Het plateau – mijn jaar van huid afwerpen en het luchtruim kiezen

Vorig jaar kwam ik op een keerpunt in mijn leven. Ik kwam erachter dat ik het plateau bereikt had.

K&C Pyreneeën_0180.JPG
Pyreneeën (2016)

Ik heb mijn levenspad heel lang beschouwd als een soort tocht bergop. Er moest school gelopen, een diploma gehaald, een job gevonden, een gezin gesticht, een carrière als schrijver nagejaagd. Als ik dat allemaal in orde had, dacht ik, zou ik een plateau bereiken waar het uitzicht schitterend was, een vruchtbaar groen veld met een hut in de beschutting van een bos, waar ik voorgoed kon gaan wonen, mijn roeping kon beleven en kon uitkijken over de besneeuwde toppen in de verte.
Jarenlang liep ik mijn gestaag stijgende pad. Geregeld raakte ik buiten adem, en de weelderig groene alpenweiden leken immer onbereikbaar. Maar ik ging door, ervan overtuigd dat ik op een dag het plateau zou bereiken dat de gevorderden onderscheidde van de  beginners, de professionals van de amateurs. Ik zou het herkennen het moment dat ik er aankwam, ik zou weten dat ik thuis was zodra ik het bereikte. Daar aangekomen zou alles eindelijk op zijn plaats vallen.

(Is het al duidelijk waar dit naartoe gaat?)

Ik had wat tegenslagen tijdens de klim. Ik kreeg twijfels over het werk dat ik deed. Twee stiefkinderen opvangen was ondankbaar en emotioneel zwaar. Mijn eigen zoon baren en opvoeden was een transformerende maar extreem uitputtende onderneming. Ik slaagde erin op tien jaar tijd vier romans te publiceren, maar ik bereikte nooit het punt waarop publiek en uitgever reikhalzend uitkeken naar een nieuw boek.
In plaats daarvan zwoegde ik voort en ploeterde ik verder. Ik klopte op deuren die telkens weer dicht bleven en ik wachtte – hoopte – op het moment dat de dingen wat makkelijker werden en het plateau eindelijk in zicht kwam.

Het verraste me ergens vorige zomer.

Ik heb altijd heel bewust geleefd, in contact met mijn ambities, angsten, verlangens en oude wonden, waarmee ik zo goed mogelijk om probeer te gaan. Ik was me er dus van bewust dat ik al een jaar of twee bezig was aan een proces van groeiend bewustzijn over wat ik werkelijk wilde doen met mijn leven om een verschil te kunnen maken in de wereld. De voorafgaande maanden had ik een paar dierbare oude doelen en idealen losgelaten waarvan ik merkte dat ik ze ontgroeid was. Het leek een beetje op vervellen. Langzaam maar grondig, laagje na laagje oude huid wierp ik af. En dat voelde goed.

En toen haperde er iets. De ontwikkeling kwam knarsend tot stilstand, twijfel sijpelde binnen. Ik verloor elke vorm van richting en doel. Het leek er sterk op dat ik helemaal nergens raakte.

Ik zat achter het stuur van onze auto, ergens op een bochtige Spaanse autostrade, toen het beeld zich met volle kracht presenteerde. Ik zag mijzelf staan op een weide. Het hoge gras had de strokleur van droge zomers. Vanuit kikvorsperspectief zag ik alleen het gras, en mijzelf daarin vanaf kniehoogte. Om mij heen niets dan blauwe lucht.
Op dat moment besefte ik: ik ben er al. Ik heb dat hoge plateau waar ik naar streefde bereikt. Ik sta er. Alleen… hier is niets.

Omdat ik voelde hoe juist dit inzicht was, was ik ontzet en teleurgesteld. Ik was al aangekomen op de plek die twintig jaar lang mijn bestemming was geweest. Ik had alle doelen die ik voor mezelf had gesteld gehaald. Ik had mijn plaats in de wereld veroverd, als moeder, auteur, journalist en professional. Ik had zo lang zo hard gewerkt om dit punt te bereiken, en nu stond ik hier – en ik zat vast. Niets dan gras en lucht. Geen alpenweide, geen blokhut, geen hellingen meer om te beklimmen of paden om te volgen. Geen besneeuwde toppen in de verte.
Is dit een midlife crisis, vroeg ik me af. Het leek er wel op.

