Ik ben wie je zoekt

(en wie ik zelf gezocht heb)

(c) Inaya photography



Als jongere las ik Torenhoog en mijlenbreed en Ogen van tijgers, de boeken van Tonke Dragt die minder gekend zijn dan haar Brief voor de Koning maar die mij voor het leven beïnvloed en bepaald hebben. Terwijl ik mij verloor in de dampende oerwouden van Venus waar planeetonderzoeker Edu Jansen leerde dat hij telepathische gaven had, en in het kunstatelier van Jock Martijn op de volgebouwde aarde waar hij als ex-planeetonderzoeker en schilder hetzelfde ontdekte, kon ik alleen maar denken dat het fantastisch zou zijn om te kunnen wat zij konden: gedachten lezen, gevoelens weten, allerlei dingen voelen die niet van jezelf afkomstig waren maar die je toch oppikte, als een soort radio die zich kon afstemmen op verschillende frequenties.

Ik voelde een soort heimwee naar hun wereld als ik Dragts boeken las. Ik voelde een diepe verwantschap met haar personages. Ik wilde Edu (of nog liever Jock) zijn.
Wat ik niet doorhad, was dat dat al lang zo was.

We zijn dertig jaar verder en intussen kan ik uit de eerste hand beamen dat de ervaringen die beschreven worden in de boeken – niet alleen plotse helderheid en diepe verbondenheid met mensen die je niet of nauwelijks kent maar ook verbijstering, twijfel, ongemak, verdriet, overspoeld worden door veel te veel te veel te veel informatie of gevoelens die je totaal niet kunt plaatsen en nauwelijks kunt beheren – effectief deel uitmaken van dit bizarre talent. Pas op wat je wenst, las ik ooit in een spiritueel boek, want je zou het wel eens kunnen krijgen. Haha. Tell me about it.

(c) Inaya photography



Natuurlijk is dit niet iets wat je zomaar ‘krijgt’. De gevoeligheid was altijd al aanwezig, en wat de boeken van Tonke Dragt deden, was iets wakker roepen wat al in mij wachtte om te worden herkend, begrepen en benoemd. Je kunt talenten en gevoeligheid onderdrukken, het maakt niet uit op welk vlak. Of je kunt ze cultiveren en trainen. Als ik een toptalent tennis was geweest, had een boek of een film of Björn Borg waarschijnlijk hetzelfde effect gehad.

Er is ook niets bovennatuurlijks aan, hoe mysterieus ik het als jongere ook vond. Als ik Dragts werk herlees met de ogen van een hooggevoelige volwassene, dan kan ik alleen maar concluderen dat het een knappe fictieve versie is van wat veel hooggevoelige mensen dagelijks meemaken. Toen zij het boek schreef, en ook jaren later, toen ik het las, ‘bestond’ dat woord nog niet. Maar het talent natuurlijk wel.

In haar werk voert Dragt telepathie op op zo’n manier dat je er als lezer een bijna woordelijk verslag van krijgt. Ik dacht als jonge tiener dat je echt hele volzinnen informatie door je hoofd kon horen spoelen. Natuurlijk werkt het meestal niet écht zo. Het verhaal en het literaire effect willen ook wat en dat is prima. De realiteit is doorgaans veel vager en vaak (hoewel niet altijd) een stuk minder bewust.

Ik was en bleef zo gefascineerd door het onderwerp dat het een sleutelelement vormde in mijn debuutroman Als een spiegel. Alleen gebruikte ik daarbij een andere vorm van expressie waarmee ik zelf vertrouwd was, namelijk muziek eerder dan schilderkunst, als rode draad.

(c) Inaya photography



Waarom vertel ik dit allemaal? Omdat dit heel bizarre, intense tijden zijn en ik de laatste tijd enorm veel – bij momenten veel té veel – oppikte. Ik voelde me een spons waar constant water doorheen stroomde. Het meeste daarvan probeerde ik weer los te laten, maar een portie ervan bleef kleven en maakte mij zwaar. Er is ook heel veel zware energie in de wereld voor het moment, en net als natte wollen kleren weegt zoiets na verloop van tijd als lood, een opeenstapeling van doodlopende argumenten, een agressieve sterfput van energie zonder flow. De debatten verharden, de standpunten calcifiëren, de stemmen polariseren. Telkens als ik iets lees, hoor, voel, krijg ik er een hele gulp van binnen.

Ik moest het voor mezelf over een andere boeg gooien. Ik voelde de drang om meer collages te maken en richtte met dat idee de logeerkamer in als een soort atelier met een werktafel. Fantastisch wat een beetje uitzuiveren en schuiven met meubels kan doen! Die ruimte doet mij deugd. Maar in tegenstelling tot wat ik gedacht had, zit ik daar nu toch niet urenlang te knutselen. In plaats daarvan… schrijf ik.

