Het paddenstoelennetwerk

(c) Inaya photography



In mijn jeugd dacht ik dat het mijn roeping was om boeken te schrijven. Intussen ben ik teruggekomen van dat idee. Niet dat ik geen zin meer heb in schrijven – het is intussen mijn vak – of in een publiek dat mijn boeken leest (sleep de vertalingen van Mendel en Wortels maar aan!), maar het is niet de diepste essentie van wat ik hier kom doen, op deze planeet, in dit leven.

Ben ik er zo eentje, hoor ik u denken, die gelooft dat iedereen een eigen Bedoeling of een Missie heeft, een unieke lotsbestemming? Wel… ja. Eigenlijk wel. Mijn invulling van zielsbestemming is degene die Bill Plotkin eraan geeft, met name een ecologisch-spirituele. Eenvoudig gezegd: ik wil de plaats innemen in dit grote Web van leven die vanuit de diepste essentie bij mij past, mijn mini ecologische niche, mijn unieke plaats op de planeet, waar ik met mijn eigenheid en mijn talenten een wezenlijke bijdrage kan leveren aan het grotere geheel, net zoals elke vlinder, kikker, bloem, boom of bergtop dat doet. De perfecte blend van ecologie en spiritualiteit, en voor mij de juiste match.

(c) Inaya photography



Ik ben een laatbloeier. Waar mijn generatiegenoten tijdens hun studies of in hun vroege twintiger jaren al wisten wat ze wilden gaan doen met hun leven, voer ik op een kompas dat tegelijk veel helderder en veel vager was. Als ik oprecht nadacht over wat ik wilde, kon ik alleen antwoorden: ik wil mezelf worden. En ik wilde verhalen naar de wereld brengen, dat ook. Ik schreef en schreef en schreef, met de gedrevenheid van iemand die haar passie had ontdekt. Ik voelde me al kunstenaar lang voor ik er de competenties voor had.

Ik zwierf langs professionele betrekkingen als leerkracht, journalist, redacteur, vertaler, en sommige daarvan beoefen ik vandaag nog, met veel plezier. Maar ze waren nooit de diepste invulling van wat ik voelde dat ik werkelijk, tot in de kern, was.
De boeken die ik schreef en kon uitgeven, hadden telkens gemeenschappelijk dat ik erin op zoek ging naar de diepten van mijn persoonlijke beleving en die kruiste met iets wat je universeel zou kunnen noemen. Zielsverbondenheid, hooggevoeligheid en telepathie (Als een spiegel). Reïncarnatie en het gevoel thuis te komen bij een persoon of een plaats (Geheugen van steen). De destructieve impact van de mensheid op de planeet en hoe we ons, door sluiers van ontbering en vooroordeel heen, opnieuw een weg kunnen banen naar een gevoel van politieke en ecologische geworteldheid (Sequoia en Yuma).

Schrijver zijn is tot op vandaag een van mijn kerntaken. Het is een van de job descriptions die mij in dit leven het beste past. Maar het is niet de enige.


(c) Inaya photography



Wandelaar tussen Werelden, een betoverende flard die ik ooit uit de lucht plukte in een heel eenzaam moment op mijn studentenkamer en waarvan ik het bizarre gevoel had dat de woorden op mij sloegen, bleef jarenlang een dierbaar raadsel. Maar ik vergat het nooit. En er kwam een moment dat díe job description opeens volkomen helder werd.

Hoe omschrijf je het begrip ‘roeping’? Het doet denken aan kloosterorden, katholiek geprevel, een heleboel vaag gezweef. Maar net zoals je aan (jong)volwassenen zonder kinderen met de beste wil van de wereld niet kunt uitleggen hoe ouderschap elk aspect van je bestaan onherroepelijk transformeert, moet je het begrip Ziel of Roeping doorleven om te snappen hoe diep het gaat, en hoe het alles van de ene dag op de andere verandert.

Hoe verschillend ze ook zijn, wat ouderschap en roeping gemeen hebben, is zeker dit: je houdt in geen van beide gevallen op met jezelf te zijn, maar je bent niet langer het centrum van je leven. En de context waarbinnen je je beweegt, wordt oneindig veel groter.

Ik schrijf dus nog altijd, met hart en ziel. Maar het maakt nu deel uit van iets veel groters. Ik schrijf niet meer omdat ik schrijver wil zijn. Ik schrijf omdat ik dingen te brengen heb, naar deze wereld, en schrijven is één van mijn manieren om dat te doen. Maar het is al lang niet meer de enige.


