De ruimte waaruit alles ontstaat

(c) Inaya photography


In de spirituele tradities betekent de term ‘manifesteren’ een gedachte of verlangen omzetten van het subtiele niveau naar het materiële niveau. Een idee zich laten manifesteren in de fysieke wereld, dus.
Ik kende dat principe al lang, en ik heb het in het verleden met wisselend succes toegepast, maar ik ontdek er nu een heel nieuwe dimensie van, namelijk: het verschil tussen ruimte en vorm.

Als we een verlangen hebben, dan zijn we geneigd om dat voor ons te zien als een vorm. Bijvoorbeeld: ik schrijf een nieuw boek en ik wil dat naar de wereld brengen. Automatisch projecteer ik het beeld van een fysiek boek, contacten met een uitgeverij, locaties als de boekenwinkel en de boekenbeurs. Maar daarmee leg ik de ‘vorm’ al helemaal vast in mijn hoofd. Van een gloeiende, levende tekst op mijn laptop en de diepe goesting om dat naar de wereld te brengen (een gevoel dat zeer breed en wijd is), heb ik mijn praktische mogelijkheden op slag ingeperkt tot een traject van mails en uitgevers aanschrijven, van allerlei dingen waar ik misschien wel of geen zin in heb. Ik doe mezelf, mijn goesting en het nieuwe boek daar geen plezier mee.

Dat betekent niet dat ik het idee van een papieren boek, uitgegeven bij een kwalitatieve uitgeverij, ongenegen ben. Integendeel. Het heeft mij alleen in het verleden enorm veel energie gekost om het zover te krijgen, en ik heb op dit moment helemaal geen zin in dat soort krachtmeting. Alles in mijn lijf revolteert bij de gedachte dat ik aan een rondje pitching moet beginnen. Ik voel de behoefte aan een proces dat moeiteloos gaat.

Dat mijn boeken uitgegeven krijgen vaak voelde als een krachtmeting hoeft niet alleen aan de cultuur van het boekenvak te liggen. Mijn eigen aanpak en houding spelen beslist mee een rol. Dat wordt mij steeds duidelijker. Ik probeer in feite al twintig jaar mee te draaien in een wereld die niet voor de volle honderd procent bij mij past, en vooral: op een manier die niet past bij mijn sterktes en behoeften.

Ik ben het dus die hier iets kan veranderen. Aan de manier waarop ik naar de wereld toe ga. Aan hoe ik mijzelf toesta (of beter: gun) om dat te doen.

Dat betekent dat ik om te beginnen de vorm moet loslaten, en mijn aandacht moet richten op de ruimte: de ruimte in mijzelf, die dit project draagt en die openstaat voor moeiteloosheid.

De uitnodiging is om te voélen wat ik verlang, en wat er wil zijn. En vanuit dat voelen kan ik vervolgens naar de wereld toegaan, ook weer op een manier die op een authentieke manier die bij mij past, en die niet aanvoelt als een energielek en een krachtmeting.

Zo komt er in plaats van krampachtige focus op een te beperkte vorm juist ruimte voor interessante ideeën. Een gedachte die gisteren door mijn hoofd waaide, was bijvoorbeeld: waarom geen digitale versie van de tekst, of een podcast, of een combinatie van gratis fragmenten en betalende hoofdstukken?
Geen idee of het echt die kant op zal gaan, ik ga me niet laten verleiden om me nu vast te pinnen op dié vorm. Maar ik had in elk geval nog nooit eerder in die termen gedacht. En mijn werk ‘naar de wereld brengen’ is een heerlijk ruim begrip waarin ik alles nog mag gaan onderzoeken.

Toen ik vanmorgen aan mijn schrijftafel ging zitten, maakte ik een foto van het mooie licht in de tuin, dat ook tot in de kamer reikte. Toen ik die foto wat beter bekeek, dacht ik: dit is nu eens een beeld dat perfect aanvoelt hoe mijn innerlijke ruimte er voor het moment uitziet. Groen. Knus. Magisch. Verbonden met de wereld op de manier zoals ik dat wil zijn.

Van hieruit ontstaat alles.

2 gedachtes over “De ruimte waaruit alles ontstaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s