Spreken in vurige tongen

Het lichaam als metafoor voor het verleggen van focus

L,N&S_032 ed
(c) KV

Als schrijver heb ik een intieme en zeer vervullende relatie met woorden. En als telg van een bloedlijn van leerkrachten en van een familie waar verbale communicatie heel belangrijk werd geacht, is het dan ook geen verrassing dat ik een sterke spreker ben.

Ik geniet van goede gesprekken. Ik zit zelden om woorden verlegen. Als ik verbanden vaststel tussen beslissingen of daden en hun onderliggende emotionele drijfveren, ben ik ook de taal meester om te schetsen wat ik zie, zodat wat onder de oppervlakte ligt zichtbaar en begrijpelijk wordt voor zowel mijzelf als anderen.

Ik dacht eerlijk dat taal en ik geen enkel probleem hadden.
Maar ik had het fout, zo blijkt nu.

Vorige week was er een moment waarop ik dacht dat het leven zoals ik dat kende ten einde was. Bij het tandenpoetsen ontdekte ik een vreemde plek op mijn tong. Het leek op een aft, maar wel twee keer zo groot en pijnloos. Het zag eruit als iets wat daar helemaal niet moest zijn.

Ik haalde mijn echtgenoot erbij. Zijn medische achtergrond komt op momenten als deze goed van pas. In onze zeventien jaar samen heb ik hem nog nooit echt bezorgd gezien om wat voor symptoom dan ook dat ik hem voorlegde, een heel agressieve astma-aanval tien jaar geleden niet te na gesproken. Dat is niet zo vreemd. Medische specialisten zien in de regel dagelijks de ernstigste gevallen; daarom nemen ze meer bescheiden kwalen zelden serieus, hoe lastig die ook mogen zijn voor wie eraan lijdt. Een van de eerste dingen die Christophe me ooit vertelde was de uitdrukking Shoemakers’ wives go barefoot, doctors’ wives die young. Van een romantische start gesproken… Het was een grapje natuurlijk, maar tegelijk was ik wel gewaarschuwd dat ik van hem geen overdreven gepamper moest verwachten.

Dus nu toonde ik hem de plek op mijn tong, nadat ik me verontschuldigd had dat het wel weer twee keer niks zou zijn maar dat ik toch wilde dat hij er even naar keek.

Zijn reactie beangstigde mij. Hij schrok en lachte het niet weg. Integendeel, ik had hem nog nooit zo bezorgd gezien. Hij begon dingen op te zoeken op zijn smartphone, en na tien minuten keek hij me aan met een mengeling van ernst en emotionele hulpeloosheid waar mijn hart even van oversloeg, en zei: “Ik weet niet wat het is. Maar je moet volgens mij zo snel mogelijk naar een specialist.”

Ik heb me jarenlang voorbereid op een moment als dit. Mijn bucket list-huiswerk is al heel lang gemaakt. Dus zelfs al waren Christophe en ik op dat moment allebei lamgeslagen door angst, ik kreeg geen plotselinge openbaring over hoe ik een deel van mijn leven in wacht had gezet en het nu wel eens te laat kon zijn om het nog te beleven. Integendeel, ik wist dat ik precies was waar ik wilde zijn, bezig met precies datgene wat ik wilde doen. Alleen: ik wilde niet dat het nu al stopte. Ik had juist het gevoel dat ik nog maar goed en wel begonnen was.

De volgende ochtend regelde Christophe een consultatie bij een dermatologe in het ziekenhuis waar hij werkt. De vroegst mogelijke afspraak die ze kon geven, was een week later. Dat was snel, gezien de normale wachtlijsten, maar het betekende nog altijd dat ik mij een hele week lang doorheen mijn onzekerheid moest knagen.

De eerste dag na het ontdekken van de plek probeerde ik de wanhoop op afstand te houden door de enige dingen te doen die ik kon: mijn gevoelens de vrije loop laten, ze vervolgens gebruiken als brandstof om te schrijven bij een van de foto’s die Jurgen me wat eerder had bezorgd, en mijn netwerk contacteren voor ondersteuning. Mijn zusje Elin kwam die avond langs, en zij was de perfecte persoon op dat moment.
Je moet weten dat wij allebei getraind zijn in het lezen van het lichaam als metafoor voor diepere, onderliggende processen van hart en ziel. Maar het is altijd moeilijker om die van jezelf te lezen, zeker als het een emotionele en mogelijk levensbedreigende situatie betreft, dus ik was erg blij dat ze voorstelde om langs te komen, en we hadden een inspirerend gesprek.

Wat bedoel ik met ‘het lichaam als metafoor’?

Vaak kan een fysiek symptoom geïnterpreteerd worden als het zichtbare, tastbare aspect van een groter, onderliggend proces waarmee je op een of andere manier bezig bent. Hoewel er een paar grote lijnen zijn die je op weg zetten, bestaat er geen lijstje van fysieke symptomen die overeenkomen met een of andere emotionele of psychologische kwaliteit. Het symptoom als metafoor benaderen betekent tasten naar alle mogelijke associaties of analogieën (zoals ‘wat kun je op dit moment in je leven maar moeilijk verteren?’).
De metafoor verstaan is geen toverstokje voor genezing. Het ontslaat je op geen enkel moment van de plicht om ongezonde gewoontes te veranderen, naar de dokter te gaan of voorgeschreven medicatie te nemen. Het is geen wetenschappelijk systeem en het is zeer persoonlijk en subjectief, maar op een wijze manier gebruikt biedt het veel kennis, en kan het je een wijder beeld geven van je leven, en manieren aanreiken om om te gaan met onderliggende oorzaken of diepere lagen.