(c) Inaya photography



Laatst zei ik tegen een van mijn oudste en dierbaarste vriendinnen ongeveer het volgende: “Toen ik begon aan dit pad, dacht ik dat het de bedoeling was om tot grote hoogten te klimmen, naam te maken en bekendheid of zichtbaarheid te verwerven. Nu begin ik te denken, kijkend naar waar de wereld zich bevindt, dat we niet nog meer mensen nodig hebben die naar zichtbaarheid en succes streven. Dat is niet waarom ik hier ben. We hebben integendeel mensen nodig die in de diepte werken, die bewustzijn en inzicht brengen, wevers van de webben die alles verbinden.”
“Ik voel het ook zo,” zei ze.
“Als schimmels in de bodem van het bos”, zei ik, omdat dat het beeld was dat plots hard binnenkwam. We wandelden niet per toeval door een herfstlandschap. “Een paddenstoelennetwerk.”

Nu is de tijd van de mensen die in de schaduwen werken. Die alles wat afbrokkelt in onze oude wereld, daverend op zijn grondvesten, helpen omzetten tot nieuwe grondstof, net zoals schimmels en paddenstoelen helpen om omgevallen bomen en massa’s afgevallen blad te verteren en te vertalen naar iets anders. Verbinders ook, zoals de myceliumdraden die van een bos één groot, complex organisme maken, onzichtbaar maar overal aanwezig, een levende snelweg van energie en levenskracht.

Wandelaars tussen Werelden, dus.

(c) Inaya photography



Ik heb het gevoel dat niet alleen steeds meer mensen beginnen aanvoelen dat het leven iets anders van ze vraagt dan het status quo verderzetten, we worden er door de steeds snellere planetaire veranderingen tot op zekere ook toe gedwongen. En aangezien ecologisch bewustzijn veel intiemer verknoopt zit met bezielde spiritualiteit dan de meesten van ons tot nu toe aannamen, zie je verrassende evoluties. Het is alsof het paddenstoelennetwerk langzaam steeds helderder gaat oplichten. Of beter: verschillende netwerken, van mensen die op een of andere manier verwant zijn, verbonden in waar ze mee bezig zijn, of ze dat nu beseffen of niet.

Ik voel het netwerk waartoe ik behoor de laatste tijd steeds duidelijker en krachtiger worden. Er zitten mensen bij die ik al mijn halve leven ken, maar ook gloednieuwe vriendschappen. En het reikt nog verder, voel ik, naar mensen die zich misschien nog moeten aandienen. Ik voel zelfs een verbondenheid, een soort verre maar heel dierbare verwantschap, aan een paar figuren wiens werk ik ken en waardeer, maar die ik nog nooit ontmoet heb. Het maakt ook niet uit of dat er ooit van komt. We zijn hier om dezelfde reden, weet ik. Zij zijn hier al wat langer dan ik en hun werk heeft het mijne diepgaand beïnvloed, maar in de wortel zijn we bezig met hetzelfde werk.

Voor de wereldorde zoals we die kenden is het najaar aangebroken. De kruinen verliezen hun volheid, voedsel wordt schaars, uitgeteerde stammen vallen om in de stormwind. Onder de grond gaan honderdduizenden kleine voelsprieten over tot ontwaken.

Nu is het onze beurt.


(c) Inaya photography

6 gedachtes over “Het paddenstoelennetwerk

  1. Hééél mooi en diep zus.

    Ik moest aan jou denken toen ik het krantenartikel zag dat je in bijlage vindt.

    In mijn binnenste was ik een beetje jaloers want ik had die foto’s ook zo graag gemaakt. Jij zou dat ongetwijfeld ook kunnen. Mochten we allebei nog in Aalst wonen, we zouden er ongetwijfeld samen eens op uitgetrokken zijn met de camera in aanslag. Waar naartoe? Naar het stadspark waar we zovele keren geweest zijn. Veel kijkplezier.

    Papa

    Geliked door 1 persoon

  2. Hier word ik heel erg stil van Kirstin. Zo haarfijn duidelijk als je dit weet te verwoorden… Je bent een heel bijzonder mens, je bent van ver gekomen, en wat ben ik dankbaar dat jij een van die ‘paddenstoelennetwerkers’ bent ❤ Dit beeld wat je schetst, dit gegeven… het is in alle opzichten zó natuurlijk. En dus zo herkenbaar. Ik ben in ieder geval al diep dankbaar dat onze paden hier gekruist hebben. Dit is een blog om vaak te herlezen ❤ Dank je wel!

    Geliked door 1 persoon

    1. Wow, Anuscka, een hartverwarmende dankjewel voor jou!
      Ik blijf mijn weg zoeken, in alle bescheidenheid. Maar ik voel ook wel dat er een kracht is die groeit. Echt.
      En ik ben ook heel blij dat onze paden elkaar hier kruisten. Niets is zomaar. Warmte en licht, tot in Denemarken!

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s