Een aantal verschillende kleine voorvallen convergeerden.
Mijn blog over ‘het subtiele’, waarin ik een register opentrok dat ik tot nu toe nog maar nauwelijks met de wereld had gedeeld, maar die onwaarschijnlijk goed gelezen en begrepen werd.
Mijn persoonlijke bekommernissen over het traject van jongeren in de wereld.
Mijn bezorgdheid over de toekomst.
Onze nood aan spirituele en ecologische verbondenheid, met onszelf én het grotere geheel waar we deel van uitmaken.
En het steeds maar terugkerende gevoel dat sommige mensen het in hun worstelingen een stuk makkelijker zouden kunnen hebben als iemand ze maar dit of dit uitlegde of toonde – dingen die te maken hadden met hooggevoelig zijn, met intuïtief en bezield leven, met verankering in de natuur en een bredere zingeving dan huisje-boompje-kindje-consumptiecultuur.

Ik wilde al veel langer dat er een boek bestond dat al deze topics coverde. Een paar van de boeken waar ik zelf het allermeest aan had gehad, wilde ik dolgraag aan heel veel mensen aanraden of cadeau geven. Maar op een enkele uitzondering na is geen enkele ervan vertaald naar het Nederlands. Ik deed in het verleden een aantal ernstige pogingen om uitgevers ervoor te interesseren, maar weinig uitgeverijen staan te springen voor vertalingen van spirituele of filosofische titels die niet meer nagelnieuw zijn, en dan ook nog eens van schrijvers die in dit taalgebied volslagen onbekend zijn en dat niet kunnen compenseren met een paar honderdduizend volgers op Instagram of Twitter. Ik vond het jammer voor mezelf dat ik niet met die teksten aan de slag kon (ik vertaal heel graag), maar ik vond het nog veel spijtiger dat al die prachtige inzichten waaraan ik zelf zoveel had gehad bleven steken op een drempel van taal.

(c) Inaya photography



Al die elementen bij elkaar zorgden op zeker moment voor een vonk, één kleine, heldere vonk die zei: schrijf het nu gewoon eens allemaal op. Wat je weet. Wat je gelezen, gehoord, ondervonden en onder de knie gekregen hebt. Van wie je het geleerd hebt en hoe jij er zelf mee aan de slag gaat.

Problemen worden opgelost door de mensen die ze zien, zegt een spreuk. In het Engels klinkt het ook mooi: Be the change you want to see in the world. (Een uitspraak van Gandhi, eigenlijk fout geciteerd maar tóch mooi.)

Als ik het zo belangrijk vond dat er een manier kwam om alle inzichten die mij zo dierbaar waren naar veel meer mensen toe te krijgen, dan wilde dat blijkbaar zeggen dat het mijn taak was om ervoor te zorgen dat dat gebeurde. Boeken schrijven is wat ik het allerliefste doe, en ik wilde eigenlijk al lang een non-fictie boek schrijven over iets spiritueels. Ik liep al jaren rond met dat verlangen, ik dacht alleen dat ik geen onderwerp had.

Ja, net zoals ik dacht dat ik niks gemeenschappelijk had met Edu of Jock. Zo blind kun je soms zijn, vooral voor jezelf. Ik ben er meesterlijk in.

Intussen ben ik goed anderhalve week bezig en ik zit 15.000 woorden ver. Het stroomt uit mijn pen. Ik was hier klaar voor, en het boek wil er zijn. Zoveel is duidelijk. Hoe ik het in een later stadium concreet de wereld in krijg, weet ik nog niet. Mijn tenen gaan krullen bij de gedachte van een zoveelste moeizame rondje uitgevers benaderen. Maar dat zien we wel als het zover is.

Jij bent toch degene bij wie het werk ooit aan de deur kwam aanbellen, zei mijn man. Wel… ja. Precies.
Net zoals ik degene was die als lagere-schoolkind voor een oefening tijdens een bibliotheekbezoek een willekeurig boek in handen gestopt kreeg, en pas jaren later, toen de herinnering mij plots helder voor de geest kwam, besefte dat dat bewuste boek Ogen van Tijgers was geweest.

Ik nodig hetzelfde soort vertrouwen dat ik toen zonder erbij stil te staan had nu weer uit.
En bij deze is de boodschap de wereld in: ik schrijf een spiritueel boek over intuïtie, zingeving en verbondenheid met de natuur. Geïnteresseerde uitgevers mogen zich melden.

Ik ben er klaar voor, en ik ben wie je zoekt.

(c) Inaya photography

6 gedachtes over “Ik ben wie je zoekt

  1. Prachtig om het proces te lezen wat leidde tot nu, en wat gebruik je er weer voelbaar beeldende taal voor. De zwaarte van de energie van nu, hoe een kamer kuisen dat zware kan ombuigen in licht en lucht en flow… hoe veel ogenschijnlijk kleine dingen samenkomen en een vonk geven… en je weet het al: ook ik kijk nu al uit naar dit boek

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s