Helder hoofd, helder hart

(c) Inaya photography



En ik die dacht dat 2021 rustig zou beginnen…

Rond midwinter was ik in winterslaapmodus. Moe, loom, tevreden met mijn plek op de sofa onder een dekentje, terwijl de echtgenoot en de zoon, allebei twee volle weken op pauze voor de kerstvakantie, daar synchroon met mij elk hun eigen vorm van vonden: spelend, lezend, hangend, lanterfantend… De avondmaaltijd koken was het actieve toppunt van de dag. En dat was fijn. Niets moest. (Behalve in fases de garage uitruimen met het oog op de nakende renovatie – waarbij alle eer trouwens gaat naar voorvernoemde echtgenoot.) De buitenwereld mocht even ophouden te bestaan. Echt.

Deugd dat dat deed, die winterslaaptijd. Voor ons allemaal, trouwens. Nooit eerder heb ik zo hard op het ritme van het duister geleefd als dit jaar. Omdat de wereld zelf nogal duister was (nee, echt?), maar ook omdat ik voelde dat deze winter net als de vorige eigenlijk klimaatsgewijs nauwelijks de naam winter waardig zou zijn. Als je niet op gure kou kunt vertrouwen om je bioritme in goeie banen te leiden, dan bleek het ritme van dag en nacht wel een heel goed – en wellicht zelfs beter – kompas. Reminder voor de komende jaren.

Maar nu is het nieuwe jaar gearriveerd. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat dat rustig zou gebeuren. Dat we nog wat konden soezen in besluitloosheid en blijven hangen in lethargie, dat we de actie en de beslissingen konden uitstellen tot er op zijn minst wat meer licht was in de dagen. Zo zag mijn agenda er alleszins uit.

Maar we zijn geen week verder, en plots staan er allerlei to do’s te springen om uitgevoerd te worden. Vergaderingen, ontmoetingen, projectjes voor de heel nabije toekomst, investeringen voor de langere termijn… Was me dat even een bonte bende deze week. En toen moest het feestje in de VS nog beginnen. Het wilde zelfs weer gaan vriezen.

(c) Inaya photography



Welke bronnen je ook raadpleegt, welke boeken of blogs je ook leest… velen van ons hebben wellicht het gevoel dat we op een kantelpunt staan. Er moet iets veranderen in de wereld, goedschiks of kwaadschiks. We zagen er het afgelopen jaar de eerste, zeer heftige, barensweeën van. Aan ons nu om te beslissen hoe we hiermee verdergaan.

De tijd die nu aanbreekt, een tijd van hoop en horizon die nog niet onmiddellijk geclaimd wordt door al te veel hectiek ‘as usual’, geeft ons de mogelijkheid om stil te staan bij onszelf. Daar heeft het virus voor gezorgd (en ironisch genoeg wellicht zelfs nog meer de lockdowns waartoe we zelf beslisten).

Het loont de moeite om ernstig de tijd te nemen voor de grote vragen. Wie ben jij? Wat vind jij belangrijk? Wat heb je nodig om gelukkig te kunnen zijn? Wat kun je vanuit die diepe kern bieden aan de wereld? De antwoorden zouden wel eens niet kunnen stroken met wat we altijd dachten over onszelf. Zoals in: totaal niet.

In essentie hebben mensen maar een paar basisingrediënten nodig voor een geslaagd leven. Een dak boven ons hoofd, voedsel op ons bord, kleren om ons warm te houden, betekenisvol sociaal contact, en diepere, persoonlijke zingeving. Als een van die elementen het laat afweten, geraken we serieus in de problemen en is ons leven in crisis.

In het aanschijn van een drastisch veranderende samenleving blijven die vragen en kernbehoeften onverminderd overeind. Eens dit virusspook enigszins onder controle gebracht is door wat voor ghostbuster dan ook, in vaccin- of andere vorm, zullen veel mensen zo snel mogelijk terug willen naar het oude ‘normaal’. Ik snap dat. Vooral omdat we die vorm van normaal, met zijn illusie van oneindige groei en technologie die op alles een antwoord biedt, associëren met vrijheid (bewegingsvrijheid, keuzevrijheid, consumptievrijheid, vrijheid van meningsuiting).

(c) Inaya photography



Ik zou niet graag de politicus zijn die nu de boodschap brengt dat we voor het goed van de hele mensheid (en bij uitbreiding de hele planeet) de komende vijftig jaar gelijkaardige en nog strengere maatregelen nodig hebben om ervoor te zorgen dat de wereld zoals we die kennen enigszins leefbaar blijft. Wie krijgt een dergelijke bittere pil ooit verkocht?

Maar wat is het alternatief?

De plotse groei van C**-19 op amper drie maanden was genoeg om bijna de volledige wereldbevolking in een doodsangst-gedreven controlekramp te laten schieten. Heel veel mensen die zich nooit hadden kunnen voorstellen dat een mondiaal feit ooit een direct effect op hun persoonlijk leven zou kunnen hebben, werden erg ruw wakker geschud. Zelfs wie al jaren voorspelde dat iets als dit er zat aan te komen, vond het een uitdaging om zich aan te passen.

Geloven we echt dat klimaatverandering, de exponentieel catastrofale grote zus van een pandemie, zich záchtjes zal aankondigen? Stelselmatig, geleidelijk? Dat ze vriendelijk voor ons zal zijn?

De surrealistische maar volstrekt voorspelbare beelden in het Amerikaanse Capitool waren in de VS het voorspel van een werkelijke catastrofe. Ze dwingen de States nu tot een keuze (richting democratie, of richting totalitair regime) en bijhorende beslissingen. Op een heel gelijkaardige manier dwingt de C**-crisis ons tot nog veel grotere keuzes en beslissingen.

Er komt alweer een klein beetje meer licht in de dagen. We kunnen wat helderder zien.
Laten we niet wegkijken. Laten we met een zuiver hoofd en hart het nieuwe jaar tegemoet treden.

(c) Inaya photography

Een gedachte over “Helder hoofd, helder hart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s