De horizon in ons hoofd

(c) Jurgen Walschot


Zijn we er klaar voor, voor die toekomst zonder C**? Sommigen kondigen hem al heel stellig aan en prikken data, gelinkt aan het prikken van vaccins. Er wordt gegoocheld met budgetten en verwachtingen.

We hopen op nieuwe mogelijkheden in die toekomst, maar we zijn er ook bang voor: we vrezen de faillissementen, de afgeschafte schoonheid, de littekens die dieper in ons vel gekerfd blijken dan we vandaag – nu we nog middenin dit ingrijpende proces zitten – kunnen inschatten.

Want we zitten er nog middenin, en dat lijken we met de komst van een nieuw cijfertje in het jaartal te vergeten.

We mogen best wat meer durven stilstaan. Om te voelen. Om te evalueren. Om eerlijk te zijn met onszelf. Je kunt de toekomst met veel blinde inzet tegemoet hollen en dan kom je misschien wel ergens uit maar niet per se waar je graag wilde zijn.

Er zijn een heleboel dingen die het afgelopen jaar niet meer konden. Soms vond ik dat heel erg, vaker kon ik mij daar redelijk gracieus bij neerleggen. Ik ontdekte ook nieuwe invalshoeken, kreeg nieuwe inzichten. Ik koester ze. Ze gaan diep en helemaal gelijk met het winterseizoen sijpelen ze langzaam naar binnen.

Nu sommigen al hoopvol de mond vol hebben van de toekomst, voel ik twee dingen tegelijk.

Eén: dat het te vroeg is. Misschien niet meer dan een paar weken, of een maand of twee (laat ons hopen), maar toch: te vroeg. Alles is nog vormeloos, onzeker en kwetsbaar. Een heleboel dingen zijn nog allesbehalve stabiel of opgelost. Ik kan me niet ontdoen van de indruk dat al wie nu concrete plannen smeedt, bouwt op drijfzand.

Dit is geen kritiek; we snakken naar toekomstperspectief, en voor velen hangt daar ook hun inkomen aan vast. Alleen: ik kan en doe dus nog even niet mee.

Twee: deze vormeloze periode moeten we naar waarde schatten. Vorige week zag ik foto’s van Jurgen die op wandel was in de dichte mist in het heuvellandschap waar hij woont, en ze troffen mij als een perfecte illustratie van de toestand waarin wij ons nu bevinden. Precies die vormeloosheid, dat gebrek aan perspectief. Anderzijds: hebben we dat perspectief ooit écht? We denken van wel, maar hoe vaak komt het leven toch niet spelbreker spelen en gaat er niets door van wat we ons zo heilig voorgenomen hadden? De huidige wazigheid drukt ons vooral met de neus op het feit dat we dit keer niet kunnen doen alsof we het allemaal weten.

Veel van onze wereld draait echter wel op projecties voor de toekomst. Soms is dat ook nodig – ik krijg stilaan nachtmerries van onze ecologische vooruitzichten omdat we op dat vlak doen alsof de toekomst niet bestaat. Daar is het echt wel noodzakelijk om voorbij het moment en de punten van je schoenen te kijken. Maar heel vaak is het dat niet en precies onze onstilbare honger naar meer en verder jaagt ons voort naar… ja, naar waar? Naar de horizon. En er voorbij. Maar dan?

Misschien was de weg altijd al een mysterie en zit de horizon alleen maar in ons hoofd, dacht ik bij het zien van Jurgens beelden.

Dat werd een Zaailing.

Zaailing #94 – Zichtbaar

(c) Kirstin Vanlierde & Jurgen Walschot



ZAAILINGEN is een project van schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten. Zij schrijft bij de beelden, hij tekent bij de tekst.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is stempel_negatief-1.jpg

Een gedachte over “De horizon in ons hoofd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s