Het goede leven

De eerste reis met ons twee in zeventien jaar samen

Italië 1_067 ed cut
(c) KV

Hoe leg je uit dat je voor het eerst in twaalf jaar huwelijk en zeventien jaar samenleven met je echtgenoot op vakantie gaat? Want op dat punt sta ik nu.

Niet dat we in al die jaren geen verlof namen, of dat we nooit eerder naar het buitenland gingen. Maar elke vakantie die Christophe en ik tot nu toe ooit hadden, werd gepland en gehouden in functie van – aanvankelijk – zijn kinderen, en – later – onze zoon. Dat komt ervan als je valt voor een man die twee jonge kinderen heeft, natuurlijk. Op de leeftijd dat andere koppels Italiaanse wijn nipten met zicht op de wijngaard, of met de rugzak door Australië trokken, bouwden wij zandkastelen aan de Belgische kust, in een poging een band te krijgen met twee geperturbeerde kinderen in die paar weken voor zij weer voor zes maanden naar hun moeder terugkeerden, en wij weer naar ons werk.

Er zijn in het verleden momenten geweest dat ik daar, egoïstisch misschien, spijt van had. Ik had me mijn ‘beste’ jaren beslist anders voorgesteld. Maar je speelt met de kaarten die je krijgt, zoals een dierbare vriendin zou zeggen, en ik was absoluut zeker dat dit de man was die ik wilde, dus dan moest ik alle bagage die hij met zich meebracht er bij nemen.

Fauch_736
(c) Zonsondergang in Fauch

Toen mijn ouders naar het zuiden van Frankrijk verhuisden, ontstond er spontaan een nieuw patroon. We gaan er minstens een keer per jaar naartoe, doorgaans in de zomer, wat wil zeggen dat we in plaats van zandkastelen te bouwen aan zee nu met onze achtjarige zoon in het zwembad spelen, en we een aantal van dezelfde plekken elk jaar opnieuw bezoeken. Soms voelt dat als thuiskomen. Soms wordt het een beetje saai – hoe graag ik voor de rest ook bij mijn familie ben. Soms hangt er iets magisch in de lucht, zoals dat dit jaar een week lang het geval was – daar kom ik op een andere blog op terug. Maar meestal is het een huiselijke en ontspannen vakantie waarin er niet veel voorvalt. Hoewel we ondertussen toch al eens wijn kunnen gaan proeven op het château van een of andere Franse wijnbouwer. We boeken vooruitgang.

Christophes zonen zijn ondertussen bijna volwassen, en gaan steeds minder vaak met ons op vakantie. En vorig jaar gooiden mijn moeder en onze toen zevenjarige zoon het onverwacht op een akkoordje om hem twee weken langer in Frankrijk te houden dan ons verlof duurde. Het werkte perfect, en het hele afgelopen jaar smeedden grootmoeder en kleinzoon plannen voor een volgend, zomerlang, verblijf.

Dus daar zit onze jongen nu. Hij plonst in het zwembad en wordt rotverwend door zijn grootouders. En wij zijn kinderloos en vrij om te gaan waar we maar willen, voor de allereerste keer.

We brachten in een week door in Fauch, samen met iedereen – de week waarover ik het binnenkort zal hebben – en vertrokken toen van daaruit met ons twee. We brachten een nacht door in het appartement van een vriend in Grenoble, en staken de zuidelijke Alpen over naar Italië, waar we de streek van Abruzzo willen verkennen – waarom leg ik uit in een volgende blog.

Italië 1_060 ed cut2
(c) KV – Zwembad met uitzicht

De eerste twee nachten brachten we door in de B&B van vrienden van Christophes ouders, gelegen op de heuvel van het dorp Montefiore dell’Aso. Het uitzicht is er zacht gezegd adembenemend, en het is de ideale plek om het stof en de hitte van de reis van ons af te spoelen – ik koop nooit – nooit! – meer een auto zonder airconditioning, hoe nobel en ecologisch mijn idealen voor de rest ook zijn.
Van hieruit trekken we verder zuidwaarts, naar Abruzzo.

