Wat we kunnen

Als twintigjarige leefde ik een paar weken in een Mormoons gezin in Seattle. Ik ging zelfs met ze mee naar the Temple, waar ik braaf in mijn beste jurk luisterde naar de preken tijdens de zondagsdienst en naderhand in een kleiner groepje even braaf luisterde naar wat een voorganger de aanwezigen met veel enthousiasme voorkauwde. Ik herinner me met name de uitspraak ‘Think positive thoughts’. Daar ging die hele sessie over. En ik was er, hoop en al twintig jaar oud, toen al allergisch aan. Je kunt je leven niet op orde krijgen, dacht ik, en het onrecht in de wereld niet verhelpen, als je jezelf niet toestaat pijn en twijfel te voelen en alles op een geforceerde manier overgiet met een sausje van rozengeur en maneschijn.

(c) Inaya photography

Ik ben het nog altijd eens met mijn twintigjarige ik, vooral omwille van de oogklepperige manier waarop positiviteit zo vaak wordt opgevoerd, namelijk als een vergulde laag vernis die, mits dik genoeg aangebracht, de vrijgeleide geeft om de echte vragen en kwesties uit de weg te gaan. Tegelijk heb ik ook bijgeleerd. Een stukje van wat daar toen verteld werd, klopt wel degelijk. Het is essentieel om in positieve termen te denken, te voelen en te verwoorden. We oogsten namelijk wat we zaaien, ook in gedachten. Als we negatieve beelden rondstrooien, zullen we die ook verder verspreiden. Als we in positieve beelden denken, zullen we iets heel anders bekrachtigen. Alleen: we moeten wel eerst onze beerput uitgemest hebben. Of beseffen dat we er een hebben en dat die nog het nodige werk vraagt, op zijn minst. Geforceerd positief doen om iets anders te verbergen, maakt de dingen alleen maar erger.

Een negatieve formulering is nog iets anders dan een negatief gevoel. Dat je er niet gelukkiger van wordt door je woede, verdriet of frustratie te cultiveren, zal niet verbazen. Maar wat is er precies mis met een negatieve formulering, zoals: ‘laat de moed niet zakken’ of ‘ik wil niet meer bang zijn’?

De bedoeling erachter mag dan positief zijn, de verpakking is het niet. En die verpakking is kleveriger en invloedrijker dan we denken.

Hoe werkt het? Een voorbeeld. Denk niet aan een roze olifant.

Een dergelijke zin heeft twee gevolgen. 1. Ook al heb ik gezegd dat je het niet mocht doen, je denkt metéén aan een roze olifant. 2. Het kan zelfs knap lastig zijn om dat beeld weer kwijt te raken, en daardoor word je opgezadeld met het gevoel dat je tekortschiet.

Dát is de kracht van negatief denken: we schotelen onszelf het beeld voor van wat we niét willen en maken het precies daardoor sterker. Onze geest is daar onwaarschijnlijk goed in, zoals iedereen kan getuigen die al eens een slapeloze nacht heeft liggen malen. We voelen er ons vervolgens schuldig over, of nog slechter dan we al deden. Het versterkt ons in onze machteloosheid, onze angst, woede of frustratie.

Ook overdag doen we dit constant. We bedoelen het meestal niet op die manier, we beseffen het nauwelijks, maar onze geest is erin gespecialiseerd. En het is schadelijk.
Als ik schrijf: ‘we zijn ons als mensheid niet voldoende bewust van onze rol in het vernietigen van het ecosysteem van de planeet’, of: ‘we lopen weg van onze pijn en de inzichten die haar kunnen verzachten’, dan maak ik precies dezelfde fout. Ik bekrachtig het negatieve idee dat er al is.

Ik ben mij daarvan bewust en ik probeer dat in de mate van het mogelijk niet te doen. Maar het lukt niet altijd, natuurlijk.



