ZAAILING #92 – Cocon

(c) Jurgen Walschot


Sla je vleugels om mij heen en maak mij een veilige ruimte.

Ik kan mezelf niet meer in stand houden. Wat ik bouwde, brokkelt af. Wat ik wilde, blijft buiten bereik. Ik ben zo hoog geklommen als ik kon en nu is er niets dan afgrond. De wereld in mij davert en de brokstukken donderen naar beneden.

Een cocon is wat ik nodig heb, een omhelzing om in af te dalen, een duister om in thuis te zijn.

Verzet lijkt dapper; wie kreeg ooit complimenten om de strijd te staken? Maar soms moet wat ten einde is zich gewoon overgeven. Versmelten met het onvermijdelijke is een zachte dood. En diep – diep – vanbinnen weet iets in ons het beter.

Net als voor de rups, die zich een lijkwade van zijde spint, een gouden sarcofaag om zichzelf in te verliezen tot de laatste vezel, is de plaats waar wij uiteenvallen de vruchtbare grond voor alles wat daarna nog komt.

Op een dag, van op grote hoogte, zullen we terugkijken in mildheid en denken: wat waren we klein.


Sommige beelden veranderen je leven. Je blijft ze meedragen als een soort van waarheid, omdat ze voor jou zo krachtig werken en hun effect zo diep gegaan is. Het beeld van de cocon is er voor mij zo een. Ik schreef er al in 2017 deze blog over (en ik was er al veel langer mee bezig), en ik ben heel dankbaar dat ik er nu samen met Jurgen een Zaailing aan kon wijden. Het is er ook op elk vlak het juiste moment voor.

De wereld zoals we die kennen, davert op haar grondvesten, zozeer zelfs dat ‘2020’, normaal gezien louter een jaartal, een heus begrip is geworden en staat voor iets wat we liefst zo snel mogelijk achter ons laten. Het is een zeer ingrijpend proces geworden, op heel veel vlakken tegelijk: mondiaal, nationaal, regionaal; financieel, economisch, ecologisch; politiek, sociaal, persoonlijk.

Ieder van ons is zichzelf de afgelopen maanden al tegengekomen, ieder van ons heeft zich geïdentificeerd met bepaalde strekkingen in de samenleving of de politiek en zich geërgerd aan andere. Velen van ons zijn van idee veranderd, op een mening teruggekomen en er vervolgens misschien weer naar teruggekeerd. Velen van ons hebben tien tegenstrijdige dingen tegelijk gevoeld. We hebben allemaal naar evenwicht gezocht, en we doen dat nog.
We stellen ons in deze omstandigheden meer dan ooit de vraag of het wel zinvol is waar we mee bezig zijn, en al naar gelang het antwoord daarop volgt de vraag hoe we dat dan vorm kunnen geven in ons eigen leven. Of misschien stellen we ons die vragen helemaal niet en nemen angst, depressieve gevoelens, onzekerheid en verdriet het in grote mate van ons over.

Welk van beide het ook is (of een mix van de twee), wat duidelijk is, is dat we door een tijd van diepe onzekerheid gaan, van oude zekerheden die afbrokkelen of ronduit imploderen, van destructieve patronen die blootgelegd worden (in onszelf en in de samenleving) maar die zoals dat gaat eerst nog een heleboel extra schade aanrichten, want de overtuigingen en gewoontes die eraan ten grondslag liggen, zijn veelal onbewust.

Het is niet meer of niet minder dan een coconervaring. Coconervaringen zijn diep en beangstigend, en laten van ons oude zelf, net als van de rups, weinig heel. Het goede nieuws is dat er aan het einde van een proces een diepe transformatie heeft plaatsgevonden, een verrijzenis die te vergelijken is met die van de vlinder. Het vervelende is dat je niet kunt verrijzen zonder eerst te sterven.

Wie het al heeft meegemaakt, weet hoe diep het gaat. Terwijl je eraan bezig bent, is het echt geen plezierreisje. Toen ik in 2017 Chrysalis schreef en kon terugkijken op mijn eigen traject, stonden we als samenleving aan de vooravond van een immens coconproces. Nu zijn we er volop in getuimeld. Niet uit vrije wil, daarvoor zijn we te zeer afgesneden geraakt van onszelf en onze verbondenheid met het grotere geheel. Dat maakt de afdaling nog lastiger dan ze al is. Maar het betekent niet dat we geen nieuwe vorm kunnen vinden, of dat de ontbinding blijvend is.

Dat deze Zaailing een uitgestoken hand mag zijn naar al wie nu worstelt in het duister, op zoek naar bakens.


ZAAILINGEN is een project van schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten. Zij schrijft bij de beelden, hij tekent bij de tekst.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is stempel_negatief-1.jpg

3 gedachtes over “ZAAILING #92 – Cocon

  1. Uit het diepst van mijn hart, of wellicht nog dieper – daar waar de rups in mij water wordt – dank voor deze uitgestoken hand op een niveau waar het raakt. Zoals Bill Plotkin jou een beeld voorschotelde dat bijbleef, zo doe jij dat nu bij mij. De rups en de vlinder zijn al decades ‘deel’ van mij – mijn vorige blog was een soort verslag van die weg naar binnen, de cocon in. Op mijn schouder heb ik een vlinder laten tatoeëren nadat mijn vorige partner was overleden. De woorden van Lao Tse zijn mijn houvast: ‘Wat voor de rups het einde betekent, is voor de rest van de wereld een vlinder’. Deze zaailing (en wat een prachtige illustratie ook van Jurgen) brengt een heel nieuwe dimensie. Die van het water – het gevoel. Een ervaring. Ik ga je blog weer lezen en herlezen en elke keer een laagje verder laten doordringen… ❤️🙏

    Geliked door 2 people

  2. Hier nog een PS, wat ik zojuist las bij een native american friend:
    ‘For those sensitive to energy and connected to nature, you can see and feel it already underway.
    Pay close attention to our own sun.
    It is WHITE. The energy coming from it is different. Very powerful and intense.
    Weather provided, take some time each day to connect to our sun. It is going to play a key role in what is to come. What we will become. We are becoming a new Being. Breathe in its essence, as if pulling its light and energy into your body. If able, gaze at it as it rises or sets low on the horizon. Pull its codes and energy into your eyes and pineal gland.
    Energies washing through our atmosphere are interacting with our electromagnetic energy fields and every cell in our bodies. Activating our dormant DNA and transmuting it. Bringing it back online. Activating long lost, ancient powers and abilities within us.
    We are deeply connected to nature and the universe at large.
    The energies bombarding the earth are changing her as well, and she is also beginning to emanate a different frequency. Tap into this energy and become one with it. It is incredibly beautiful and healing. Transformative.
    We are children and spirits of nature, and through its immense creative force, we will connect to it, and become one with it, and the entire universe.
    The realization that we are galactic and universal Beings is imminent. It is a process that is already unfolding, and will continue to amplify. Remain rooted in your heart and soul, and see and feel nature as part of the immensity of your soul as well. This is closer to the truth than most realize.
    But soon it will be known and felt through our very core. Super intense, but concurrently extremely exciting times we are in.
    Soon, nothing will be the same. Including ourselves.’
    XX

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s