Italië 1_061 ed2
(c) KV

Dit voelt een beetje als een huwelijksreis, glimlachen we naar elkaar. En dat doet het ook, behalve dat dit niet onze huwelijksreis is. Dit is, denk ik, eigenlijk nog leuker.

We zijn ondertussen bijna twaalf jaar getrouwd, en we leven zeventien jaar samen. In een stabiele, liefdevolle realtie wil dat zeggen dat je de andere persoon heel goed kent. Christophe en ik vullen elkaar goed aan, en op de punten waar we elkaar minder vinden hebben we aardig leren navigeren. We voelen ons op ons gemak bij elkaar op een manier die er niet spontaan is in een jonge, romantische relatie.

Dat alles samen zorgt voor een heel ontspannen soort avontuur. Uitvissen welke interessante sites in de regio en bezoekje waard zijn (veel te veel!), beslissen waar we gaan eten, een slaapplek zoeken voor de volgende dagen… Niets van dat alles heeft het gestresseerde randje dat het in de prillere dagen van onze relatie zou hebben gehad, toen Christophe de gewoonte had om het in Latijns-Amerika te stellen met het absolute minimum, en ik het brave meisje was dat nog nooit ergens heen was gegaan zonder haar ouders. Zijn verhalen van derderangs hotelkamers met weggerotte badkamerdeuren en niet werkende toiletten deden zijn verkoopspraatje om samen op reis te gaan niet veel goed. En natuurlijk waren er de kinderen, die zowat alles uitsloten wat iets te buitenissig was.

Italië 1_101
(c) KV – Avond in Montefiori dell’ Aso

Ik word dit jaar veertig, en ik voel me veel meer op mijn gemak dan vroeger. In tegengestelling tot veel mensen, die wat meer comfort appreciëren naarmate ze ouder worden en hoger klimmen op de professionele ladder, heb ik geen nood meer aan de luxe van deze eerste, prachtige B&B om me goed te voelen – hoewel het een schitterende plek is om even te ontspannen. Ik kan om met de onzekerheid om niet te weten wat onze volgende bestemming is, en ik verwelkom de teleurstellingen en de foute inschattingen die onvermijdelijk horen bij een ongeplande reis met de glimlach.
Christophe van zijn kant is minder geneigd om te vervallen in extremen. We kennen elkaars voorkeuren en afknappers, en in tegenstelling tot sommigen lijden we geen van beiden aan de veel voorkomende ziekte van ouders dat ze zich zonder hun kinderen plots nog maar een half mens voelen. We denken natuurlijk wel aan ze, maar we dansen moeiteloos onze pas-de-deux. Dat ondervonden we vorig jaar ook al, toen we totaal onverwacht even zoonloos waren. Dus genieten we van elkaars gezelschap, en van alles wat de weg zal brengen.

Italië 1_180
(c) KV – Fresco’s in de kerk van Santa Maria della Rocca (Offida)

Gisteravond dineerden we in het oude dorp en maakten een nachtwandeling door de smalle straatjes. Vandaag bezochten we een prachtige kerk vol fresco’s in het nabijgelegen stadje Offida, en gaven onszelf in de namiddag vrijaf om te ontspannen en logies te regelen voor de volgende etappe van de reis. Vanavond eten we in een ander oud stadje, met zicht op zee.
En nu zit ik hier dus te typen bij het zwembad, met een oog op de zwaluwen die nu en dan langs scheren voor een teug zwembadwater, en ik voel me heel, heel erg bevoorrecht.

Italië 1_224 ed cut
(c) KV

Het goede leven, noemen ze dit. Ik ga genieten van elke druppel.
Net als van die Italiaanse wijn, die ik nu misschien ook ga proeven.

Advertenties

One thought on “Het goede leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s