Loslaatsymptomen

Afdalen van de top

Light & drops_186 ed cut klein
(c) KV

Elke top die je beklimt, is een verovering en een verwezenlijking. Maar nadat je daar hebt gestaan, moet je onvermijdelijk weer naar beneden. Terug naar de uitvalsbasis, of verder met de reis, het maakt niet uit. Het punt is gewoon dat je op dat moment niet meer hoger kunt – tenzij je spontaan vleugels zou groeien.

Ik heb een hele tijd naar een bepaalde top in mijn leven, mijn Soul Circle, toegewerkt, de afgelopen maanden heel bewust. Nu heb ik daar gestaan, het uitzicht bewonderd en de beloning gevoeld, en ben ik op weg naar beneden langs de volgende helling. Niet terug naar een of andere basis, laat dat duidelijk zijn, wel voort op het volgende deel van de reis.

Ik heb geen spijt om te gaan, ik apprecieer een top voor wat hij is: een mooie tussenstap die ons eerst aantrekt en vervolgens verder stuwt. En het voelt goed om nu weer een tijdje bergaf te lopen. Of dat zou toch zo zijn, als er nu even geen loslaatsymptomen waren.

Is het je ook al opgevallen hoe je soms in tranen uitbarst na een stresserend voorval, en niet tijdens het gebeuren zelf? Hoe ze je bijeen kunnen vegen als het laatste examen afgelegd is, of de deadline gehaald? Hoe je altijd ziek wordt precies wanneer de vakantie begint?
Loslaatsymptomen. De spanning valt weg – het maakt zelfs niet uit of dat spanning was voor iets goeds of minder goeds – en je lichaam schakelt automatisch in ontspan-en-laat-los-modus.

Dat is precies wat het mijne gedaan heeft. Ik voel me deze week echt niet zo lekker. Niets ernstigs, deze kwaal, maar net hinderlijk genoeg om me eraan te herinneren dat ik me moet ontspannen en erin mee moet gaan.

Dat probeer ik dus.

Ik heb bedankjes geschreven en een paar prachtige antwoorden gekregen. Ik heb mijn blog geschreven, en ik surf op de golven zoals ze zich aandienen. De krampende golven in mijn buik kalmeren hopelijk snel, maar los daarvan is alles in in orde.

Ik zal zijn zoals de waterdruppels aan de twijgen voor mijn raam. Ze wiegen in de bries, ze glinsteren als zilver. Ze laten los, en de wind mag ze meenemen naar waar ze ook moeten zijn.

Zelfs mijn foto’s zijn een beetje wazig deze dagen. Het geeft niet. Alle diepte en kleur waarin ik thuis ben, zijn nog steeds aanwezig.

Nu gewoon zorgen dat ik rustig naar beneden geraak.

Light & drops_193 klein.jpg
(c) KV
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s