KalkenseMeersen_049 ed.jpg
KV – 2017

Het vroeg wat mentaal en emotioneel bochtenwerk om me te verlossen van dat beangstigende gevoel van vast te zitten, en dat lukt me op – hoe toepasselijk – een mooie bergwandeling. Daar leerde ik dat het plateau niet de troosteloze zee verdroogd gras was die het eerst had geleken. Eigenlijk was het een plek van pure luxe.

Ik was misschien niet de bestsellerauteur die ik ooit gehoopt had te zijn, maar ik had niets meer te bewijzen. Ik stond in mijn kracht en ik werd bemind, geapprecieerd en gewaardeerd.

Het echte voorrecht van het plateau bestond erin dat ik nu de vrijheid had om me te beginnen amuseren. Ik hoefde geen steile hellingen meer op, tenzij ik daar zin in had. Ik kon een beetje van alles doen, gewoon voor de pret. Misschien waaide er een warme wind en wilde ik die een eind in mijn rug. Misschien was er een vlinder om te volgen. Misschien wilde ik alleen maar op de grond liggen en een tijdje naar de wolken kijken. Sommige bezigheden konden vluchtig zijn, andere waren misschien de start van een opwindende nieuwe tocht – alles was mogelijk.

Dus verwelkomde ik het plateau. Ik opende mijn armen, gooide mijn hoofd achterover voor de zon en wind, en wachtte op de wolken en de vlinders die zouden komen.

En ze kwamen.
Langzaam en stilletjes in het begin, maar onmiskenbaar. En de boodschappen die ze brachten, werden steeds duidelijker.
Als ik er nu, negen maanden later – een volledige zwangerschapstermijn – op terugkijk, dan heb ik het gevoel dat wat er op die prachtige tocht door de Pyreneeën gezaaid werd het punt heeft bereikt waarop ik het in de wereld kan beginnen zetten.

De kleine zetjes die het leven me toespeelde terwijl ik van het mooie weer op het plateau stond te genieten, waren kleurrijk en divers – ik ontdekte kyudo; ik werd gevraagd om een kortverhaal te schrijven voor tienjarigen dat over twee jaar in heel Vlaanderen door schoolkinderen gelezen zal worden; ik verlegde zachtjes de focus van een aantal artikels die ik op mijn werk schreef; ik nam ontslag uit de raden van bestuur van twee vrijwilligersorganisaties waar ik een aantal fijne jaren had doorgebracht op weg naar het plateau; ik gaf mijn vaste benoeming in het onderwijs definitief op; mijn samenwerking met illustrator Jurgen Walschot kreeg vleugels (of moet ik zeggen: zaailingen?), zodat wat eerst een aarzelend creatief partnerschap was, onverwacht uitgroeide tot zowel een diep vervullend meervoudig project als een vriendschap; ik begon in ernst te schrijven en te vertalen in het Engels; ik stootte op het werk van ecopsycholoog David Abram en ben momenteel bezig aan de proefvertaling van het eerste hoofdstuk van The spell of the sensuous, in de hoop er een uitgever warm voor te maken – maar algauw ontwaarde ik een rode draad.

Bij gebrek aan een beter woord noem ik het spiritualiteit.

IMG_0777.JPG
Katharenburcht van Peyrepertuse (Frankrijk, 2015)

Innerlijke hoogtes waren voor mij altijd vertrouwd terrein: als kind ‘zweefde’ ik en leefde ik in mijn hoofd omdat de wereld aanvoelde als een veel te harde en bedreigende plek. Het vroeg jaren van geduldig werk om te landen in mijn lichaam en in de zintuiglijke wereld, op een manier die veilig genoeg voelde om wortels te steken en me te verbinden met de realiteit. Dat is me uiteindelijk wel gelukt, en ik genoot er zelfs van om mijn wortels diep te laten groeien. Ik was gelukkig met deze nieuwe, solide stabiliteit. Veel van deze ervaring deed ik op tijdens mijn klim op weg naar het plateau. Ik kwam er stevig geworteld aan.

