Natuurlijke schizofrenie

Een aparte vorm van sneeuwblindheid

 

Winterprik_366 ed cut2 klein
(c) KV

De eerste sneeuw, en sociale media overstromen met foto’s van winterse maagdelijkheid, en hoe blij we daar mee zijn. We klinken alsof we niet kunnen wachten om onze slee tevoorschijn te halen en de dichtstbijzijnde heuvel af te roetsjen (niet dat er in een groot stuk van Vlaanderen nu zoveel zijn, maar kom, je begrijpt wat ik bedoel).

Het minste wat je kunt zeggen is dat we er een schizofrene houding op na houden tegenover de natuur en onze omgeving. We sproeien onze velden vol vergif en pompen toxische stoffen in de lucht die we zelf moeten inademen. We kappen hele bossen kaal en overbevissen. Zoveel van onze daden demonstreren onze overtuiging dat wij in feite geen deel meer uitmaken van de natuur. Zorgwekkend veel kinderen  beseffen nog nauwelijks dat voedsel op het land geteeld wordt of aan de bomen groeit, ze wijzen gewoon naar de supermarkt. Onze huizen en onze wagens zitten zo vol met verwarming en airconditioning dat we nog nauwelijks weten welk seizoen het is, laat staan welke temperatuur er buiten heerst.

Tot het sneeuwt.

Waarom haasten we ons om onze foto’s van die eerste sneeuw op Facebook te zwieren?
Omdat het ons op een of andere manier toch raakt, dat zicht. Het herinnert ons eraan dat de natuur mooi kan zijn, en dat er wel degelijk redenen zijn waarom we ons ermee verbonden willen voelen.

Ik wil niet naïef klinken. Sneeuw ziet er vooral goed uit op postkaarten die passen bij cadeautjes, glühwein en kaarsen. Het is romantisch om uit het raam te kijken naar een ongerept sneeuwlandschap. Maar om werkelijk met de natuur te leven, zoals sommige mensen in hardere klimaten of armere landen uit noodzaak doen, is ze kennen en respecteren.

Wij houden ervan om ons verbonden te voelen met de natuur zonder te erkennen dat we er in feite diep afhankelijk van zijn. Maar iedereen die ooit in een sneeuwstorm zat, een overstroming of een bosbrand zag, of gewoon door een hevige storm moest, zal je vertellen dat onze hoogmoed ons geen enkele bescherming biedt. De simpele waarheid is dat we, als het er echt op aankomt, overgeleverd zijn aan de willekeur van de elementen.

Jammer genoeg smelt dit besef, als het er om te beginnen al was, vaak even snel weg als ijs in een dooiende regenbui.

Winterprik_412 ed cut klein
(c) KV

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s