Nu even mijn thuis

Italië 2_024
(c) KV – Gran Sasso oversteken (Abruzzo)

Als kind leefde ik in een zeepbel.

We hadden er toen geen woord voor, noch ikzelf, mijn ouders of de samenleving, maar ik denk dat je het het overlevingsmechanisme van een hoogsensitiefje kunt noemen, in een wereld veel te vol met indrukken. Jarenlang liep ik letterlijk op de tippen van mijn tenen: mijn voetzolen kwamen niet in aanraking met de grond. De wereld was een harde plek, boordevol geluiden en geuren en dingen die ruw aanvoelden. Ik leefde veel liever hoog in mijn hoofd, waar ik eindeloze gesprekken hield met ingebeelde vrienden, of van waar ik in een tekening of een verhaal dook. De tastbare wereld was het decor voor mijn mijmeringen, maar op geen enkele manier voedende grond.

Naarmate ik opgroeide, mijn plaats vond in het leven en daar wat zelfverzekerder over werd, begon ik de fysieke wereld stilaan te omarmen als een plek waar ik kon wortelen, en waar ik me op mijn gemak kon voelen. Mijn zeepbel loste heel langzaam op, en ik ontdekte dat ik me kon verbinden met mensen, voorwerpen, de natuur en de sfeer van een bepaalde plek als een manier om mezelf te verankeren.
In de loop van de laatste tien jaar heb ik dit tussenstadium opnieuw voelen evolueren, en ondertussen kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik kan wortelen in mijzelf, me met de wereld kan verbinden, en alle voortdurende veranderende aspecten ervan kan nemen zoals ze komen. Sommige daarvan ervaar ik als prettig, andere als giftig. Ik herken ze voor wat ze zijn, beslis wat ik ermee wil doen, en vertrek van daaruit.

Italië 2_041
(c) KV – Grazende paarden bij Gran Sasso

Pas twee of drie jaar geleden hoorde ik voor het eerst de term ‘hoogsensitief’ als een manier om een bepaald type persoon te omschrijven. Interessant, dacht ik toen, maar dat gaat niet over mij. Ik was het dromertje, de kunstenaar, de elf die niet helemaal thuishoorde in deze al te concrete, materialistische wereld. Meer dan dat was het toch nooit?

In werkelijkheid zijn er nogal wat typische eigenschappen, toegeschreven aan hoogsensitieve mensen, die overeenkomen met wat en wie ik ben. Ik begon te begrijpen dat mijn kinderlijke zeepbel een zeer efficiënt verdedigingsmechanisme was. Als je niet echt deel uitmaakt van de wereld kan die je ook niet overspoelen.
Pas toen ik mijn draai vond als volwassene, en matuurder manieren ontdekte om om te gaan met alles wat mijn kant op kwam, begon ik te beseffen hoeveel ik de hele tijd eigenlijk wel niet binnenkreeg.

Alles bij elkaar vind ik mijn leven best oké. Zelfs al voelde ik me als kind niet altijd schitterend, ik had wel een liefdevolle en ondersteunende familie, die me toeliet om in mijn zeepbel te leven. Als een gewortelde volwassene merk ik dat ik veel beter in staat ben om om te gaan met allerlei dingen die me als kind totaal van streek zouden hebben gemaakt.
Dat doen ze nu niet meer, hoewel ik me ze wel scherper en bewust voel dan ooit te voren. Maar nu ben ik ook in staat om rekening te houden met mijn noden, en bewust een evenwicht te creëren dat voor mij werkbaar is.

Vaak hoef ik mezelf niet meer te onderwerpen aan allerlei ervaringen die voor mij veeleer beproevingen zijn. Het staat mij vrij om te weigeren.

Italië 1_244 ed cut
Ik klim heel graag in bomen, maar ik ben er niet goed in… Gelukkig zijn er aardige, lage olijfbomen  –  foto door Christophe in de tuin van Montefiori dell’ Aso

Ik merk dat mijn vakantiegevoel ook veranderd is.
Als kind ontvluchtte ik de werkelijkheid op elke mogelijke manier. Op vakantie verslond ik stapels boeken.
Nu ik mijn brood verdien met lezen en schrijven, wil ik mezelf op vakantie gewoon helemaal leegmaken, en ondergaan in de stilte van mijn zintuiglijke ervaringen.
Maar niet om het even welke ervaring. Mijn verscherpt inzicht in mijn eigen gevoeligheden maakt dat ik nu nog minder happig ben om mensenmassa’s op te zoeken, of luidruchtige, onaangename plekken lang te verdragen (zelfs al vinden veel mensen diezelfde plekken heel gezellig). Ik ontvlucht de meute steeds meer. Vaak heb ik zelfs geen muziek meer nodig in de auto, ook niet op verre, urenlange ritten.

Er is een stilte die zich diep in mij genesteld heeft. En hoe meer ik thuiskom in mezelf, hoe meer ik aangetrokken word door lege, vaak onherbergzame landschappen.
Ik geniet van heuvels zoals we ze hadden in Montefiori dell’Aso, maar vooral om het gevoel van ruimte en horizon dat ze bieden. Ondertussen verlang ik toch stilletjes naar de bergen.
De Grand Sasso, die we gisteren overstaken, was een plek van zoveel ruimte en sobere schoonheid dat ik al het geklets in mijn hoofd eindelijk – eindelijk – voelde stilvallen.

Ik stapte uit de auto om wat foto’s te maken, en ging toen zitten op een uitstekende rots, in het late middaglicht, en dronk het land in.
Ik voelde hoe ik ter plekke mijn wortels in de grond kon steken, me kon ingraven in die ruige bodem, zijn droge, licht bittere nectar kon proeven.

Italië 2_027
Bij Gran Sasso – foto door Christophe

De oude botten van de aarde, ontoegeeflijk, ongerept, onherbergzaam. Geen nood om iets te bewijzen of te doen, alleen maar ademhalen en zijn, in resonantie met de polsslag van het levende land.

Laat dit nu even mijn thuis zijn.
Er bestaat geen betere plek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s