Heilige onschuld

A Paper / A Day
Dag 6

Ik loop een pad dat ik magisch noem. Het bovennatuurlijke heeft daar niet veel mee te maken. Magisch kijken maakt je opmerkzamer voor details, ogenschijnlijk onbeduidende momenten die dat eigenlijk helemaal niet zijn. Het zorgt ook, naarmate je er langer mee doorgaat, voor sterke staaltjes van synchroniciteit (een moeilijk woord voor: uiteenlopende feiten/gebeurtenissen die je zelf nooit aan elkaar zou hebben gekoppeld maar die onverwacht samenvallen en elkaar op een zeer mooie manier blijken te versterken). Je mag het toeval noemen – dat is het in feite ook. Maar het is wel toeval dat iets teweegbrengt, toeval met betekenis.

We schrijven APAD, dag 6.

(c) Jurgen Walschot



Ik volg de reeks al de hele week op de voet en ik heb ook al bijna elke dag geschreven. Maar de tekening die Jurgen als zesde online zette, was een beeld waarmee ik écht iets wilde doen. Het legt linken naar beelden die nog komen en ook naar thema’s waarmee ik zelf al heel lang bezig ben. Dus ik wilde er een stem aan geven en mee de brug slaan.

Maar toen ik met deze bewuste prent aan de slag ging, kreeg ik steeds sterker het gevoel: alles wat ik hierbij wil schrijven, héb ik al eens gezegd. Het is gedachtegoed waarvan ik doordrongen ben, het komt in zoveel verschillende vormen terug in oude teksten, onuitgegeven manuscripten, werk dat mij dierbaar is en altijd zal blijven maar misschien nooit het daglicht van de drukpers zal zien. Dus hoe moet ik het dit keer verwoorden, in dialoog met dit waanzinnig knappe beeld? Want ik voel wat erbij hoort, ik wéét waar dit over moet gaan. Maar willen de woorden ook komen?

Ik heb een uur zitten knoeien. Ik zocht, schreef en schrapte weer. Ik ging oude teksten opzoeken – hoe had ik het toén gezegd? Ze hielpen een beetje maar eigenlijk totaal niet. Ik schreef en schrapte verder. Stilaan ontstond er iets wat niet slecht was, maar toch ook niet zo sterk als wat ik wilde. Hier zat méér in, ik voelde het.

En toen was er die bijna achteloze gedachte: wat als ik dát gedicht nog even ging nalezen?

Een half jaar geleden kreeg ik van dichter en schrijver Frank Pollet de vraag of ik een gedicht wilde bijdragen voor het Poëziepad Puyvelde, een wandel- of fietstocht van 13 kilometer in het Waasland met gedichten als rode draad langs de route. Al komen een aantal van mijn meest recente teksten natuurlijk wel in aanmerking voor de term ‘gedicht’, ik heb mezelf altijd als prozaschrijver gezien. Dus was het toch wel een eer om werk bij te dragen aan een initiatief waaraan behalve Frank zelf ook Dirk Van Bastelaere, Bart Plouvier, Lut De Block, Norbert De Beule en Christina Guirlande meewerkten. Ik kreeg een locatie toebedeeld in de schaduw van een Mariabeeld en haalde met veel goesting mijn tegendraads gevoel voor feministische rechtvaardigheid naar boven. Ik landde met een tekst met als titel Heilige onschuld waar zowel Frank als ik oprecht content van waren. Intussen staat het gedicht stijlvol opgesteld langs de route.





Ik had er al een hele tijd niet meer aan gedacht. Dame C*** en alle heisa die ze in haar kielzog met zich meesleept, maakten dat ik niet kon deelnemen aan de feestelijke opening. Dat maak ik bij deze dus hopelijk een beetje goed – ga wandelen in Puyvelde, iedereen!

Maar ook op een andere manier was dat gedicht al lang uit mijn gedachten verdwenen. Als ik schrijf, ben ik namelijk voor tweehonderd procent verdiept in wat ik doe, maar eens iets af is, laat ik het los en verdwijnt het van mijn mentale radar. Als ik mijn eerste romans of mijn oude teksten nu vastpak, zit ik soms verbaasd te lezen wat er staat, alsof het de eerste keer is dat ik de woorden onder ogen krijg. Ik vergéét echt wat ik eerder gedaan heb. Ik heb er geen verklaring voor, ik kan alleen maar zeggen dat ik ten volle en oprecht in het moment leef én schrijf.

Dus het was met niet meer dan een vaag gevoel dat ik dacht: laat ik dat gedicht er even bij halen. Wie weet zit daar een zinsnede of twee in die helpt bij wat ik hier probeer te doen.

Dat was buiten de magie gerekend.

Ik heb er één woord aan veranderd. En toen klopte werkelijk alles. Het is alsof ze voor elkaar gecreëerd zijn.

ZAAILING #89 – Heilige Onschuld




Speelt het onderbewuste hier een rol in – dat van mij, die telkens weer mijn eigen teksten vergeet, dat van Jurgen, die intussen natuurlijk heel erg vertrouwd is met mijn werk en mijn stijl? Kan allemaal best. Maar het is ook een prachtig, krachtig voorbeeld van hoe de lijnen die ons als mens verbinden – met het leven, met elkaar, met álles – steeds indringender verweven raken. We hoeven daar niet eens bewust naar te streven, het gebeurt gewoon, vanzelf.

Dát is magisch leven.







ZAAILINGEN is een project van schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten. Zij schrijft bij de beelden, hij tekent bij de tekst.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is stempel_negatief-1.jpg

3 gedachtes over “Heilige onschuld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s