Wat was dus de boodschap die er verstopt zat in die enge plek op mijn tong?
Elin had niet lang nodig om de volgende interessante suggestie te doen: ik zou meer moeten praten.

Als je nu denkt dat dat bijzonder stom klinkt, kan ik je geen ongelijk geven. Maar voor mij is het dat bepaald niet.
Ze heeft gelijk. Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren ‘op mijn tong aan het bijten’.

Maar schreef ik daarstraks nu juist niet dat ik een goede spreker ben?
Dat is ook zo. Alleen niet over alles.

L,N&S_058 ed

L,N&S_060 ed
(c) KV – Poel, modder en wolken #1 & #2

Kijk even naar de twee foto’s hierboven. In de eerste zie je de externe setting van de poel, de modder en wat rottend organisch materiaal. In de tweede zie je de wolken zoals die verschijnen in diezelfde poel. Beide foto’s werden gemaakt vanop dezelfde plek, met een paar seconden verschil.

Ik oversimplifieer een beetje, maar je zou kunnen zeggen dat ik altijd een zeer vlotte spreker geweest ben in de zin van foto #1. Scherpe randen, concrete werkelijkheid, ook al ging het daarbij vaak over alle vormen van creativiteit en psychologie waarin ik me thuis voel; maar de diepste lagen van mijn zicht en hart bleven verborgen in het water. Ik had het er niet over, en hoopte dat ze op een of andere manier zichtbaar zouden zijn zonder dat ik er de aandacht op hoefde te trekken.
Natuurlijk was dat niet zo.

Een van de noodzakelijke opdrachten bij het werkelijk volwassen worden tot op het punt dat je in staat bent om het werk van de ziel te doen, is volgens dieptepsycholoog en soulcraft-gids Bill Plotkin precies die situaties opzoeken waar oude beschermingsmechanismen je tot nu toe altijd ver vandaan hebben gehouden. Het gaat erom die mechanismen af te leggen en je te begeven in precies datgene waar je bang voor bent.

Met andere woorden: ik moet in mijn leven beginnen doen wat ik in foto #2 gedaan heb: dat diepere, ondergrondse deel ook zichtbaar maken – zelfs als ik daarmee alles wat voordien scherp was misschien vertroebel.

Maar ben ik dat dan eigenlijk niet al een hele tijd aan het doen? Waarover ben ik sinds februari anders non-stop aan het schrijven?

Je geschreven woorden zijn zuiver en helder, knikte Elin. Dat stuk beheers je ondertussen echt, sommige van je zinnen snijden door hart en ziel. Maar dit gaat over méér dan schrijven. Het gaat over uitgroeien tot wie je werkelijk kunt zijn, op alle vlakken. En dat betekent ook je stem gebruiken. Spreken. Zingen. Dingen uitspreken.

Ik had nooit beseft hoe beangstigend ik dit werkelijk vind tot ik de boodschap liet bezinken en voelde hoe waar ze was.
Parels vormen zich rond steentjes of vuil in de oester. Misschien heb ik mij naar muziek en schrijven gewend omdat ik om een of andere reden dingen uitspreken altijd zo vreselijk eng vond.

Het kan gaan om zoiets eenvoudig als zeggen dat je van iemand houdt. Dat je dankbaar bent, of bang. Het kan gaan om zoiets ingewikkelds als mijn spirituele pad beschrijven of vertellen hoe ik de wereld en onze bedoeling daarin oprecht ervaar. Niet in geschreven woorden. Maar luidop, tegen een ander mens.
In elk van die gevallen draait het om het blootleggen van een zeer zacht en kwetsbaar stukje van mijn innerlijke gevoeligheid, zonder pantser of vermomming. Het betekent spot riskeren, afwijzing en oordeel.

Toen Elin die avond naar huis ging, was ik een wijzer mens.
Dit was een uitdaging om u tegen te zeggen, en een dringende op de koop toe. Ongeacht wat die lelijke plek op mijn tong ook zou blijken te zijn, ik wist dat ik een opdracht voor de boeg had.

Ik aanvaardde ze.

Het duurde geen twee dagen voor ik opmerkte dat de plek op mijn tong in sneltempo veranderde van omvang. Ze zag er zeker niet beter uit, maar tegelijk wist ik dat dit in feite goed nieuws was. Geen enkele tumor zou zo snel zo drastisch veranderen van uitzicht. Kanker was meteen zo goed als uitgesloten.

De evolutie zette zich door in de loop van de dagen die volgden. De plek werd steeds groter maar leek tegelijk ook te vervagen. Tegen de tijd dat we een week later bij de dermatoloog zaten, was ze zo goed als verdwenen.

De dokter bevestigde wat we waren beginnen vermoeden: dit was een auto-immuunprobleem, meer bepaald een opstoot van lingua geographica (beter bekend als ‘landkaarttong’), een fenomeen dat ervoor zorgt dat de tong verkleurt en patronen vertoont zoals ik had. De symptomen komen en gaan en gewoonlijk is er niet veel behandeling nodig of mogelijk. Op het internet vind je genoeg leuke foto’s die je eetlust voor de rest van de dag om zeep helpen, maar zoals je je wel kunt voorstellen waren we allebei zeer opgelucht.
Ik verliet de consultatieruimte van de arts met een diep gevoel van dankbaarheid. Ik bedankte mijn lichaam voor zijn helder maar alles bij elkaar goedaardig signaal. Ik zou de uitdaging serieus nemen en mijn angst in de ogen kijken.

En wie weet wat er gebeurt als ik mijn bescherming helemaal afleg, en mijn woorden toesta om vrij te stromen, naar boven borrelend uit een of andere diepere bron?

Wie weet spreek ik op een dag in vurige tongen.

L,N&S_033 ed
(c) KV
Advertenties

One thought on “Spreken in vurige tongen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s