte de afgelopen week weer hoe de wouden hier iets in mij wakker maken. Een voor een borrelden ze naar boven: de herinneringen. Het intense bruin van herfstbladeren en de geur van regen op bosgrond; speelgoed walkietalkies uittesten met mijn zusje; keien laten ketsen over het rivieroppervlak (en peter en papa die dat uit de losse pols zo frustrerend veel beter konden dan wij); achter mijn zusje aan een bijna verticale helling op klauteren, zonder pad of houvast, gewoon onze handen in de bladeren, en vervolgens op ons zitvlak terug naar beneden moeten schuiven, aangemoedigd door de volwassenen (omdat er weer vanaf lópen gewoon niet ging, zo steil was het); de rijkdom van de bossen in het warmere seizoen; het betoverende groen van de vlottende waterranonkels in de zomer; de gaaien die kwamen luisteren naar mijn houterig getokkel op de gitaar.



Een andere herinnering die voor mij onlosmakelijk verbonden is met deze streek, is die van schrijven. In een verhaal zitten en de verslavende flow voelen van iets op papier wil staan. Mijn kinderlijke handschrift, de stemmen van personages. Beseffen dat dit iets was wat bezit kon nemen van mij. Een eigen innerlijke speeltuin die een weg vond naar de buitenwereld, met zicht op de immense heuvels.

Het was er allemaal, de afgelopen week. Het verleden voelde heel dichtbij.


Tegelijk was er een immense weemoed. Niet alleen omdat de mensen met wie mijn zus en ik op de foto’s staan nu niet meer samen met ons de hellingen kunnen trotseren (de tijd van ‘hier moeten we nog eens terugkomen met…’ is om redenen van leeftijd en fysieke gezondheid voorbij), maar ook omdat het een tijd van onschuld was, van geloof in de toekomst, van blind vertrouwen dat ons verhaal, net als dat van mijn personages, vanzelfsprekend een happy end zou kennen.

Intussen is de wereld onherroepelijk veranderd van gezicht. We zouden vijf maanden aan een stuk overmatige regen moeten kunnen noteren in België om een veilig grondwaterpeil te hebben – een toestand die zich waarschijnlijk nooit meer zal voordoen. De abnormaal hete zomers van de afgelopen jaren zullen de mildste van de komende decennia blijken. Dat het sneeuwde in april was op zich niet zo uitzonderlijk, maar al wie nu ‘aprilse grillen’ roept, steekt struisvogelgewijs zijn kop in het zand voor het feit dat het amper een week eerder over de twintig graden was. Dit zijn geen aprilse grillen, dit is klimaatverandering. We gaan niét meer terug naar de seizoenen van vroeger, evenmin als mijn zus en ik nog terug kunnen naar de wereld op onze kinderfoto’s.

Terwijl we ons blindstaren op virusprotocollen, kinderen onder immense druk zetten en mensen verbieden om met meer dan een handvol samen een wandelingetje te maken, voltrekt zich onder onze ogen een veel groter drama. Zelfs in de bossen was de grond vorige week bij momenten stoffig droog, sneeuwbuien of niet.

(c) Inaya photography

Ik mag niet te lang blijven hangen bij dit soort gedachten. Dan wordt de weemoed een vloedgolf die alles opslokt, en dan kan ik op geen enkele manier nog een positief verschil maken. Dus trek ik me op aan de kleine dingen. Niet alleen de wereld is veranderd, maar ik ook.

Ik ben niet langer dat sukkelende zieke dromertje. Op de meest uitdagende wandeling die we deze week maakten, waren de hellingen zo steil dat er ladders en ‘trappen’ van boomwortels aan te pas kwamen. Het deed denken aan de nijdigste stukjes van het Mülltertaltrail, zo pittig was het. Mijn man keek van tijd tot tijd een beetje bezorgd om naar mij en ja, het wás heftig en ik zat meer dan een beetje tegen mijn grenzen aan, maar het lukte. En het bleef lukken. Ik was doodop en kletsnat van het zweet toen we boven stonden, maar ik was zelfs niet buiten adem.



Misschien is dit hoe het leven er in de toekomst zal gaan uitzien: omstandigheden die zo uitdagend zijn dat ik meer dan eens tegen mijn grenzen aan loop. En er dan overheen ga. En nog wat verder. En dat kunnen blijven volhouden. Omdat de mensen samen met mij op dat pad ertoe doen. De mensen op de foto’s, uit de wereld van weleer, en de mensen die ik vandaag aan mijn zijde weet. En net als aan de oever van de rivier spoelen de dromen van gisteren en vandaag intussen dwars door onze wortels heen.



Zaailing #96 Bezonken

(c) Jurgen Walschot & Kirstin Vanlierde

9 gedachtes over “Bezonken

  1. Het klimaat verandert, de natuur verandert, de wereld verandert… In een tempo, dat voor een mens nauwelijks bij te houden is. Maar het lukt ons, zoals jij bovenaan die stijle heuvel bent gekomen.
    Mooi geschreven, alle veranderingen stemmen tot nadenken, maar ondertussen klauteren we wel verder.

    Geliked door 1 persoon

  2. Au, Kirstin, die intense weemoed, die ken ik ook maar al te goed… Ik durf (voorlopig) zelfs niet naar oude foto’s te kijken, want ook ik los dan helemaal op in het verleden. Althans, zo ervaar ik dat… En wat de toekomst (in ons hoofd) betreft, dat ziet er niet echt geruststellend uit. MAAR ik geloof in quantumfysische wetten en dus hou ik, net als jij, mijn focus zo goed mogelijk op de droom van een respectvolle wereld, die steunt op (de) verbondenheid (die er altijd is).
    Maar wat fijn dat jullie er even uit konden, met je partner in crime! ❤ Mooie Zaailing, ook… ❤

    Geliked door 1 persoon

  3. Wat doet mij dit ontzettend plezier en deugd. Hebben te weinig beseft welke invloed dit allemaal heeft op jonge mensen.. En ja melancholie, ik luister naar Mercouri ” Je dirai tes mots ” en dat helpt nu ook weer niet. Voorbij en komt nie weder.

    Geliked door 1 persoon

  4. Ik ben er zo weer terug met jou en ons gezinnetje…ja we zijn gegroeid en de wereld rondom ons is veranderd. ..maar toch blijf ik geloven in ” ons als mens ”
    Ik hou meer van jou dan gisteren en minder dan morgen, mijn mooie volwassen dochter .

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s