Vanaf morgen

Dit is het diepste punt van het jaar, de nacht van het langste duister. En in de hemel staan twee belangrijke planeten op een heel bijzondere manier dichter bij elkaar dan ze de afgelopen achthonderd jaar deden.

Op wat voor manier je de combinatie ook wil lezen, dit is het kantelpunt van een oude naar een nieuwe wereld.

(c) Inaya photography



Het duister voelde dit najaar voor mij vreemd genoeg zachter dan het ooit al deed. Ik was minder opgefokt door examens of klassenraden (zoals ooit voor school), werkstress (zoals voor de redactie) of eindejaarsdeadlines (zoals voor alles). Minder overbeladen ook met het vooruitzicht van familiefeest X, Y en Z. Dit lockdownjaar heeft de voelsprieten van de introvert in mij alleen maar gevoeliger gemaakt. Ik besef nog meer hoe ik geniet van gezelschap, maar ook hoe snel het mij eigenlijk te veel wordt.

Het heeft nu iets van een winterslaap, zwaar en loom en comfortabel. Ik verwelkom dat gevoel. Ik leef met de beperkte uren van het licht, hou rekening met wanneer het duister zal invallen, maak mijn avonden korter en mijn nachten langer. En nog altijd ben ik moe. Maar het geeft niet. Het is prima, het hoort gewoon bij het seizoen.

De afgelopen maanden heb ik heel diep gevoeld en nagedacht en heel intens geschreven. Het meeste daarvan staat op deze blog. Wekenlang leefde ik met de gewaarwording dat ik mentaal twintig schoteltjes tegelijk in de lucht moest houden en dat ik die alle twintig recht moest proberen te doen in alles wat ik in woorden probeerde te vatten. Ik heb eindeloze discussies gevoerd in mijn hoofd en voortdurend gevreesd te falen, of te pletter te vallen.

Nu is het tijd om de zachte, persoonlijke focus weer even te laten primeren. Ik trek mij terug in mijn nest.

(c) Inaya photography


Dit jaar heeft van mij, net zoals van iedereen, een grote omschakeling gevraagd. Ik mis mensen, en ik mis vertrouwde dingen. Onzekerheid is een heel lastig land om in te verblijven: alles is er constant aan het schuiven. Je hebt geen idee waar je bed ’s avonds zal staan – waarschijnlijk niet op de plek waar je er die ochtend uit kroop. Het is onmogelijk plannen maken, of duurzaam leven, zo. Of zo lijkt het toch, op het eerste zicht. Maar dat klopt niet.

Een stuk van mij hoopt ergens nog op een aantal vertrouwde dingen die ooit terugkeren (hoe vaak werd de oorlog al niet genoemd – daar kwam toch ook een eind aan, ooit?). Maar een ander stuk van mij weet: de wereld van vroeger is voorgoed voorbij. Ik ga dus creatief en met geduld en zin voor humor de uitdaging aan om van het Koninkrijk Onzekerheid een plek te maken waarin ik kan gedijen en nieuwe vormen van magische verbondenheid kan laten floreren.

2020 is een waanzinnig jaar geweest, maar ook een heel diep, rijk jaar. Zoals altijd toont het leven zich in zijn immense verscheidenheid én tegenstrijdigheid. Hoe futiel en onmogelijk sommige opgelegde veranderingen ook waren (zijn), op persoonlijk vlak zijn er waardevolle leermomenten uit te halen, als je bij machte bent ze te zien. Hoe angstig de mensheid ook blijft doen alsof dit een probleem is dat wel weer overwaait, op een dieper niveau is de verbondenheid van velen met dat wat veel groter is dan onszelf alleen maar gegroeid.

(c) Inaya photography



En hoe zwaar het isolement en de (zelf)opgetrokken beperkingen soms ook zijn, hoe hard sommige dingen er ook inhakken op vlak van werkelijke basisbehoeften, hoezeer ik me ook zorgen maak over de effecten ervan op onze kinderen en de komende generaties, ik ben nog altijd helder genoeg om te appreciëren dat we tot nader order leven op een plek van groot comfort: in ons gezin was er werkzekerheid, scholing, voedsel, gezelligheid, gezondheid. Dat zijn geen vanzelfsprekende verworvenheden, en ik ben er elke dag van dit jaar dankbaar om geweest.

Mijn hart gaat uit naar iedereen die op een rubberboot of onder een tent moet proberen om deze donkerste nacht door de komen. Naar iedereen die opgevreten wordt door eenzaamheid en gebrek aan perspectief. Naar al wie vreest dat het nieuwe jaar meer van hetzelfde brengt, of erger. Naar wie denkt dat het duister alleen maar dieper zal worden.

Vanaf morgen gaan de dagen weer lengen. Het is de enige zekerheid die het leven ons telkens weer geeft: de nacht zal langzaam gaan wijken, het licht krijgt meer grip op het leven.

Aan ons om te beslissen wat we daarmee gaan doen.

SPELL LIGHT /// a ceramic light holder, a poem made vessel, a spell // by Maja Jantar (c) Inaya photography

3 gedachtes over “Vanaf morgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s