De afgelopen weken word ik mij sterker dan ooit bewust van het feit dat we moeten stoppen met praten over alles wat door C** niet (meer) kan en alles wat op vlak van klimaatbewustzijn niet gebeurt. Ja, uiteraard legt een lockdown een groot deel van de samenleving lam en nee, ik ben daar ook allesbehalve gelukkig mee (zie mijn vorige blog Slechte verliezers). Ja, ik maak mij bijzonder grote zorgen over de toekomst van de planeet en de mensheid. Maar het is niet omdat een situatie zwaar of schadelijk is, dat we totaal machteloos zijn.

Onze levens veranderen drastisch, soms dagelijks. Aan ons om met die energie van verandering iets te doen. We kunnen het negatief formuleren (ik wil niet beperkt worden in mijn bewegingsvrijheid, het gebrek aan sociaal contact gaat steeds zwaarder wegen, ik wil niet ziek worden, ik wil mijn familie niet verliezen) – en drie keer raden wat we dan krijgen… Of we kunnen een positief alternatief bedenken. Een nieuwe manier om wél iets te doen, om creatief een verschil te maken, een geliefde te contacteren, verbondenheid te ervaren, schoonheid uit het leven te puren, machteloosheid om te zetten in daadkracht.

Het is niet omdat de grenzen krapper worden, dat er niets meer kan. We moeten nu in plaats van out of the box eerder inside the box leren denken. We kunnen de deur van ons innerlijk opentrekken en die diepte verkennen. De creativiteit daar is bodemloos. Zelf ben ik begonnen met iets waarvan ik nooit gedacht had dat het mijn ding zou kunnen zijn, namelijk collages. Ik geniet met volle teugen, ik ontdek een creatieve kamer in mijn geest die er voorheen nog niet was.

Dit is een uitnodiging om iets in onszelf in beweging te zetten, iets te laten stromen. De krappe grenzen die ons materieel opgelegd worden, kunnen een geschenk zijn om voorbij die andere grenzen te gaan, van het negatieve, het onzichtbare, die we onszelf al heel lang geleden ongemerkt oplegden.


Naar buiten/naar binnen (c) KV

7 gedachtes over “Wat we kunnen

  1. Lieve Kirstin, wat blijf ik het toch bijzonder vinden hoe jouw woorden mij altijd weer raken. Hoe ráák jouw woorden zo vaak zijn… met oogkleppen op alleen maar halleluja zingen, daar schieten we inderdaad niet veel mee op. En wat super leuk dat je collages maken hebt ontdekt! Ik heb het jarenlang gedaan, met heel veel plezier, en verdorie, ik krijg er nu ook (weer) zin in! ♥️

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik weet natuurlijk hoe dit trucje werkt, van dingen die je bijvoorbeeld wilt bereiken positief verwoorden, want je brein (en het Universum) kent het woord ‘niet’ niet, maar ook hier gaat het vaak nog eens mis. Als mens focussen wij graag en snel op het negatieve, misschien zit dat ook nog wel in onze evolutie verstopt, iets met fight or flight…

    Hoe dan ook, dankjewel voor deze mooie reminder. Ik ga me niet meer focussen op me niet ziek voelen, maar op me beter voelen (neenee, geen C***) 🙂

    Geliked door 2 people

    1. Inderdaad… En dan komt vaak de tweede horde, namelijk dat ongelooflijk subtiele evenwicht tussen focussen op iets maar het tegelijkertijd ook weer niet te hard willen, het uiteindelijke resultaat kunnen loslaten als dat beter gepast zou blijken te zijn… Want weten wij veel wat eigenlijk goed voor ons is. De dingen die we willen en waar we ons dan op focussen, zijn soms ook weer goedbedoelde valkuilen. Stof voor een volgende blog, misschien. 😉

      Geliked door 1 persoon

      1. Haha, ja inderdaad. Soms blijkt wat je wilt uiteindelijk niet de beste optie te zijn of kom je onderweg iets tegen wat je nooit had verwacht maar je wel 100x gelukkiger maakt. Het leven is best bijzonder.

        Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s