De tweede cocon

De tweede cocon betreed je wanneer je je verloren voelt in het leven dat je voor jezelf hebt opgebouwd. Je staat voor een diepe ontmoeting met jezelf, voor het allereerst misschien. De tweede cocon is het duister waarin je je terugtrekt om helemaal uiteen te vallen, en getransformeerd weer te verrijzen.

Ik heb de term niet uitgevonden, hoe sterk ik hem ook vind. Hij komt uit Bill Plotkins boek Soulcraft. Dat gaat over de roep van de ziel horen, de wildernis in trekken (de wilde natuur of je eigen innerlijke duisternis) en omhelzen wat je daar in de onderwereld vindt.

Ik ben zelf niet letterlijk op een vision quest van het soort dat Plotkin begeleidt de wildernis in getrokken (in het dichtbevolkte gebied waar ik leef is er dan ook niets over dat ook maar in de buurt komt bij echt wilde natuur), maar ik heb de roep van de ziel duidelijk gehoord. Nu ik het boek met nieuwe ogen herlees, besef ik dat dat al een hele tijd geleden begon, en dat ik die roep in de loop van het afgelopen jaar beantwoord heb. Mijn cocon was het plateau. Sinds dat moment heb ik illusies losgelaten, oude ballast afgeworpen en me overgegeven aan wat ik voelde dat me uitdaagde om tevoorschijn te komen.

(c) KV – Vale gier

Een van de projecten die ik recent op mij genomen heb, is de vertaling van het eerste hoofdstuk van David Abrams The spell of the sensuous naar het Nederlands. Ik heb naarstig geschaafd aan de proefvertaling, en een paar dagen geleden stuurde ik ze naar een uitgever die ik hoop ervoor te interesseren.

Abrams klassieker over hoe we het contact met de meer-dan-menselijke wereld kunnen herstellen heeft mijn aanvoelen van het leven en de natuur tot op het bot veranderd. Door nu diep in te gaan op dit specifieke fragment, dat het heeft over zijn ervaringen tijdens zijn verblijf bij de traditionele magiërs en sjamanen in Bali and Nepal, ben ik scherper dan ooit gaan beseffen hoeveel ik eigenlijk herken.

Bijvoorbeeld: de loyauteit van de sjamaan, schrijft Abram, ligt niet in de eerste plaats bij de menselijke gemeenschap, maar wel bij de vervlochten realiteiten van de meer-dan-menselijke wereld, het web van bestaan dat het leven schenkt aan alle soorten op aarde. En in alle eerlijkheid: ik herken dat soort loyauteit. Ik voel ze al heel lang. Ik voel me veel meer verbonden met de natuur en haar ritmes en behoeften dan met het dagelijks gekwaak en gekwek van de menselijke besognes.
Ik sta bij voorkeur aan de rand van de samenleving, op de uitkijk voor wat de natuur mij vertelt. Sluit mij op in het dorp en ik ga dood.

Hoe moet ik dit talent, deze roeping, op een nuttige manier aanwenden?

Alweer: ik besef dat ik daar al mee begonnen ben.

(c) KV – Ekster

Nog niet zo lang geleden, toen de Zaailing-samenwerking met Jurgen Walschot goed van de grond gekomen was, besefte ik: wat wij samen in alle spontaniteit creëren heeft iets animistisch, zelfs iets sjamanistisch. We worden beiden aangetrokken tot de natuur, tot metamorfoses en het verliezen van het zelf in een natuurkracht die wilder en dieper gaat dan ons eigen kleine bewustzijn, en we trekken lezers mee in een ervaring die de mentale constructies waarin we gewoonlijk leven overstijgt.

De gedachte is betoverend en ontnuchterend tegelijk. Ik voel dat ik nog zo veel te leren heb. Maar ik weet ook dat ik nu, op een of andere manier, klaar ben om dit soort werk te maken. Het vervreemdt me misschien van sommige mensen  —  maar dat geeft niet. Dit is waar ik een verschil kan maken. En het is waar mijn hart me vertelt dat ik thuis ben. Tussen de werelden.

In Soulcraft beschrijft Plotkin hoe mensen die op een vision quest gaan soms een wild dier tegenkomen. De ontmoeting heeft altijd een diepe impact, en het dier wordt voor hen symbool, metafoor, totem, gids…
Ik besefte dat ik precies zo’n ontmoeting had gehad, een paar jaar geleden, toen ik nog stelselmatig aan het klimmen was naar mijn plateau, met een vale gier. Ik werd diep getroffen door hoe majestueus deze vogel moeiteloos navigeerde op de hoge thermiek. En toen kwam hij plots in een scheervlucht naar beneden, rakelings langs het plateau waar ik stond met mijn camera. Hoewel ze fotografisch niet mijn beste foto’s zijn, ben ik nog altijd heel blij met deze beelden, en ik heb het gevoel dat dit het moment was waar Gier mij riep.

(c) KV – Vale gier

Ik ben bereid om zijn weg te volgen: de hoogste luchtlagen te doorkruisen, om vervolgens af te dalen en dingen op te kuisen die voor sommigen te donker en te beangstigend zijn om naar te kijken. Ik heb altijd een voorliefde, of op zijn minst een begrip, gehad voor het duister. Voorbij onze angsten ervoor ligt wijsheid en droefheid. Naar mijn gevoel is er niets wat niet kan omarmd of genezen worden. Alles staat open voor transformatie, als we het maar in de ogen durven kijken.

Ik werd eerder deze week herinnerd aan mijn ontmoeting met de vale gier, dankzij twee andere krachtige ontmoetingen.

Op de fiets naar huis langs de smalle veldbanen, scheerde een buizerd uit een nabije eik naar beneden, net voor mij uit. Hij was heel dichtbij en adembenemend mooi. Hij zwenkte, en zweefde een tijdje met me mee, waarna hij aan snelheid won en een eind verderop in een volgende boomkruin op me ging zitten wachten.
Toen ik onder die boom passeerde, zette hij weer aan, in de tegenovergestelde richting.

De volgende ochtend, opnieuw op de fiets, dit keer in de richting van het station, zaten er twee grote zwarte kraaien op de weg. Gewoonlijk vliegen ze op voor ik nog maar in hun buurt kom. Maar dit keer stopte ik met trappen toen ik naderde. Ik voelde me stil worden, helemaal tot in mijn kern. Ik voelde me glad en geruisloos als de staalblauwe glans op hun veren.

Ze vlogen niet weg. Ze hopten allebei op de dichtstbij gelegen heipaal, aan weerszijden van het smalle pad, alsof ze een doorgang voor mij bewaakten. Ze vlogen niet op toen ik naderde, en zelfs niet toen ik de doorgang kruiste. Pas toen ik tegen hen sprak om hen te bedanken, klapwiekten ze op, elk in de tegenovergestelde richting, en zetten de poort open.

(c) KV – Kraai

Ik heb het gevoel dat ik onbekend terrein betreden heb, en toegelaten ben. De lucht licht voor me open.

Ik spreid mijn vleugels.

(c) KV – Vale gier

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s