Sinds vorige zomer, toen ik mezelf overgaf aan het leven op het plateau en in verbinding ging met een innerlijke bron van kracht en aanvaarding, voelde ik mezelf stelselmatig weer naar boven getrokken worden, eerst nog zachtjes, maar stilaan steeds duidelijker.

Ik heb altijd spiritueel werk willen doen. Hoewel ik enorm geprofiteerd heb van trainingen en cursussen die ik in die richting volgde, sprak coach of therapeut worden me niet echt aan. Er zat ook altijd een resonantie van het spirituele in wat ik schreef, maar dat was eerder het resultaat van een onbewuste nood dan van doelbewust aangewend vakmanschap.

Nu werkt het spirituele zich op het voorplan in mijn leven. Ik herken de roep, en ik voel dat ik nu het punt bereikt heb waarop ik er mij in ernst aan kan wijden.

Toen ik onlangs twintig jaar oud werk doorbladerde, dacht ik: ja!
Het was er allemaal al, toen al, maar zoals lava die te heet is om aan te raken wist ik niet hoe ik dit vuur naar het dorp kon terugbrengen zodat anderen het konden gebruiken.

Nu wel.

Ik ben op geen enkele manier uitzonderlijk, maar net als een gier of een sequoia voel ik wel dat de plaats waar een deel van mijn leven zich spontaan ontplooit zich in een hogere luchtlaag bevindt dan waar veel andere levende wezens komen. Dat is altijd zo geweest, alleen had ik er niet altijd volledige toegang toe.
Net als een gier, die weliswaar regelmatig op de grond werkt om daar rotzooi op te ruimen en zo ten dienste te staan van het groter geheel, had ik nood aan een klif om me af te zetten, om zo de thermiek op te pikken die me hoger kan voeren. Net als een sequoia, die het in zich heeft om zo hoog te groeien dat hij letterlijk de hemel kan aanraken, moest ik voldoende geworteld zijn om dat op een veilige manier te doen.

En nu ben ik dat. Op het plateau. Het is waar ik mijn nest gemaakt heb en mijn wortels in de grond heb gestoken.

Nu begrijp ik eindelijk de echte reden waarom ik deze hele tocht moest maken, en waarom ik zoveel oude laagjes huid moest afleggen eens ik aangekomen was. Je kunt niet hoog vliegen als je te veel ballast meesleept, hoe nuttig die misschien ook geweest is tijdens de klim naar boven. Ooit al een gier in volle vlucht gezien met een trekkersrugzak en bergschoenen?

Ergens in mijn twintiger jaren werd ik op een ochtend wakker met een zinnetje dat door mijn hoofd speelde: ‘zij die de paden tussen de werelden bewandelt’. Ik hield erg van hoe dat klonk, het raakte een snaar ergens diep vanbinnen. Ik hoopte vurig dat dit over mij ging, maar voor hetzelfde geld was het niets meer dan de dwaze wensdroom van een meisje dat veel te veel Tolkien had gelezen.

Nu weet ik dat dat niet zo was.
Mijn tocht is pas begonnen.

Furfooz_135
In mijn favoriete prehistorische grot (Furfooz, 2007)

Deze blog is gebaseerd op Het Plateau, maar gaat een stuk verder aangezien er sindsdien al heel wat tijd verstreken is en veel dingen zoveel duidelijker geworden zijn, zoals dat gaat als je ze van bovenaf kunt bekijken…

Advertenties

3 thoughts on “Het plateau – mijn jaar van huid afwerpen en het luchtruim kiezen

  1. Supermooi en diep intens! Ik kan het voelen… en ja, o zo herkenbaar! Dankbaarheid voor wat is, wat het ook zij heeft de weg voor mij gevormd. Iedere keer een stapje verder of een trede hoger, steeds weer vertrekkend van wat er zich op dat plateau aandient.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s