Dichter bij de hemel, of bij het cliché?

Bergen en koeien à volonté

Aus - Duitsland_019
(c) KV

Ik heb het al eerder geschreven: ik hou van de bergen. Hun vorm, de manier waarop het licht ze steeds weer anders tekent, hun massieve aanwezigheid. Ik hou ook van de sfeer die ze uitstralen, hun ruige natuurlijke schoonheid gekoppeld met iets spiritueel tastbaars. Er is geen plaats op aarde waar je dichter bij de hemel kunt zijn.

Toen ik op de top van Rocca Calascio zat te mijmeren dat ik in de bergen wilde leven, trok mijn echtgenoot de wenkbrauwen op. Ik ben niet bepaald de meest sportieve persoon, en een heuvel op wandelen vinden mijn astmatische longen al uithoudingstraining. Maar mijn verlangen ging er niet om berggeit of lange-afstandstrekker te worden. Terwijl ik daar zat, kon ik me bijna voorstellen dat ik mijn brede vleugels strekte en nu werkelijk het luchtruim koos.

Op deze heerlijke reis zijn we in de meest uiteenlopende situaties terechtgekomen, dus het was onvermijdelijk dat we op zeker moment ook wat berg-onnozelheid zouden tegenkomen.

Na een nacht waarin we niet bijster goed sliepen en een lange, intense rit over de met vrachtwagens dicht geplamuurde autostrade naar de Brennerpas, bereikten we onze stop voor die avond in een klein dorp op een helling boven Innsbruck. Het zicht dat we vandaar hadden op de Gleirsch-Hall bergruggen was overdonderend.

We besloten nog een ommetje te maken. Nu moet je weten – zoals ik door de jaren geleerd heb – dat als mijn dierbare echtgenoot moe is, zijn gevoel voor flauwe humor piekt en het met zijn smaak bergaf gaat.

Dus waren we grapjes aan het maken over Alpenclichés, en hij stond erop een foto van mij te maken met een paar van elementen erin: een kapelletje met roosjes langs de weg, en de bergen op de achtergrond.

Aus - Duitsland_043
(c) KV

Vervolgens wilde hij dat andere Alpencliché fotograferen: een vredig grazende koe (compleet met bel) met (wat dacht je?) de bergen op de achtergrond.

Maar hoe straf de recente generatie smartphones ook zijn, een koe op magische wijze dichterbij laten komen voor een deftige foto kunnen ze alsnog nog niet, dus die poging mislukte.

Liefdevolle echtgenote, getuige van het tafereel, beslist om het haar man naar de zin te maken door de foto voor hem te maken.

Met een kus en wat gegrinnik liepen we terug naar het hotel.

Onverwacht troffen we echter nog meer koeien aan, op een klein stukje boomgaard in het dorp zelf. Eentje daarvan toonde, luid loeiend, bijzondere interesse voor die vreemde wandelaars.

Dat is het moment waarop je op een afstandje moet blijven en dankbaar moet zijn voor de schitterende telelens die je echtgenoot je gaf voor je verjaardag. Daarmee kun je foto’s maken die hij je nooit zou laten maken als hij wist waar je mee bezig was…

Aus - Duitsland_064

Aus - Duitsland_066
(c) KV

Zo kregen we die middag allebei wat we wilden: hij zijn cliché koe, en ik een echte foto.

Het was niet meer dan toepasselijk om deze reeks af te sluiten met een laatste eerbetoon. Toen, verzadigd van de clichés, trokken we naar het hotel voor het echte avondmaal.

Aus - Duitsland_067

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s